Simply Red

Stradastaart

2012-02-02T13:10:00.000-08:00

De stompe brede staart van de Strada blijft me bezighouden. Dat ding werkt als een remparachute, daar hoef ik geen test met draadjes wol voor te doen. Met een stukje schuimrubber heb ik al eens wat geprobeerd maar dat was toch niet effectief genoeg.

Na wat passen en meten met een oud dun stuk Lexan blijkt er wat aardigs te maken te zijn.

Het voordeel van Lexan is dat het transparant is, dus de achterlamp met de brede reflectiestrook blijft goed zichtbaar. Bij een bouwmarkt wat stevig transparant tape gescoord en plakken maar. De staart volgt goed de lastige vorm het uiteinde van de strada.

Vandaag een tocht van 80 km met veel wind, maar de staart blijft onwrikbaar op zijn plekkie.

Hopelijk een blijvertje, deze stradaart.

2 maal Dronten

2011-12-15T07:54:00.000-08:00

Afgelopen 2 weken stonden vooral in het teken van mijn knieen. Wat betreft het fietsen dan.

Zaterdag 2 weken terug ben ik met Herman de Ridder, mijn trouwe velomobielmaatje, naar Dronten gefietst. Eigenlijk voor niet veel bijzonders: een paar nieuwe bandjes en de speling van het stuur nakijken. O ja, nog een reden: ik wilde de Quest XS even proberen. Ik zit op de kritische lengte, 1.80 m , en misschien zou het wat voor me zijn. Ik gleed er eigenlijk makkelijk in, maar stootte al snel met mijn knie tegen de carrosserie. Mm...daar heb ik met mijn strada nooit last van. Tijdens het fietsen stootte ik overal tegenaan met mijn schoenen, ik zat erg hoog (niet aerodynamisch) en kwam al snel tot de beslissing da di um nie ga worre (kijk, ik kom wel uit de betuwe hé) . Dat geknoei met gesloten wielkasten heb ik ook geen zin in, evenals de aanschaf van een nieuwe racekap (instapgat kleiner). Niet doen dus. Eva liet een paar mooie elleboogsteunen zien die ze in mijn Strada heeft geplakt. Perfect hoor. Ik kan nu al niet meer zonder. Om een uur of 1 weer vertrokken maar na 5 km voelde ik mijn knieen al. Vooral de gestootte linkerknie. In Zeewolde ben ik gestopt. Ik kom mijn knie niet meer ronddraaien, of ik nu kracht zette of niet. Met 15 km per uur verder gefietst tot Amersfoort. Daar is Herman op mijn verzoek verder gereden naar huis. Ik heb lang gepauzeerd en ben tergend langzaam naar huis gereden. Je moet wel heel boedhistisch zijn om lachend schoolkinderen voorbij te laten gaan, but I tried. Rond 8 uur (7 uur over 100 km !!! ) kwam ik eindelijk thuis.

Ruim een week later, woensdag 7 december om precies te zijn, waren mijn knieen weer prima in orde en ben ik weer naar Dronten gereden. Om 6 uur weg in donker. Het zou gaan stormen, hagelen en onweren maar ik heb er om gelachen; ik heb immers een velomobielkap! Wat een ideaal ding is dat toch. Wim en Jan, nogmaals dank ! Rond half 11 kwam ik weer in Dronten aan en werd mijn strada onder handen genomen: korte 155 mm cranks er in, trapas 1,5 cm naar voren en klaar. Half 12 kon ik weer vertrekken en het zou spannend worden want ik had windkracht 5 a 6 tegen. Gelukkig had ik geen centje pijn meer in de knieen dankzij de korte cranks. Ik schakel nu meer heupspieren in want ik had na afloop ongelofelijke pijn in mijn kont. Alles beter dan pijn in mijn knie. Ik ben weer 400 km verder en maak met veel plezier mijn rondjes in de betuwe. Helaas geen oliebollentocht dit jaar. Precies die dag komt onze vriend Ruud uit Canada op bezoek...dat wordt dus niks.

Bevrijdend ritje

2011-11-13T08:33:00.000-08:00

Beter een laat berichtje dan helemaal niet. Het is alweer een paar zaterdagen geleden dat ik met Herman samen een tochtje heb gereden. Allebei waren we nog nooit in het Bevrijdingsmuseum in Groesbeek geweest. Een mooi excuus voor een lekkere rit naar de heuvelachtige grensstreek. Het was een graad of 16, eigenlijk net even te warm voor de racekap, maar Herman had mijn kap nog niet gezien dus de kap ging op de fiets. Om 9 uur vertrokken richting Tiel en op zoek naar een koffietent. Dat valt voor tiennen op zaterdag dus echt niet mee. Pas in Nijmegen zou het kunnen, maar dan konden we net zo goed even de Duitse grens over steken en in Kranenburg een konditorei op zoeken. Na een stevige apfelstrudel en 2 bakken koffie klommen we verder naar Groesbeek. Het museum was erg indrukwekkend vond ik. Een aanrader voor iedereen die van de huidige vrijheid geniet. Zo vanzelfsprekend is het niet. Rond Groesbeek is erg hard gevochten om de Waalse brug bij Nijmegen in handen te krijgen. En te houden. Bij "stem op Mussert" moet ik denken aan de angst die er nu heerst bij sommigen in Nederland.
En één van de redenen voor Duisland om een oorlog te beginnen was: een Beurskrach waardoor aandelen niks meer waard waren. Opletten dus, alhoewel het zo'n vaart niet meer zal lopen denk en hoop ik. Terug naar huis voelde ik toch dat we wind tegen hadden gehad op de heenweg. We reden nu constant boven de 40 en raceden over de Waalse dijken naar huis. Vlak voor Tiel nog een stop voor de traditionele Tripel...alleen, die hadden ze niet. Voor mij 2 dubbels dan maar en gewoon bier voor Herman. Schitterende rit met schitterend weer. Ca 150 km gereden.

Nog 1 opmerking: In Kranenburg zijn we even van het fietspad afgeschoten de rijbaan op en daar was het asfalt zo mooi dat ik de 62 aantikte. De weg was daar vlak, maar er ging een kleine afdaling aan vooraf dus ik tel hem maar niet. Let ook even op de vouwfiets uit 1942...

scherm XL en staartpuntje

2011-11-04T09:15:00.000-07:00

2 nieuwe dingen waar ik blij mee ben: een groter scherm wat mijn gezicht helemaal uit de wind houdt en waar ik bij regen nog onderdoor kan kijken. Bevestigd op de rand waar de deksel op rust. Het scherm past zelfs ook nog op de schuimdeksel. Voordeel is dat de overgang van body naar scherm nu bijna naadloos is. Bij mooi weer is dit een goed alternatief voor de racekap.

Ten tweede heb ik een klein staartpuntje laten maken bij een stoffeerder. Het is een soort polyeter, schuimrubber dus, maar wel van zeer stevige kwaliteit. Gisteren ben ik naar de winkel gefietst, de eigenaar bekeek mijn fietst en snapte precies wat ik wilde hebben. Met mooie zaagapparatuur maakte hij snel een puntje en voor 2 euro 50 was ik klaar. Spuitbusje verf was nog duurder.

Het puntje zit met klittenband vast en blijft erg goed zitten. De brede stompe staart van de strada zorgt volgens mij voor erg veel wervelingen achter de strada en dit zog vertraagt de vaart behoorlijk. Een eerste proefritje was veelbelovend, ik kon makkelijk de 45 vasthouden. Geen bewijs, ik weet het. Voorlopig rijd ik weer erg lekker in deze zomerse herfst.

boodschappen doen in Duitsland

2011-09-01T11:19:00.000-07:00

Wat een schitterend weer vandaag ! Omdat er wat produkten zijn die je alleen (goedkoop) bij een Duitse Aldi kunt kopen ben ik direct na mijn werk (12.15 uur) vertrokken richting Kleve. Tricht ligt zeer centraal in Nederland, en gek genoeg is alles dichtbij. Utrecht ligt 25 km verderop, Den Bosch 30 km, Rotterdam 45 en Duitsland 65 km. Station Geldermalsen (10 minuten wandelen vanaf mijn huis) is ook een mooi spoorkruispunt: er gaat een trein naar Dordrecht, Tiel, Utrecht en Den Bosch. Genoeg reclame voor mijn dorp :). De tocht verliep zeer spoedig mede dankzij Wims schermpje. Steeds snelheden rond de 40 per uur, zowel wind mee als tegen. Wel heb ik het klittenband aan de zijkant nu een verdieping hoger gezet: tegen de rand van het instapgat. Het scherm staat nu nog mooier (vind ik). De route liep langs Tiel, Dodewaard naar Nijmegen (noordelijk van de Waal) Nadeel is dat de waaldijk nog al slingert, maar groot voordeel is dat ik nu de Nijmeegsebrug (heettie zo?) kan nemen en in oost-nijmegen uitkom. Het centrum van Nijmegen hoef ik dus niet door, gelukkig. Direct na de brug linksaf en al snel volgt het bordje: Duitsland. Gaaf! Mijn strada was nog nooit in het buitenland geweest, besef ik me nu. In Kranenburg was al een Aldi, dus ik hoefde niet verder naar Kleve. In minder dan 2 uur was ik trouwens ik Duitsland. In de Aldi heerste weer de Duitse grundlichkeit: snelle service, maar wat kijkt iedereen serieus. Valt me altijd weer op. Om half 3 reed ik alweer richting Nederland. Nog even een boodschap voor het avondeten en precies om 5 uur was ik alweer thuis. Mijn vrouw moest ontzettend lachen toen ik vertelde dat ik naar een Duitse Aldi was geweest om boodschappen te doen. Overigens nog een tip voor Gocycle-rijders: pomp de banden lekker op tot rond de 5,5 bar. Er is duidelijk minder rolweerstand voelbaar boven de 5 bar (kijk maar naar de testen van W Schermer) en het comfort is nog meer dan voldoende. Ik doe het al een half jaar zonder enkele lekke band of verbogen velgen. Gegroet!

Luchthappers en reactie

2011-08-27T10:39:00.000-07:00

Iedereen heeft het over een slechte zomer. Geen weer om te fietsen. De "het regent bijna nooit" site moet het onderhand echt moeilijk gaan krijgen. Ik denk dat ik mijn racekap precies op het juiste moment kreeg. Als ik op buienradar veel regen zie denk ik: Yes, mooi fietsweer! Met de racekap is fietsen in de regen erg leuk geworden. Het carbon materiaal zuigt geen water op zoals bij de normale velomobielkap. Dit water rolt gewoon van de fiets af en gaat niet vervelend verdampen zoals in de stoffen kap. De enige echte beperkende factor van de racekap is de warmtestuwing en het gebrek aan ventilatie. Omdat ik erg diep in de strada zit kijk ik net boven de opstaande rand van de kap uit en als ik het vizier open zet om ventilatie te krijgen voel ik een flinke bries boven mijn hoofd en veel te weinig in mijn gezicht. Ik merkte dat als ik ter hoogte van de spiegels de kap omhoog duw, ik veel meer luchtstroom langs mijn borst en nek kreeg. Op de site van Strada 3 las ik al iets over een luchthapper. Heel simpel maar zeer doeltreffend. 2 blokjes met klittenband ter hoogte van de spiegels en klaar is kees. Op de foto zie je het resultaat. Een flinke kier. Iets wat natuurlijk weer nadeling is voor de aerodynamica van de kap, maar ik kan het vizier weer op een veel kleinere kier zetten. Misschien dat dit weer wat compenseert. Vandaag een tocht in de regen en het was echt heerlijk fris in de fiets. Soms een spatje regen door de kier, maar deze spetters bereiken mijn bril niet, de spetters die onder mijn vizier uitkomen wel. Het vizier staat nu op zo'n klein kiertje dat mijn bril droog blijft. Ook nog eens veel veiliger. Er zullen denk ik nog maar heel weinig ritten volgen zonder kap.

Reactie:

Beste Marc en anderen: op de één of andere mannier kan ik niet reageren via mijn google-account. Ik moet telkens opnieuw inloggen. Ergens zal een instelling fout staan denk ik, maar ik ben er nog niet achter welke. Daarom reageer ik maar even op deze wijze:

Gisteren ben ik in de regen dezelde brug opgereden en reed met gesloten kap naar beneden en haalde een topsnelheid van 35/uur. Daarna de kap beneden in het gras gelegd (linke soep) en opnieuw naar beneden zonder kap en haalde een max van 34 per uur. Ik heb dit maar 1 keer gedaan. Het is dan ook maar even een indicatie. De verschillen worden pas echt groot bij hogere snelheden denk ik.

Ik wist overigens niet van het bestaan van de Sinner-kap en heb de foto bekeken. Mooi ontwerp. Toch zie ik meteen al wat nadelen. Ik rijd in de winter ook graag en veel en heb juist een scherm gemaakt die de zijkanten afdicht. Zie http://paul-strada.blogspot.com/2010/12/wintervizier.html

Ooit een sneeuwbui met wind op de zijkant meegemaakt ? Ik wel. IJskoud en nat wordt je ervan. Die gaten kunnen dus beter dicht als het koud wordt. Verder zijn de vizierstijlen vooraan niet handig. Daar heb je juist zicht nodig. Wat je nodig hebt voor goede ventilatie is voldoende inlaat en uitlaat. De kap van Wim is speciaal voor de strada gemaakt en is iets gekiept waardoor ik een mooie brede luchtuitlaat achter heb. De wind gaat, zeker met luchthappers, nu langs mijn gezicht en borst naar de uitlaat achter. Ik ben zelfs bang dat bij de gaten in de zijkant deze luchtstroom verstrooid wordt. Verder is een gewichtsverschil van 400 gram best veel. Toch weer een bidon met drank extra. Ik heb nog geen beslagen vizier gehad met mijn kap en kan alles goed overzien. Ook de dode hoeken en als ik wil kan ik zelfs door de kier in de achtertunnel kijken.

Verder is een velomobielkap ook weer veilig en beschermt je tegen allerlei onheil van buitenaf: insecten, takken, stenen, sneeuwballen ;-)

Succes met je keus

Paul

schermpje 0.8 km/uur sneller bij 35 km/uur

2011-08-20T12:28:00.000-07:00

Vandaag heb ik een uur lang heuveltraining gedaan. Brug op, 35 per uur naar beneden. Keren, weer brug op en naar beneden. Keer op keer tot ik er spierpijn van had. Ik wilde nu wel eens weten hoeveel ik harder ga met Wim's schermpje bij een snelheid van rond de 35 per uur. En telkens ging ik zonder scherm 34,2 en met scherm 35 per uur. Er zat wel eens 0,1 km/uur verschil tussen maar echt niet meer. Volgens mij is dit een erg betrouwbare meting. Steeds heb ik exact dezelfde lijn aangehouden (links langs de witte markering). Binnen 5 minuten kon ik 2 testen doen, met en zonder vizier. Factoren wind en luchtdruk kunnen binnen die tijd nog niet snel veranderen. verder blijven alle factoren gelijk. Zelfs mijn houding in de strada, de stand van de voet op het pedaal, de stand van mijn hoofd en de startsnelheid blijven gelijk. Er is boven op de brug namelijk een gootje. Daar sta ik met beide voorwielen in en ik start door daar de wielen net uit de goot te drukken. De zwaartekracht doet de rest . Wat mij betreft een prima score voor een stukje lexan. Ik zit ook nog eens uit de wind en ik kan weer Genesis luisteren en Peter Gabriel verstaan zonder teveel windgeruis. When the lamb...Lies down..

Wim Schermpje

2011-08-09T10:27:00.000-07:00

In navolging van veel andere Bloggers zet ik hem er ook maar op: Wim's schermpje.

Het orgineel had maar 3 bevestigingspunten. 1 bevestigingspunt bovenop vind ik te weinig.

Na een proefritje bleek het scherm ook ontzettend te rammelen op klinkerweggetjes. De 2 klittenbandstrookjes bovenop de body zaten er al en wil ik houden om mijn racekap op te fixeren tijdens het uitstappen. Het schermpje zit met 4 bevestigingspunten geheel rammelvrij en strakker op de body; ik hou hem zo en vind het tot nu toe het beste schermpje. Ik heb al aardig wat geexperimenteerd met schermpjes . Vanaf 2008 rijd ik al met een schermpje bovenop de body en ik kan echt niet meer zonder. Het stellen van het scherm gaat prachtig via de klittenbandjes aan de zijkant. Wat mij betreft het ei van columbus ;-)

racekap

2011-08-03T06:52:00.000-07:00

Om 10 voor 2 passeer ik het bord Geldermalsen. Ik kijk nog eens op mijn horloge.. 10 voor 2. Het staat er echt. Om iets voor 12 gooide ik mijn lege koffiebekertje in de vuilnisbak van een Amsterdams tankstation, liet me in mij Strada zakken, trok de nieuwe racekap over mijn hoofd en reed het fietspad op. Die kap is echt wonderbaarlijk. Zonder veel moeite rijd ik netto 35 per uur, ga er dan maar van uit dan ik met al het oponthoud (veerpont/stoplichten) steeds tegen de 40 zat. Terwijl ik toch echt 3 weken niet gefietst heb wegens vakantie en de heenrit ook al in de benen had.

Afspraak was 11 uur aan de Stadskant van de Schellingerwouderbrug. Klokke 11 uur kwam Wim Schermer aangefietst met mijn kap op zijn fiets. Net toen ik wilde vragen of hij alleen was, kwam Kees de brug afgestoven. Na wat gebabbel over banden, viziertjes en alles wat de velomobiel nog 1/10e sneller maakt hebben we de kap gepast. En hij past perfect. Mooi vlak van boven, niet te hoog en niet te laag: perfect! Rond half twaalf afscheid genomen, maar vanaf vanochtend 7 uur nog steeds geen koffie gescoord. Ik ben geen echte junk, maar 1 flinke bak moet ik toch voor elven hebben anders functioneer ik niet. Dus naar het tankstation en een lekker bakkie genomen. Na een paar kilometer wist ik dat ik verkocht was. Met een beetje druk op de pedalen blijf je al hoog in de 30 rijden. Als je stilstaat of een brug op moet gooi je het vizier helemaal open en krijg je prima ventilatie. Eigenlijk nog meer dan met een los vizier, zoals ik gewend ben. Op klinkerweggetjes is er een wel een rammel, volgens mij alleen rechtsboven. Waarschijnlijk rammelt het lexan daar tegen de carbon hoed. Moet makkelijk op te lossen zijn. Ondanks het benauwde weer geen beslagen vizier en eigenlijk had ik het helemaal niet heet. Het grappige is dat je al rijdend het vizier open kunt zetten. Je voelt dan flinke wind wat natuurlijk aangenaam is, maar de snelheid zakt direct terug (ofwel, je voelt dat je meer inspanning moet verrichten). Uiteindelijk is het laatste minder aangenaam en zet ik het vizier weer snel op een kier. Dan maar wat meer zweet maar minder inspanning is toch prettiger. Het bleef verder droog op de terugweg, dus over regen en een kap kan ik nog niks zeggen.

Door de eerste 10.000 kmgrens

2011-06-06T05:37:00.001-07:00

Gisteren een mooi tochtje gemaakt en door de 10.000km grens gereden. Altijd een mooi moment en tijd voor een reflectie.

Mijn strada bevalt buitengewoon goed. Ik heb nog weinig tot geen schade (afkloppen ! ). Mijn fiets is steeds lekkerder gaan rijden. Vooral door het rijden op dikke GoCycles voor en een Furious Fred achter. Dit geeft goede grip, een lage rolweerstand en zeer veel comfort. Verder zijn alle rammels weg en zoef ik geruisloos over de weg. Ik ben zeer benieuwd naar de combi met Wim's racekap. Het lijkt me erg leuk om zo door de regen te rijden. Op naar de 20.000 kilometer dus!

koffiebezoekje

2011-05-26T02:05:00.000-07:00

Vanochtend, 26 mei, ging om 4 uur de wekker. Ik heb vandaag vrij, het wordt mooi weer en ik wil kilometers maken vandaag. Bovenstaande foto's zijn allemaal voor 8 uur genomen. Om half 5 gestart en om 9 uur voer ik met de pont over het Noordzeekanaal: 100 km op de teller.

Voorbij Bakkum schakelde ik verkeerd en schoot de ketting van de voorbladen af. Een vies klusje dus, maar gelukkig duurde het oponthoud maar 5 minuten. Precies om half 11 kwam ik bij ons vakantiehuis in Schoorl aan waar mijn broer met gezin bivakkeerde. Na 2 bakken koffie, broodjes kaas, gevulde koeken en een wasbeurt liet ik me om 12 uur weer in de Strada zakken en reed ik richting Alkmaar. Er was weinig wind voorspeld, maar dat viel me toch wat tegen. Een behoorlijke bries uit het zuiden zorgde er voor dat mijn snelheid terugliep onder de 30 per uur. De 150 km in de benen zullen hier ook wel debet aan zijn. Toch maar mijn ingeknipte kap met vizier erop en daarna zoefde ik weer met 30 per uur richting Amsterdam. Ik was benieuwd naar mijn hartslag bij deze snelheid dus voelde ik in mijn hals de frequentie: 17 slagen per 10 seconden. Dus net boven de 100 slagen/minuut en dan 30 met tegenwind; dat kan alleen met een velomobiel . In Haarzuilens een lekker maltbiertje met een broodje kroket en precies rond etenstijd weer thuis. Op de koffie bij mijn broer. Het kan met zo'n fiets, ook al is de totale afstand 270 kilometer. Vandaag, een dag later, voel ik niks in mijn benen. Om 8 uur mijn eerste patient behandeld en nu, om half 12 nog zo fris als een hoentje.

Kettingbuis blijft stil

2011-04-23T05:38:00.000-07:00

Mijn strada wordt steeds stiller. Alles wat kan rammelen is al vastgezet met tie-wraps of tape. Het kleine kettingwieltje is steeds stiller geworden en nu nog nauwelijks hoorbaar ( door inslijting). Een "doorn in mijn oor" is nog de bovenliggende kettingbuis . Hij moet er zijn anders krijg je snel een zwart been of broekspijp. Wim Schermer heeft de buis al vervangen door een U profiel. Stiller kan natuurlijk niet, maar toch wil ik eens kijken of het orginele concept nog stiller kan. Ten eerste is de tie-wrap die het asje verbindt met de buis en die buis dus "tegen moet houden" erg lang. Er is daardoor erg veel speling van de buis en dat maakt herrie. Beter is het om de buis dicht bij de as van het kettingwieltje vast te zetten zodat hij veel beter gefixeerd zit. Probleem is dat de buis nu tegen het dakje van de kettingbeschermkap gaat tikken. Daarom knip ik hem aan de voorkant wat open zodat de ketting meer ruimte heeft. Na een aantal ritten blijkt de buis nu veel minder herrie te maken. Toch ben ik nog niet tevreden. Bij het optrekken gaat de buis nog steeds teveel zwiepen en zagende geluiden maken. Ik merk dat als ik de buis bij de bron fixeer met mijn vingers...het geluid weg blijft. De buis moet gewoon nog beter gefixeerd lopen. Ik zet de buis op 2 punten vast aan de achterversnellingskabel en iets verder naar voren op 1 punt vast tegen de rechterremkabel. De kettingbuis zwiept niet meer als ik er tegen aan duw. Nog maar eens een testrit; hoe hard ik ook optrek, geen herrie meer. Ook het schakelen gaat nog prima. Dit weekend maar eens een paar langere tochten maken en kijken hoe dit effect op de lange termijn is.

update 5-5-2011: Nadat ik de kettingbuis hoger (dwz meer richting cranks) op 2 plekken vastgezet heb zijn werkelijk alle bijgeluiden verdwenen. Overigens moet je op de hogere plekken de tiewraps "los-vast" zetten. De buis moet nog naar links en rechts kunnen bewegen om het grootste en kleinste blad te pakken.

Ten tweede heb ik het dakje van de beschermkap (zie foto 2) ter plaatse van het tandwieltje verder en dieper ingeknipt. Het tandwiel is nu in zijn geheel zichtbaar en kan helemaal vrij draaien. Ik heb namelijk gemerkt dat het tandwiel nog wel eens tegen de kap aanloopt. De beschermkap kan ik nu veel makkelijker plaatsen over de kettinggoot zonder dat het wieltje of de ketting ergens tegenaan loopt. De bescherming van de ketting is nog steeds ruim voldoende

Al met al is de Strada nu vrij van bijgeluiden. Je hoort wat zacht gespin van de ketting, maar dit is hetzelfde geluid als bij een mooi lopende racefiets. Alleen een rits van een jack of metaal aan een tas geeft weer geluiden die in de bagageruimte versterkt worden. Niks aan te doen, ik ben meer dan tevreden.

Superbloesemrit, maar...

2011-04-10T04:44:00.000-07:00

....Herman de Ridder is in z'n carbon Quest niet meer bij te houden. Door mij niet tenminste. Om half 10 vanochtend weggereden. Omdat ik om 1 uur thuis moet zijn mag er flink doorgereden worden. We besluiten een rondje met van alles wat te rijden; Lekdijk, Heuvelrug en een stuk Betuwe. De wind is oost dus richting Kesteren rijden we er tegen in. Als voorrijder probeer ik flink tempo te maken door rond de 38 te blijven rijden. Voorbij Buren suist Herman me met 47 voorbij. Even het gas er op vind ik altijd wel leuk dus ik klamp even aan en ga vervolgens toch weer hoog in de 30 rijden. We moeten immers nog een stuk vandaag. Na Kesteren pakken we de brug over de Lek en komen we in het mekka van de wielrenners; de heuvelrug. Op het terras van het café in Rhenen is het al goed druk met racers die vrijwel allemaal koffie met appelgebak nemen. Hét fietsvoer. Zo wij ook. We hebben weer belangstelling genoeg. Alle vragen moeten weer beantwoord worden (jaaaa, we moeten wel zelf trappen en we gaan hard etc). Tijdens de koffie vraagt Herman zich af waarom ik niet gewoon rond de 47 kon blijven fietsen, windje tegen. Dat is vragen om revanche. We gaan ons daarna begeven in het hol van de leeuw: de defensieweg en het gebied rond de Amerongse berg. Klimmen dus. Niet de specialiteit van onze fietsjes, maar we halen toch nog aardig wat wielrenners in. In Amerongen pak ik de rotonde driekwart en we rijden de Lekdijk op. Nu met wind mee is de 47 makkelijk te bereiken en vrijwel de hele dijk tot Wijk bij Duurstede weet ik die snelheid vast te houden. Als hij me dan toch nog met 53 voorbij scheurt roep ik : is het zo wel goed ? In Beusichem heb ik nog een korte discussie met een automobilist op de pont. Vlak voor de afslag naar de pont kijk ik in mijn spiegel, zie een achteropkomende auto die nog vrij ver weg is. Ik steek mijn hand uit, knipperlicht aan en ga links voorsorteren. Duidelijker kan ik niet zijn. 5 meter verder is de afslag en hij moet ook de pont op maar is woest omdat hij achter mij moets blijven. Vervolgens passeren we als fietsers ook nog eens een hele file auto's en zijn als één van de eersten op de pont en staan netjes in het fietsvak geparkeerd. Als de automobilist de pont op rijdt is hij woest; onze fietsen zijn levensgevaarlijk en we moeten niet denken dat de hele wereld van ons is. Ik stel hem slechts één vraag: wat deed ik fout ? Daar weet hij eigenlijk niks zinnigs op te zeggen en ik laat het verder zo. Na de pont een lekker koud pilsje en door de bloeiende Betuwe naar huis. Mooie rit !

Strada in zomertooi

2011-04-06T22:58:00.001-07:00

Vandaag de strada ontdaan van dekje en alle toebehoren die te maken hebben met een versatile-dakje. Dit dak heb ik met de komst van de racekap niet meer nodig en verkocht. Dus de oogjes voor op de body zijn vervangen door een paar kleine rode knopjes en het zwarte klitteband op de tunnel is verdwenen. Ook maar weer eens geknutseld aan een nieuw windschermpje. Ze worden steeds beter vind ik. Deze staat voor het gat en is mooi aerodynamisch schuin. Voor de komende dagen wordt warm zonnig weer voorspeld; ik ben er klaar voor.

Schitterend weekend Schoorl

2011-03-29T13:50:00.001-07:00

Op vrijdag 25 maart wil ik vroeg weg, wat maar moeilijk lukt. Er moet nog van alles geregeld worden, nog een beetje werk maar om half 11 kan ik vertrekken. Er stond een Noord-Westen bries. Niet echt hinderlijk. Er zijn verschillende wegen die naar Schoorl leiden maar deze keer koos ik voor een nieuwe aanpak. De fietsersbond routeplanner had een mooie weg verzonnen naar Wilnis. Het eerste stuk snapte ik wel. Maar in Nieuwegein had ik verwacht aan te kunnen sluiten op het fietspad langs het A'dam-Rijnkanaal, maar niks ..ik werd door een nieuwe wijk genaamd Leidsche Rijn geloodsd; waardeloos dus! Geef mij maar het kanaal, net zoals tijdens de oliebollentocht 2010. Via een nieuw fietspad in Terweijde, wat nog maar nét klaar was zo te zien, kwam ik in Wilnis. Via Wilnis naar Nes aan de Amstel, waar ik de Amstel overstak met een heel klein pontje. Dat ging zeer gemoedelijk. Daarna via oud Bovenkerk naar Schiphol. De ringvaart kon ik niet via de brug oversteken, dus ik moest,weer, gebruik maken van een pont. De pont over het Noordzeekanaal had ik snel bereikt en ik besloot via Heiloo naar Bergen te fietsen. Door Heiloo viel wat tegen. Veel scholieren die breeduit fietsen en pas na 5 claxons aan de kant gaan. Alkmaar viel deze keer mee; een mooi fietspad door een bosrijkgebied met fietstunnels leidde mij verrassend snel naar Bergen. Precies om half 5 kwam ik bij het huisje aan. Mooie, niet vermoeiende reis. 135 km's stonden er op de teller. Na een kop koffie en een douche boodschappen gedaan en een lekkere pastamaaltijd bereidt. * Zaterdag 26 maart kwam mijn familie naar het huisje om het huisje op te knappen. Bomen planten, verven, lampen vernieuwen , veel koffie drinken, schoonmaken en ga zo maar door. Het huisje zag er om 5 uur weer spic en span uit! Na de traditionele Chinese afheelmaaltijd viel ik om half 10 al doodmoe in slaap. * Zondag, 27 maart had ik om 11 uur afgesproken met Kees van Hatten en zijn kornuiten om een tochtje te rijden door Noord Holland. Totaal 7 velomobielen, dat geeft een mooi lint door de duinen. We rijden eerst Bergen door en gaan even richting Castricum. Een bekende weg voor mij, zo rijd ik vaak terug naar huis. Maar Kees slaat een voor mij onbekend pad naar rechts in. Het pad gaat de duinen in en je hebt er een toegangspas voor nodig. Geen probleem: Kees heeft als machinist van de trein zo'n pas op zak. Het landschap is prachtig. Nog weinig begroeiing, het lijkt wel een maanlandschap. Af en toe pittige klimmetjes en heerlijk snelle afdalingen. Het tempo ligt best hoog valt me op, heel anders dan bij andere groepsritjes. Steeds rond de 34 per uur, een prima snelheid. In Bergen aan Zee is het druk. We rijden een éénrichtingsweg in tegengestelde richting in waardoor we steeds aan de kant moeten voor auto's. Gelukkig duiken we snel de duinen weer in richting Schoorl aan zee en uiteindelijk weer Schoorl. Kees steekt zijn arm omhoog bij een koffie-tent en 5 minuten later zitten we aan de koffie met appelgebak.De lucht is kraakhelder en de zon is fel; prima weer dus. Het tweede deel van de tocht rijden we richting Schagen. In Schoorldam moeten we even wachten en Wim vraagt of ik de racekap wil testen. Natuurlijk wil ik dat. Zelf reed ik al steeds met een scherm op mijn ventilatiekap. Na één kilometer rijden wist ik al genoeg: deze kap is perfect. Ik voelde continu een stroom lucht langs mijn gezicht, de zon werd door het dakje tegengehouden en bij tegenwind reed ik heel makkelijk 35. Op een dijk toch maar even kijken wat er gebeurd als ik echt gas geef. Ik zat zo op de 48 (nog steeds met tegenwind) maar kon niet verder versnellen omdat de dijk erg scherpe bochten had. Aan het eind van de dijk weer gewacht op de rest en verder richting Schagen, Niedorp en toen ik een bord Bergen zag staan heb ik afscheid genomen van de groep. René wist een snelle route naar Bergen en gaf flink gas. We reden steeds rond de 50 maar moesten helaas vaak stoppen voor verkeerslichten. Om half 3 weer terug in Schoorl. Mannen...bedankt voor een hele mooie rit. 's Avonds naar Sint Maarten (of eigenlijk: het Rijpje) om daar lekker te borrelen en te koken bij vrienden. Zo langzamerhand begin ik best zin te krijgen om eens te kijken naar een huis in deze omgeving, maar of ik vrouw en kinderen mee krijg.....da's maar de vraag. De lucht is hier erg schoon en het aantal zonuren is relatief hoog. Marian wil mijn Strada wel eens proberen en dat levert een grappige foto op (als je let op de voeten) *Maandag helaas weer naar huis. Ik word wakker met een doffe hoofdpijn. Toch iets te veel gedronken gisteren en de combi met een anti-histamine-pil (voor mijn allergie) werkt nooit lekker uit. Gelukkig heb ik wind mee en op mijn gemak blijf ik boven de 30 rijden. Zonder gekke dingen bereik ik om half 5 Tricht weer. Het was een heerlijk weekend en mijn teller staat weer 350 km verder !

Gelukt: 60 per uur

2011-03-17T01:31:00.000-07:00

Gisteren is het eindelijk gelukt: 60 per uur op een vlakke weg. Gewoon tijdens een alledaags boodschappenritje naar Tiel. Banden niet extra opgepompt, spijkerbroek aan en op het fietspad langs de Betuwelijn met een oostelijk briesje in de rug zat ik al snel op de 50. Gelukkig pakte de strada de laatste versnelling en kon ik net de 60 aantikken. Leuk, weer een mijlpaal bereikt !

nieuwtjes

2011-03-09T09:17:00.000-08:00

De afgelopen weken heb ik steeds korte tochten gereden. Elke dag wel even in de Strada (het blijft een verslaving) maar geen grote tochten. De GoCycles houden het buitengewoon prima. Niet lek te krijgen en ongekend comfort. Er was iemand die me er tijdens de laatste oliebollentocht op aan sprak: vering haal je uit de vering en niet uit de banden. Nou...vergeet het maar. Eens met Gocycle op de voorwielen gereden en je bent verkocht. Ik reed altijd met een reservewiel in mijn bagageruimte maar daar ben ik nu mee gestopt. De Gocycle voorband valt zeer ruim om de velg en is zonder bandenlichters te monteren. Bij een lekke band zet ik nu een steuntje onder de wielkast. Het wiel kan dan vrij ronddraaien. Vanaf nu heb ik alleen nog binnenbanden met een Frans ventiel (SV 7). 1 Binnenband heb ik al licht opgepompt (met Racing sealant erin) in mijn strada. De oude wip ik er uit en de verse leg ik er in no time om en ik monteer de Gocycle snel met mijn handen. Oppompen...klaar ! Scheelt toch weer een kilo ;-)

Verder heb ik besloten om, mits hij mooi past, een racekap bij Wim Schermer te bestellen. De kap ziet er wel érg gelikt uit en is een mooie aanvulling op de schermpjes die ik al heb. Binnenkort ga ik een "proefpassing" doen bij Wim. De aerobult van de strada is wat breder dan van de Quest. Misschien dat hij niet past, we zullen zien.

De eerste grote tocht is 25 maart naar Schoorl. We gaan daar op zaterdag weer aan het familie-vakantiehuisje werken. Waarschijnlijk vertrek ik maandag weer naar Tricht.

Retourtje Linschoten met windkracht 7

2011-02-06T08:10:00.000-08:00

Vandaag windkracht 6 a 7. Ik heb al lang gemerkt dat ik met mijn strada vrijwel geen last van wind heb. Goed tegensturen bij onverwachte windstoten, dan komt alles goed. Gisteravond heb ik mijn oude windscherm vervangen voor een nieuwe. Ik heb nog 1 mm dik lexan op zolder liggen en ik ben benieuwd of ik hiermee kan werken. Mijn oude scherm was iets te steil van voren, niet aerodynamisch genoeg. Het knippen gaat prima en ik ben tevreden over het resultaat:

Het scherm is ook wat smaller, lijkt me ook iets aerodynamischer:

Om half 11 ga ik op pad. Ik verbaas me de hele weg over mijn snelheid. Zijn het mijn banden, mijn nieuwe carbon Time schoenen of het nieuwe scherm. Geen idee, maar windkr 7 tegen en boven de 30 blijven heb ik nog niet meegemaakt. Overigens, met gemak, ik hou me in want ik moet terug. Naar Linschoten alles wind tegen en toch binnen 1,5 uur raffel ik de 42 km af. Na de gebruikelijke heerlijke gevulde koek en 2 cappuccini en een gezellig kletspraatje ga ik om 1 uur weer terug. Complimenten voor mijn moedertje trouwens. Bijna 90, maar ze doet alles nog zelfstandig en zit elke dag 20 minuten op de hometrainer. Dus...blijf fietsen is ons advies.
De terugweg zeil ik naar huis. Er zijn stukken dat ik niet hoef te trappen en dik 35 blijf rijden. Mij best, Adele in mijn hoofdtelefoon en genieten. Om half 3 weer thuis . Op tijd om Twente gelijk te zien spelen tegen Utrecht. Geweldig, PSV verliest thuis en Ajax wint. Mijn sportweekend kan niet meer stuk !

Carbon Quest en Furious Fred

2011-02-04T08:15:00.000-08:00

Veer Beusichem met dubbel en trippel

De nieuwe Carbon Quest van Herman:

Herman krijgt vandaag zijn nieuwe quest. Omdat ik tot 1 uur moet werken besluit ik om hem tegemoet te rijden. Om 11 uur krijg ik al een sms dat Herman vertrokken is uit Dronten. Pal tegen de zuidwestenwind zal hij de polder moeten doorkruisen. En wind was er vandaag..windkracht 6 en hoger met fikse windstoten. Om 1 uur zit ik eindelijk in mijn fietsje en rijd ik op mijn gemak boven de 35 . Als ik Wijk bij Duurstede voorbij ben krijg ik een sms van Herman: Maarn. Een kwartier later ontmoeten we elkaar in Doorn. We besluiten een bakkie te drinken in het Veerhuis bij de pont van Beusichem. Tegen de wind in gaat natuurlijk lastiger maar het valt me op hoe goed mijn scherm blijft zitten. Geen zuchtje wind in mijn gezicht en ik kan nog steeds boven de 30 blijven rijden. Volgens mij is Furious Fred hier mede debet aan. Gisteren heb ik hier mijn eerste ritje mee gereden maar toen zat er amper 5 bar lucht in. De maximale druk is 3,7 bar maar dan rijd je op een drilpudding. Op 5 bar trouwens ook nog, tijdens het fietsen voel je de staart waggelen. Zo'n brede band rijdt het mooist als hij redelijk hard is opgepompt. De band is oersterk, 127 draden per inch en superlicht: 435 gram. Geschikt voor tubeless en alleen in deze 57 versie voorzien van een raceguard antilekstrook. Ik heb al eens met de 50 versie gereden deze zomer en toen moest ik ook naar 2 bar hoger dan de max druk om hem lekker te laten rollen. Ook nu doe ik dat: bijna 6 bar. Maar dan rolt hij voortreffelijk. Ik ben erg benieuwd hoe deze band zich verhoudt tot andere 55+ banden zoals Geax en de Supermoto wat betreft rolweerstand.
De koffie werd een Affigem dubbel en tripel in Beusichem. De wind bulderde om het cafe. Om 4 uur vertrokken voor de laatste 10 kilometer en rond half 5 was ik weer thuis. De nieuwe carbon quest ziet er super mooi uit. Wit met een rode streep en er komt nog een blokjesstrook onder. Een tikkie jaloers ben ik toch wel..

Op zoek naar de perfecte achterband

2011-01-29T13:09:00.000-08:00

Kwam er maar een 26 inch GoCycle-band op de markt, dan was de keus snel gemaakt. Licht, comfortabel, sterk en snel. Voor hoef ik niet meer te zoeken, achter vind ik het nog steeds lastig om de juiste band te vinden. Momenteel heb ik de volgende banden in huis:

* Perfect Moiree 54-559
* Marathon Racer 40
* Marathon plus 40
* Sammy Slick 54
* Kojak 50
* Super Moto 60
* Furious Fred Evolution 50
* Furious Fred Raceguard 57 (besteld)
* Big Apple Balloon, 55

Een aardig rijtje zou ik zo zeggen. Vandaag heb ik bij VanTuyl in Zaltbommel de SuperMoto gekocht. Overigens samen met een bredere binnenband: Continental 47/62 - 559. Ik heb van andere fietsers al begrepen dat de schwalbe 13 (40/62) toch te smal is voor de brede banden vanaf 55-559.
Ik kan er zo al een paar schrappen uit bovenstaand lijstje. Ik ben namelijk een verwend mannetje geworden en wil alleen nog maar op brede banden rijden vanaf 50 breed. Geen gestuiter meer maar stil en vrijwel rammelvrij rijden....zoeven over de weg, heerlijk!
Verder moet de band redelijk lekvrij zijn, liefst dus een antileklaag, alhoewel ik de binnenband wel aftank met ruim 100 ml Joe's Super Sealant. Het gewicht vind ik ook belangrijk; ik kan het mis hebben maar ik voel dat ik makkelijker accelereer met een lichte achterband. Zodoende blijven er nog maar een paar kanshebbers over:

* Sammy Slick 54
* Kojak 50
* Big Apple Balloon 55
* Furious Fred Raceguard 57
en..ik twijfel aan de SuperMoto.

De SuperMoto zit nu om mijn achterwiel en geeft veel comfort omdat hij veel volume heeft. Ook wordt hij steeds als zeer snel getest. Het is echter een strandband zonder antileklaag. De wangen zijn heel soepel, maar toch voelt het loopvlak aardig stug aan. Veel taaier dan bijv de Furious Fred. Die FF valt zowiezo af want ik reed daar in de zomer te vaak mee lek.
Dinsdag krijg ik de F.F mét antileklaag en dat is de band waar ik het meest van verwacht.

De reden dat de Perfect Moiree afvalt: hij weegt bijna één kilo. Dat is twee maal zoveel als een Sammy Slick. Sammy is trouwens ook een 54 band met raceguard. Er zijn grzenzen...een kilo voor een buitenband vind ik te veel :

Hoog water

2011-01-20T12:21:00.001-08:00

Tricht ligt tussen de Lek en de Waal in. Beide rivieren staan erg hoog. In 1995 stond het water zo hoog dat wij moesten evacueren omdat de dijken het dreigden te begeven. De afgelopen jaren zijn de dijken versterkt en verhoogd en het risico op een dijkdoorbraak is veel kleiner geworden. Het waterpeil stond een paar dagen geleden niet eens zo gek ver weg van het record van 1995 maar gelukkig zakt het water al weer. Gisteren was het een mooie dag. Zonnig en rond 2 uur dreven er donkere wolken de betuwe in. Voer voor mooie plaatjes dus. Mijn ritje ging via Buren naar Tiel en van daar volgde ik de Waaldijk tot Neerijnen. In Geldermalsen kletterde er nog een stevige regenbui op mijn pet maar toen was ik gelukkig al bijna thuis. Mooi comfortabel ritje en poe..wat rijden die GoCycles lekker.

Nieuw record

2011-01-15T13:20:00.000-08:00

Vanochtend mijn eerste ritje met de nieuwe GoCycle bandjes. Reed ik een week geleden nog op smalle marathon racers, 40 breed en op bijna 7,5 bar, nu dus brede 50 mm Gocycles en een 54 brede Sammy Slick. Alles op 5 bar. Een verschil van dag en nacht. Stil en comfortabel. Vrijwel moeiteloos houd ik de teller boven de 30. Het is half elf en er is een flinke bries, windkracht 4 volgens buienradar. Het is erg lastig om te ''voelen'' of een band snel is, daarom ga ik maar eens naar het fietspad langs de betuwelijn tussen Geldermalsen en Tiel. Hier reed ik met mijn Strada afgelopen zomer al eens 54 en met mijn oude Giraffe-Quest een topsnelheid van 58. De weg is vlak, maar ik doe die recordpogingen wel altijd met wind mee. Nu maar weer eens een poging met dit bandenkoppel dus; ik pomp de banden nog wat voller en geef gas. Na een flinke versnelling zit ik al snel op de 49 per uur. Helaas komt er nu een scherpe slingerbocht en een viaduct...ik moet weer terug naar de 30. Na de bocht trap ik al snel weer 49 en op deze snelheid blijf ik even ''hangen'' om op adem te komen. Dan het laatste tandje zwaarder en ik trap maximaal. Ik krijg de trappers niet sneller meer rond en kijk op de teller: 56 ! Dat is voor mij een nieuw Strada-record. Wim Schermer heeft gelijk, hij zei al dat ik 2 km/uur harder zou gaan met deze banden.
Na Tiel ga ik tegen de wind in en valt het me weer op hoe makkelijk ik tegen de 30 blijf rijden. Dat kostte me een week geleden echt meer moeite. En dat is voor mij eigenlijk het belangrijkste: vrijwel moeiteloos rond de 30 blijven rijden zodat ik mijn knie kan sparen en lange afstanden kan rijden. De bocht om gaat iets zwaarder dan met smallere banden, maar hinderlijk is het niet. De Gocycles blijven voorlopig onder de Strada. Ze geven veel meer comfort en zijn sneller op glad asfalt én, heel belangrijk: op onregelmatig wegdek.

Ga Fietsen !

2011-01-14T13:38:00.000-08:00

...ofwel: GoCycle. Een vreemd bandje, weegt niks (325 gram) en toch 50 breed. Hele soepele dunne wangen die de torsiekrachten tijdens scherpe bochten van m'n Strada moeten opvangen. Als dat maar goed gaat. Wel als hele snelle band getest door Wim Schermer. Er hang een mysterieus luchtje rond deze band. Welk fietsenmerk gaat nu z'n eigen band ontwikkelen? Ooit gehoord van een Gazelle- of Batavusband? Een gewone fietsenhandelaar weet niet waar je het over hebt als je de band noemt en zelfs de GoCycle dealers (Tromm in Amsterdam/ Bikeshop Amersfoort) begrijpen je vraag niet in één keer. Maar na veel moeite is de band besteld en geleverd in Amersfoort. Dan nog wat raars: de maximale druk is volgens de opdruk op de band 4 bar... maar kijk je op de GoCycle-site dan mag je de band niet harder oppompen dan 5,5 bar. Ik hou het maar even op 5 bar. Ymte kan hem wel en toch weer niet leveren, en hij wordt gemaakt door Vredestein. Morgen maar 'ns kijken of dit dé Strada voorband is!

Naar Dronten

2011-01-09T13:21:00.001-08:00

De hele week heb ik al lopen dubben; ga ik zaterdag wel of niet mee naar Dronten met Herman. Zijn vriendin krijgt haar nieuwe Carbon Strada die dag. Meer dan 200 kilometer is het, ik kan last van mijn knie krijgen en de weersberichten zijn niet echt geweldig: stormachtige windstoten en regen. Wel warm, zo'n 10 graden. Maar het avontuur trekt en natuurlijk ga ik. Vrijdag nog maar eens een andere achterband proberen. De 40 marathon racer is wel snel, maar heeft weinig grip in de winter en geeft niet veel comfort. Hiervoor heb ik de Furious Fred gehad. Lekkere snelle band, maar helaas te vaak lek. Vlak voor Cycle Vision heb ik hem eraf gegooid: geen risico. Mijn oog viel pas op een vergelijkbare band: de Sammy Slick. Eeen semi-slick dus, bedoelt voor mountainbikers die veel op de verharde weg rijden. Ik neem hem in de mooie maat 54 breed. Breder geeft risico op aanlopen in de wielkast. Sammy heeft een antilekstrook en Joe Racer sealant moet de rest doen.

Zaterdagochtend 5 uur gaat de wekker. Inpakken, ontbijten en even over 6 rijd ik in het donker weg. De provinciale weg heeft heerlijk glad asfalt en er is nog geen auto te bekennen dus ik zoef over het snelle asfalt naar de pont in Beusichem die om half 7 zijn eerste afvaart heeft. Herman laat weten dat hij nu pas wegrijdt en geeft mij een voorsprong van pak 'm beet 40 minuten. Zo kan ik rustig peddelen om mijn knie te sparen. Via Doorn klimmen naar Maarn. In de afdaling 55 per uur: geweldig. Na Maarn duik ik het donkere bos in en heb ik veel aan mijn extra airstream lamp. Ik rijd ondanks de 10 graden toch met mijn wintervizier. Tijdens het klimmen begint de zijkant wat te beslaan maar verder geen centje last van condens, zelfs niet als ik door de mistflarden rijd. Voorbij Amerfoort zit Herman me al op de hielen. Bij Nijkerk de polder in richting Zeewolde. Om 8.55 sta ik voor onze favorite koffieplek: de Hema in Zeewolde. Ik zit al aan de koffie als Herman aankomt. We hebben bar veel belangstelling terwijl deze fiets hier toch in de buurt gemaakt wordt. Om half 10 weer weg en precies een uur later rijden we de fietsen de Velomobiel-werkplaats in. Het is druk, goed teken. Er worden veel fietsen verkocht. Aan mijn fiets hoeft niet veel te gebeuren: alleen even de sporing controleren en die was perfect. Mooi werk want ik had thuis de sporing al aangepast. Als de fiets van Astrid mooi op maat staat kunnen we na het middag-uur weer vertrekken. Na 200 meter is Astrid niet gerust op een aanlopend geluid van de ketting. Nu zijn we nog dichtbij dus: terug! Ymte kan niks vinden als hij trapt. Astrid gaat weer zitten en wat blijkt: de klittenbandflappen van de schoenen komen tegen de body ! De schaar erin en we gaan weer. Het zal een zware tocht worden: een harde zuidwester met flinke rukwinden hebben we tegen. Het is echt een wonder dat mijn vizier zo goed blijft zitten. Bij zijwind komt hij soms tegen mijn wang, maar ik voel daardoor ook helemaal niks van de wind. Tijdens een flinke regenbui zet ik mijn pet op en voel ik eigenlijk niks van de regen. Een dakje heb ik bij dit soort weer niet meer nodig. Totdat een flinke rukwind mijn pet meeneemt. We stoppen even maar hij vliegt al over een weiland...wie hem vindt mag hem hebben. De eerste 40 km door de polder zijn zwaar. Weer koffie bij de Hema, maar nu met 3 velomobielen. Brug op voor Nijkerk schiet de ketting er 2 keer af bij Astrid. De voorderailleur moet beter afgesteld worden denk ik. We komen niet meer boven de 25 door de felle wind. In Amersfoort begint mijn rechter knie wat te zeuren. Ik bedenk dat ik nog dubbelzijdig klittenband heb en maak er een patella-bandje van: door hem stevig nét onder mijn knieschijf vast te zetten wordt de knieschijf "gelift" en dit kan dit soort pijntjes verhelpen. En verrek...het helpt nog ook. Ik kan zelfs weer een wat zwaarder verzet rijden. Om 7 uur rijden we Tricht binnen en heeft mijn vrouw een heerlijke pan spaghetti klaar. Na een gezellige maaltijd moeten Herman en Astrid nog 13 km naar Zaltbommel en mag ik mijn dampende bad in. Klasse Astrid, dit was een al meteen een zware eerste rit maar prima uitgereden !

Nieuwjaarsrit

2011-01-04T13:35:00.000-08:00

Het voelt altijd weer alsof alles nieuw is; zo'n eerste rit in het nieuwe jaar. Zondag 2 januari naar Linschoten, mijn moeder gelukkig nieuwjaar wensen en over Lopik weer terug. Mooie rit, 85 km en al vaak gereden. Hier en daar nog een plak sneeuw, maar voor de rest weer de zon en warmte. Tenminste, zolang ik achter mijn scherm blijf. Mijn winterviziertje is nu zo goed als af. Ik heb hem nog wat lager gemaakt en het ruitje kleeft nu aan de binnenkant en blijft perfect zitten en ook vrijwel condensvrij. Tijdens de oliebollentocht was het vochtig weer en had ik wel wat condens verwacht maar er beslaat helemaal niks.

Ik wil het vizier voor cyclevision dit jaar nog iets aerodynamischer maken dwz de hoek tov het dekje nog kleiner maken. In 2010 reed ik met 2 spiegels, een helm vol in de wind en open wielkasten 44,4 per uur tijdens de 1-uurs-tijdrit. Dit jaar wil ik de wielkasten dichttapen, dunne durano's gebruiken, spiegels weg en een aerodynamisch vizier. Het zou geweldig zijn om boven de 45 per uur te eindigen. Las ik iets op een discussielijst dat er geen mooie uitslag met een Strada gereden kan worden ?? Dat verhaaltje moet naar het rijk der fabelen !

oliebollentocht 2010

2011-01-01T06:10:00.000-08:00

De laatste dinsdag van het jaar was het eindelijk weer zo ver: de kerstcalorieën kunnen eraf getrapt worden. Traditioneel staat de strada op te warmen in mijn praktijkruimte. Lekker klussen: banden nakijken, nieuw velglint monteren (eindelijk heb ik 13 mm Veloxlint te pakken), ketting smeren en de bodem schoonzuigen.

's ochtends om 6 uur op. Het is niet koud en er wordt sneeuw voorspeld: ikbesluit om het dakje mee te nemen op de staart en mijn wintervizier te gebruiken. Om tien voor 7 trek ik deur achter me dicht en precies om half acht kom ik bij de Esso in Zaltbommel aan. Even later komt Herman ook en drinken we in het warme tankstation een lekkere bak koffie met gevulde koek. Er was nog een kans dat Richard S zou komen om met ons mee te rijden. We wachten tot 8 uur en dan mogen we weer rijden. Herman trekt meteen lekker door en we tuffen boven de 30 per uur richting Heusden. De weg is voor 80 % sneeuwvrij, hier en daar is niks aan de weg gedaan en slepen we de fietsen door de sneeuw. Na Heusden rijden we via Kaatsheuvel, Waalwijk naar de start en rijden we eigelijk al het tweede deel van de route. Na de efteling is het fietspad slecht en rijden we op de autoweg, wat eigenlijk weer iets te gevaarlijk is. Gelukkig geen problemen verder, een Versatilerijder wijst ons de route langs een kanaal (sorry, naam vergeten). Om 10 voor 10 komen we aan bij de kantine. Gezellige drukte maar heel anders dan vorige 2 keer: een handjevol rijders zit aan de bar en geen tafel bezet. Was het weer dan zo slecht?? Later wordt het gelukkig toch drukker, de Belgen komen en ene Theo heeft vannacht buiten gekampeerd (klasse). Zou er nog een delegatie uit Noord Holland komen.... Nee dus. Alleen de blonde Viking zien we verschijnen. Een voordeel van de kleine groep is: we kunnen in één groep starten. Om 11 gebeurt dat. Na 10 minuten rijden krijg ik het steenkoud in mijn Strada. Niet van de wind, maar van het tempo: 22 per uur en dan nog vaak stilstaan en wachten. Het hoort bij het rijden in zo'n groep maar ik was het even vergeten. Een dik fleecevest aan, mijn dikke wanten en zo gaat het beter. De route is mooi en voor mij onbekend. Bij de oude Maas moeten we de pont op en proberen we alle velomobielen in één keer over te krijgen. Dat lukt wonderboven wonder na veel inschikken. Als je niet van krasjes op je velomobiel houdt kan je trouwens beter de volgende pont nemen. Er is nog al eens contact tussen de fietsen en niet iedereen neemt het even nauw .

Na een mooi pad langs de maas komen we aan in Heusden. Een mooi Vestingsstadje. Hier toch wat voordeel van de sneeuw want de hobbelklinkers liggen minder hoog doordat de voegen opgevuld zijn met sneeuw. Beter voor je vullingen ;-) . Lekker slippend en glijdend rijden we via een fotostop naar een marktpleintje waar alle fietsen geparkeerd worden. De laatste kilometers kreeg ik het trouwens wel warmer; ik kom amper de 22 halen. In het restaurant lekker opgewarmd en genoten van taart en 2 bakken warme chocomel (sorry Toni). Met Herman bekeken we de route terug....die route hebben we vrijwel exact gereden op de heenreis. Niet helemaal zoals het hoort maar we rijden na Heusden de maas weer over gaan op Zaltbommel aan. Overigens stond mijn rechtervoorband na de koffiepauze plat. Vandaar de grotere inspanning van de laatste paar kilomters. Kon ik meteen mijn 10sec bandewissel demonstreren: imbussleutel pakken, wielboutje losdraaien, wiel eruit, reservewiel erin, bijpompen en gáán. Toni, bedankt voor de goede organisatie ! De oliebollen komen volgend jaar wel weer ...Noord Holland?

sneeuwrit

2010-12-18T13:35:00.000-08:00

Vanochtend was het plan om het Herman een tochtje te maken maar om half tien ging mijn telefoon af: sms: piep piep ; de straten zijn hier te wit, dat wordt niks deze keer. Ik keek naar buiten en zag dat er vannacht geen extra sneeuw in Tricht gevallen was dus... vanmiddag maar een ritje. Eerst maar wat taart halen voor mijn 2 jongste kinderen. Ze zijn beiden komende week jarig en morgen is het groot feest ! Na het shoppen (helaas met de auto, dat kan echt niet anders met taart) om half 3 in de strada en het werd een heerlijke rit. Mijn marathon plus had ik weer vervangen door een racer maar halverwege de rit zakte mijn snelheid weer behoorlijk terug. Het zal wel de dikke koude lucht zijn en het kleverige wegdek dacht ik. Gewoon doorstoempen. In Tiel een sanitaire stop en even een kneep in de banden: mijn rechtervoorband stond halfleeg (of halfvol zo u wilt). Dat verklaart meer. Oppompen tot 7,5 bar en ik zat weer makkelijk boven de 30 per uur. Ik was al even bang dat mijn bandenwissel van gister voor niks was. Nu thuis staat mijn "lekke" band nog op dezelfde druk, super joe's sealant is echt goed spul (15 euro nu voor een halve liter bij featherbikes.nl)

wintervizier verbeterd of....?

2010-12-17T12:38:00.000-08:00

De afgelopen dagen heb ik met veel plezier rondgereden met mijn wintervizier, behalve als er neerslag viel. Vandaag bijvoorbeeld langdurig in de vorm van sneeuw. Omdat ik mijn vizier niet open kan zetten heb ik het volgende bedacht: een inzetruitje. Op de eerste foto laag en op de tweede maximaal omhoog. Genoeg om bij neerslag nog voldoende te zien. Ik kan de stand door het klittenband doseren. Een kort ritje in de sneeuw ging prima. Ik krijg weinig kou, wind en sneeuw in mijn gezicht. Ik heb het ruitje ook nog even helemaal weggehaald maar dan voel je ineens weer wat de rijwind doet en wat het scherm tegenhoudt. Direct tranende ogen en brr, kou! Nu afwachten wat voor effect mijn maaksel heeft op het condensprobleem. Dat was vrijwel afwezig maar het kan zo maar zo zijn dat het ruitje gaat aanslaan. Even afwachten nog.

Verder heb ik woensdagavond de marathon plus op het achterwiel gezet. Dat heeft een hele avond geduurd. Ten eerste was het kunstof velglint wat Velomobiel standaard om het achterwiel legt op veel plekken scheef gaan zitten en bedekte niet meer de spaaknippels. Waardeloos spul. Ik heb het weggeknipt maar toen bleek ik geen velox lint meer te hebben. Dan maar sporttape op 13 mm geknipt en als velglint gebruikt. Mijn met super sealant gevulde binnenband was verzadigd door het anti-lekvocht en plakte aan alle kanten. Met veel moeite kreeg ik de binnenband in de plus . Bij 6,5 bar zei de band echter pang en vloog de witte smurrie tegen mijn broek: lekkerrr... Dan maar een nieuw binnenbandje. Wat ik ook probeerde: er bleef een bobbel in de band. Wat een K band is die M plus. Vervolgens toch nog maar een avondrit en ik voelde het meteen: wat trap ik nu zwaar !! Gisteren nog een kwartier 40 plus gereden, nu amper 30. Zo'n band blijft ook zwaar trappen, hoe hard je ook rijdt. Ook bij 25 per uur is het zwoegen. Ik zal afronden: de band ligt weer in de schuur en er zit een nieuwe Racer en een nieuw plakvelglint (van schwalbe deze keer: hoge druklint) om mijn wiel. Morgen rij ik naar Meteren en ontmoet ik Herman. Even bijpraten en een bakkie doen en wie weet nog een kort ritje als de weg goed is.

De winter is terug

2010-12-13T14:01:00.000-08:00

Na wat laffe dooidagen daalt het kwik vanavond weer onder nul. Prima velomobielweer dus!
Vanavond toch maar eens Wim's vondst achter mijn vizier geplakt: de deflector. Ook heb ik een warme ademhapper vóór in het gat geplaatst zodat mijn adem de cabine ingeblazen wordt. Om 9 uur alles klaar en maar meteen uitproberen. Het heeft een uur geleden nog geregend en de vorst zorgt nu voor een spekgladde weg. Veel damp in de lucht én kou. Als het vizier nu niet beslaat beslaat het nooit meer. Ik ga op weg en ben een minuut later weer thuis. De deflector slaat direct aan en is te hoog dus ik zie helemaal niks meer. De schaar er in en even later fiets ik met een cristal clear vizier door de koude vorstnacht. Dit is genieten. Het is doodstil op straat, ik besluit de bossen van Buren op te zoeken. Als ik daar stil sta beweegt de strada met rukjes heen en weer omdat de wind flink aan het aanwakkeren is. Ik voel er echter helemaal niks van. Koud heb ik het ook niet en er komt geen druppel condens op het vizier. Mooi zo. Als ik weer ga rijden voel ik dat de strada wegglijdt. Links en rechts zijn sloten dus ik rijd voorzichtig met een gangetje van 20 per uur het boeren landweggetje af. De strooiwagens rijden al voorbij. Ik geef flink gas en kan een tijdje boven de 40 blijven. Volgens mij ben ik ook sneller met dit vizier, geen vervelende bijwerking moet ik zeggen. Morgen krijg ik een Marathon plus 40-559 voor mijn achterwiel van velomobiel. Ik lever dan vast weer wat snelheid in, maar met deze kou wil ik geen banden wisselen. Achter in de staart zit mijn reservevoorwiel weer. Het wordt vannacht min 10, ik ben er klaar voor.

supernova en vizier part two

2010-12-12T08:51:00.000-08:00

Mijn mooie supernova lamp had een iets te diefstalgevoelig beugeltje. Met hulp van mijn schoonvader heb ik nu deze beugel bevestigd; ik kan de lamp nu heel makkelijk loshalen en in mijn zak steken. De reservezaklamp die ik altijd meenam heb ik nu ook niet meer nodig, genoeg zaklicht aan boord nu. De lamp had ik willen aansluiten op mijn reserve 6 volt accu die ik op de rechter wielkast zou bevestigen. Echter, ik las in de gebruiksaanwijzing steeds iets over een 5 volt accu met usb-aansluiting. Dus nog maar eens contact gezocht met Hans van Vught van Elan. Vervelend om te zeggen maar sinds hij zijn geld ontvangen heeft komt er geen zinnig woord meer uit zijn mond. Natuurlijk kun je de accu op de lamp op de 6 V accu aansluiten was zijn enige reactie. Zeker weten, welk kabeltje heb ik nodig...geen reactie. Dan maar de vraag opsturen naar Supernova in Duitsland. Daar kreeg ik wel beleefd antwoord zoals het hoort. Bedankt voor uw interesse en zo en fijn dat de lamp goed bevalt. En belangrijk: de lamp is alleen aan te sluiten op een 5 Volts externe accu. Met een link naar een internetwinkel waar ik een mooie 5 voltsaccu kan kopen...met usb-aansluiting. Wat er gebeurt als ik de lamp op mijn 6 volts accu ga aanluiten weet ik niet en wil mijnheer van Vught ook niet zeggen maar het is wel 20 % meer dus wie weet brandt er iets door. Elan gaat aan mij niks meer verdienen, dat weet ik wel.

Vandaag in de namiddag een rit door de alweer koude winterlucht gemaakt. Het vizier houdt het prima. Na een uur een condenstestje gedaan: kwartiertje +40 per uur rijden, brug op en boven op de brug stilstaan en kijken of het vizier beslaat. De linkerbovenhoek slaat wat aan, verder blijft alles zoals op de foto: helder. Voorlopig nog maar geen deflector dus. Ik wil een kijkgat maken in de voorkant van het vizier en daar een inzetraampje inzetten met klittenband. Bij regen of een te vies vizier haal ik het raampje weg en heb ik dus weer vrij zicht. Voorlopig is mijn klittenband op. Deze week dus weer eens naar de Action in Tiel.

Wintervizier

2010-12-11T14:25:00.000-08:00

fase 1

fase 2:

Vandaag maar eens werk gemaakt van een wintervizier. Wim Schermer heeft een erg mooie racekap gemaakt maar ik wil eigenlijk alleen een dergelijk vizier wat zo hoog is dat mijn hoofd er volledig achter zit en bescherming geeft aan de zijkant om de koude winterwind tegen te houden. Na wat kartonnen probeersels durfde ik het aan om in een flink stuk lexan te knippen. Ik ben zeer tevreden over het resultaat. Na een proefritje waarbij ik me aardig uit de naad fietste bleef het vizier condensvrij. Waarschijnlijk omdat het erg ver naar voren staat. Morgen nog maar eens een rit van een kilometer of 100 en dan kijken of ik er condens optreedt. In dat geval wil ik een deflector monteren en een regengat maken in de voorkant van het vizier. Het is wel heel gek om totaal geen wind meer in je gezicht te voelen. Alleen aan de rimpels op het water zie je of je wind tegen hebt (en aan de snelheidsmeter natuurlijk). Laat de winter maar weer terugkeren, ik zit warm!

supernova airstream

2010-12-02T01:34:00.000-08:00

Alleen B&M aan:

Supernova en B&M:

Omdat mijn standaard ingebouwde B&M Cyo te weinig licht geeft ben ik op zoek gegaan naar een extra lamp. Bij Elan is de Supernova airstream in de aanbieding. Een lamp die 380 lumen geeft, licht van gewicht is en een ingebouwde Li-ion accu heeft. Geen lastige inbouw maar gewoon gemonteerd naast de spiegel. Gisteren maar eens een proefritje op een stikdonker weggetje. Met alleen de B&M aan zie ik een felle streep licht voor me, maar geen bermen. Met de Supernova erbij aan is ineens de hele weg verlicht, incl re en linker berm. Helaas is het verschil op de foto niet echt te zien, met 2 lampen aan had ik een mooie brede bundel voor me .
Een aanrader in de winter dus.

Noord-Holland en wind

2010-11-09T11:09:00.000-08:00

Een weekend Noord-Holland van vrijdag t/m maandag. Geen gek vooruitzicht. Behalve de vooruitzichten wat betreft het weer...die waren wat minder. Vrijdagochtend regende het vrijwel constant maar toen moest ik nog werken. Om half één kon ik eindelijk weg en volgens buienradar zou het buiig worden. Na lang dubben besloot ik om mijn dakje thuis te laten. Met pet en scherm-met-doorkijkgat kan ik de buien aardig trotseren en vang ik niet al te veel wind waardoor ik nog aardig op snelheid blijf. En wind was er ook: NNW kracht 5. Precies die richting moet ik op. Nou ja, met een velomobiel kan het. 135 km naar Schoorl dus.....wind tegen !

Wachten voor de pont bij Culemborg. Geen spetters op mijn bril en toch voldoende overzicht door de gaten in het scherm.

Hier eindigt zo'n beetje het Amsterdam-Rijnkanaal. Ik heb hem gevolgd vanaf Schalkwijk (lek). Het begin van de zuiderzeeweg over het IJ

Deze route is erg snel, oostelijk om Amsterdam heen via deze brug en dan richting Purmerend.

Het Twiske liet ik links liggen, geen zin in nog een pont. Van Purmerend langs het Noord-Hollands Kanaal naar Alkmaar. Knokken tegen de wind maar schitterende dorpjes. En grappige namen, wat dacht je van "spijkerboor". In Alkmaar hield de zon het voor gezien en begon het weer te regenen. Het laatste stukje naar Schoorldam reed ik op een donkere ventweg waar ik geen hand voor ogen zag. Regen, donker en verblindende autolampen, waar blijft Schoorldam?

Toch eens informeren naar een betere koplamp. In dit soort gevallen geeft hij echt te weinig licht. Om 6 uur liep ik druipend de supermarkt van Schoorl binnen en om half 7 gleed er een herfstbokje naar binnen in de warme bungalow op de Oorsprongweg. De beloning!

Zaterdag de familie op bezoek, erg gezellig. Zondag waren de benen weer goed en besloot ik een klein rondje Noord-Holland te doen:

Hondsbossche Zeewering:

Nog één omdat de lucht zo mooi was:

Bij Petten de duinen in richting Callantsoog:

Een zoekplaatje voor de Noord-Hollanders, in welk grappig plaatsje staat deze miniatuur-molen?

Maandag lekker uitgerust weer terug. Alleen de wind.. die was nu compleet gedraaid en was nu ZO. En hard: kracht 6. Deze keer geen geluk dus. Ik besloot om het oosten wat minder op te zoeken en bij de Woude direct naar het zuiden te gaan richting Krommenie, daar via Zaandam het IJ over en dwars door Amsterdam. De Japanners gunde ik weer een prooi voor hun camera's, mijn Strada zal bekend worden daar :) . Via het Amstelpark, Arena naar Abcoude en daar het Amsterdam-Rijnkanaal weer opgepikt:

Na Utrecht was het sap uit mijn benen. Amper 25 kon ik halen, de wind trok ook weer aan. Muziek harder, broodje eten, even uit de fiets en zo ging het weer een beetje. Dit weekend 260 km wind tegen, mijn knieën vonden het ook niet leuk meer en protesteren met pijn. Eindelijk om half 6 thuis. Het is even mooi geweest, de fiets gaat de schuur in en blijft daar een paar dagen werkeloos staan. Totaalstand strada: 6755 km

Boodschappen doe je met de .....

2010-10-09T17:36:00.000-07:00

Zo ziet een strada mét bagage er uit :

En zo zonder:

Dat er veel in een strada / Quest kan is wel bekend maar deze keer maakte ik het wel erg bont.

Ga maar na: 6 broden die heel moeten blijven, 10 rollen wc papier, 4 pakken meel, zak appels, bananen, 2 literfles wijn, 3 flessen schoonmaakspul, sla, tomaten, uien, olijfolie, 2 flesjes zeep en ga maar door.

Ik fietste trouwens comf0rtabel en eenmaal op gang gemakkelijk 37 per uur. Geen gedoe met parkeren, muntjes halen . Ik zet de fiets altijd vlakbij de ingang en stuif snel weg (moet vaak van omringende kids en ouders ;)

1 rode lap en verschillende stieren

2010-09-19T12:33:00.000-07:00

Zondagochtend 19 september. Meestal heb ik het niet maar nu wel: ik wil RISsen. Omdat ik zelf nog wel eens in een pelotonnetje rijd weet ik de dijken met vers racebloed wel te vinden. De diefdijk bij Leerdam is er één, de Waaldijk van Vuren naar Zaltbommel is ook een geliefde plek voor wielrenners. Eigenlijk al iets te laat, 11 uur, ga ik op jacht. Tot leerdam kwam ik wel groepjes tegen , maar die gingen net de verkeerde kant op. Eindelijk, mijn hart slaat op hol: een verse:

Wat een heerlijk gezicht toch. Spartelend en hulpeloos in gevecht met de wind. Alleen. Kansloos eigenlijk maar goed, de man rijdt net geen 30 tegen een felle westen tegenwind. Ik rij met mijn scherm op de open ventilatiekap en heb totaal geen last van de wind en hoef niet eens aan te zetten om hem te passeren met een snelheid van 36 per uur. Altijd leuk om daarna even in de spiegel te kijken:

Zo'n man moet zich toch even achter de oren krabben en denken:...rijd ik nu echt wel op de juiste fiets ? Ik vervolg mijn rit en ga naar Vuren. Linke soep nu want de op de Waaldijk heb ik, en de wielrenners dus ook, wind mee. En wind was er vandaag genoeg. Na een korte klim zit ik op de dijk en ik kijk om me heen. Helaas, geen wielrenner te zien. Dan maar even stoppen en wat klooien aan mijn remkabels, bagage beter wegstoppen en als ik langzaam wegrijdt maakt mijn hart weer een sprongetje: een heel peloton in volle snelheid. Ik ga 35 rijden en kijk in mijn spiegel. Mijn fel rode strada hebben ze gezien en er wordt een achtervolging in gezet. Vanuit de groep sprint er een sterke renner weg en wil in mijn zog rijden. Hét moment dus om gas te geven. Boven de 40 steekt de renner zijn hand omhoog ten teken dat hij zich gewonnen geeft. Nummer 2 die een velomobiel gaat overwegen.

Verderop heb ik weer geluk. Een groep en er wordt hard gereden. Ik moet boven de 40 blijven om ze te naderen en bij ze te komen. 10 meter achter ze blijven om op adem te komen en daarna erop en erover is mijn strategie. Met 45 ga ik er langs maar dan kom ik achter een trage auto te zitten en loopt mijn snelheid terug naar 30. Genoeg om de jongens kwaad te maken en een sterke renner haakt bij mij aan. Er zit niks anders op...versnellen en versnellen en harder tot..52 per uur. In de spiegel is de wielrenner te zien in blauw tenue:

52 moet ik nu vol zien te houden maar het gaat niet van harte. De wielrenner blijft slim naast mij rijden want de wind komt van de zij. En gelukkig gebeurt wat ik hoopte..hij breekt en moet opgeven. Ik groet met mijn claxon en blijf tegen de 50 rijden. Al heel snel is de wielrenner een stip geworden. Wind mee blijft het toch lastig om een peloton voor te blijven. Vooral bij veel wind hebben ze de wind vol in de zeilen en is mijn aërodynamisch voordeel maar beperkt. Om 1 uur ben ik weer thuis, 70 km gereden. Fluitend laat ik het bad vollopen ;-)

Ik hou um !

2010-09-10T06:50:00.000-07:00

Een paar weken geleden heb ik besloten om een carbon strada te bestellen en mijn 10 maanden oude strada te koop te zetten. Wat ik echter niet in de gaten had is dat je bij velomobiel.nl vrijwel direct een strada kunt kopen en krijgen. Dat heeft tot gevolg dat ik dramatisch laag moet zakken met de vraagprijs voor mijn mooie strada. Zegge en schrijve was er één serieuze koper die een proefrit gemaakt heeft. De strada beviel hem (natuurlijk) goed maar hij moest er nog een weekendje over nadenken. In dat weekend heb ik heerlijk gereden tijdens mijn korte kampeervakantie en heb ik besloten hem alleen te verkopen als de potentiele koper accoord gaat met mijn prijs. Zo niet, dan haal ik hem uit de verkoop en houd ik hem. Zondag kreeg ik een tegenbod wat lager was dan mijn vraagprijs en heb ik simply red uit de verkoop gehaald.
En eigenlijk ben ik alleen maar opgelucht over mijn beslissing. Het is ook maar afwachten hoe sterk de Strada Sport is. 8 kg lichter, maar even sterk? Wat gebeurt er als een dakje hard aan de body trekt ? Kan ik nog evenveel bagage vervoeren op de bodem.. allemaal afwachten.
Simply Red ga ik gewoon afrijden. Hij is nu stil en ik rijd er perfect in. Geen pijn in mijn knie meer. Ik hou um !

Kampeerweekend Dwingeloo

2010-09-06T04:42:00.000-07:00

Zaterdagavond 4 sep is het feest in Dwingeloo: de oom en tante van mijn vrouw zijn 40 jaar getrouwd. Dwingeloo..een klere-end weg, 175 km enkele reis. Mijn natuurkaart betaal ik al 4 jaar zonder er gebruik van te maken en dit weekend is een mooie gelegenheid om weer eens wat van die mooie rustige terreintjes te bezoeken. Beekie had ik al ingeseind, maar helaas kon hij door omstandigheden niet mee. Vrijdagmiddag om 3 uur kon ik na mijn werk weg. Nog een hele heisa om alles netjes in te pakken. De slaapzak kon ik mooi in de smurfenmuts proppen en daarna hield ik een zee van ruimte over. Ongeveer 10 kilo zwaarder ging ik op pad. De route heb ik laten bepalen door de routeplanner van de fietsersbond. Makkelijk doorfietsen en onverhard vermijden. Ik kreeg een geweldig mooie en snelle route naar later zou blijken. Complimenten aan de voormalige ENFB ! Tussen Wijk bij Duurstede en Doorn kwam ik een 3tal handbikers tegen. Ze reden boven de 30 per uur: knap werk :

De route liep via Terschuur naar Drie (bij Ermelo). Aardig wat hoogteverschil en dan merk je goed dat je een kilo of 10 zwaarder bent dan normaal. In Drie is een staatsbosbeheerterrein bij het Boshuis. Tot mijn verbazing was het terrein vrijwel vol. Alleen nog wat lege plekken op het trekkersveld (voor 1 nacht). Vandaag 75 km gereden

De plek was mooi. Natuurterreinen waren vroeger kampeerbewijsterreinen. Mijn schoonvader moest zo'n bewijs echt "halen". Je deed een soort kampeer-examen en de kampwaard keek of je netjes je spullen opruimt maar vooral of je niet teveel herrie maakt en geen radio of TV aanzet. Radio en TV zijn tegenwoordig nog steeds verboden maar de stilte-eis is overboord gegooid. Tot midden in de nacht werd er veel te luid gepraat en gelachen door veel teveel kampeerders. Algemene kampeerterreinen zijn er genoeg: ga daar dan heen zou ik zeggen. Rust en stilte zijn breekbare dingen. Tien mensen kunnen stil zijn maar als er 1 herrie maakt is de stilte toch weg.

Zaterdag om 8 uur op en om kwart voor 9 reed ik weer. De zon scheen volop en de hei stond mooi in bloei met dauw bedekt.

Mooie fietspaden door de veluwe. Later reed ik door Elburg. Nooit geweest maar verrassend mooi :

Weer een aparte Human Powered Vehicle:

Koeien gaan hier voor:

Om 2 uur 's middags arriveerde ik op een schitterend terrein: Lheederzand. In Lhee dus, gem Dwingeloo. Vandaag 100 km gereden. Mooie ruime kampeerplekken. Geen electriciteit, dus geen grote caravans. Een uur later arriveerde mijn vrouw met mijn kinderen en konden we ons laven aan heerlijk eten en drinken. Genoeg calorieën verbrand dus er konder er ook weer genoeg bij.

Zondag lekker langzaamaan gedaan en pas om 11 uur in de fiets. In Loenen bij Eerbeek wist ik nog een zeer mooie camping van Stichting Goed Kamp. Wel een pittig eindje rijden: 110 km. Om mijn knieën te onlasten ben ik aan het experimenteren met een andere stand van de schoenplaatjes. Ik heb de plaatjes veel meer richting de hak geplaatst en ik voel nu veel minder druk op mijn knieschijven. Wel merk ik dat ik de Hamstrings (spieren achterzijde bovenbeen) meer gebruik. En mijn bilspieren trouwens. Na het stoeltje weer iets meer rechtop gezet te hebben reed ik heerlijk en zonder een centje pijn.

Mooie fietspaden:

Om 5 uur kwam ik in Loenen aan en ik zag dat het terrein erg rustig was. Een beetje te rustig eigenlijk. Toen ik het terrein opreed kwam de kampwaard naar mij toe. Ik hoef zeker niet te vragen of je een plekje vrij hebt riep ik hem toe. Hij keek ietwat moeilijk en vertelde me toen dat met ingang van vandaag de camping alleen open is in de weekenden. Dit terrein ging om 5 uur sluiten. Jammer dan. Ik dacht even na: ik kan een ander terrein zoeken, maar aan de andere kant ben ik 75 km van huis... Mijn knieën voelde ik vrijwel niet dus ik besloot door te rijden naar huis.

Een mooi weekend met een wat abrupt einde maar wel met 350 km in de benen !

Anislipmatje en regenvizier

2010-08-26T12:53:00.000-07:00

Vandaag liep ik weer eens door de Action in Tiel en zag ik een rol antislipmat liggen (vreemde zin maar hoe zeg je dit anders).

50 cm bij een meter voor 1euro25. Als echte Hollander kon ik dat niet laten liggen. En ik moet zeggen: het werkt prima. Sleutels, muntgeld, mobiel: je kunt het allemaal rammelvrij neerleggen en het loopt niet meer weg.

Verder was er vandaag een bui die de hele dag duurde: perfect dakjesfietsweer !! Ik heb nog een ietwat bekrast lexan schermpje over en ik besloot om daar maar eens de schaar in te zetten. Onderaan heb ik 2 kijkgaten gemaakt. Tijdens het rijden heb ik nu geen last meer van een aangeslagen scherm, ik kan er goed doorheen kijken terwijl mijn bril prima droog blijft. Het resultaat is niet echt goed op de foto te zien. Mijn blik vanuit de fiets is veel breder dan lijkt op de foto. Een blijvertje dus. Alhoewel het best warm was kon ik boven de 30 per uur blijven fietsen zonder last te krijgen van vocht... in regen- of zweetvorm. Om 3 uur werd het droog en was voor mij de lol er af...snel naar binnen dus ;)

Strada 5 niet meer te koop

2010-08-25T07:20:00.000-07:00

In november/december is mijn nieuwe strada klaar, vandaar dat ik nu Strada 5 te koop aanbied. Deze strada is 10 maanden oud en ziet er gloednieuw uit. Net 5000 op de teller en diverse servicebeurtjes bij Velomobiel.nl gehad. De sporing is onlangs gecontroleerd: geen afwijking. Door de keramische lagers loopt deze velomobiel subliem. Ik merk nog maar weinig verschil met een Quest (heb ik vroeger gehad), getuige mijn snelheid tijdens de 1-uurs-race op cyclevision dit jaar: 44,5 km afgelegd in een uur, zonder aerokap. Overigens heb ik met deze fiets verder nooit aan wedstrijden meegedaan. Alle kabels zijn trillingsvrij gemonteerd zodat deze strada erg stil loopt.

Kenmerken:
Kleur : Rood
Aankoopdatum: 24-10-2009
Kilometerstand: 5173

Extra's:
* Keramische lagers beide voorwielen en achterwiel (Abec1 - 3), gekocht bij Elan en gemonteerd door Velomobiel.nl
* Claxon
* 2e spiegel
* 2e accu:
* Knipperlicht 8 * luxeon 1 w led * B & M IQ CYO koplamp (van binnenuit verstelbaar)
* Lexan schermpje

Nieuwprijs incl alle extra's: 6218 euro

Vaste prijs: 5200 euro. Op 6 sept heb ik besloten om deze Strada uit de verkoop te halen.

Versatile dak wordt niet meeverkocht. Een dak kan nieuw voor 199 euro bij velomobiel.nl gekocht worden.

Hieronder enkele foto's, 25-8-2010 gemaakt:

Arnhem en Nijmegen veroveren in 1 dag

2010-08-08T13:09:00.001-07:00

Na 3 weken geen trapper rondgedraaid te hebben eindelijk weer eens op (in) een fiets. Om 8 uur 'sochtends stond Herman voor mijn huis. Ik kreeg 3 redelijk goede vouwbare marathon racers van hem en een wieldoek voor mijn achterwiel. Een rit naar Dronten was dus niet echt meer nodig en we besloten via Rhenen naar Arnhem te fietsen en via Nijmegen terug. Er was wel wat regen voorspeld maar dat zou naar later bleek vooral in het westen en noorden vallen (jammer voor de noord-hollanders deze keer). Een beetje onwennig reed ik de eerste 40 km tot Renkum. Daar namen we een paar lekkere bakken koffie en maakten we een praatje met de eigenaar. Hij vertelde dat hij net de tent overgenomen had en zeer tevreden was over zijn koffiebonen. Volgens ons moeten de klanten dat zelf ervaren, maar ja .. de koffie was inderdaad niet slecht. Maar een cappuccino zoals in Italie maakt hij helaas niet. Ik was ook teveel verwend na 3 weken in dat prachtige land. Na Renkum liet ik de onroute fietsplanner het werk doen naar Arnhem. Direct stuurde hij ons een onverharde weg op terwijl er toch echt een schitterend fietspad langs de Nederrijn ligt. Onbegrijpelijk. Tot Arnhem deed hij het daarna prima. Hij zoekt wel de autoluwe wegen met als nadeel dat het wegdek vaak slecht was en we elk heuveltje voor onze kiezen kregen. In Arnhem wilden we een lekker bakkie chocomel, maar helaas...de eigenaar was de auto naar de garage brengen. Dan maar een foto en op naar Nijmegen. Tijdens iedere pauze kregen we bezoek en moesten we uitleggen hoe hard deze fietsen gaan, of je zelf moet trappen, of je wel goed gezien wordt etc. Bij Nijmegen had ik er genoeg van en liet ik Herman reclame maken voor velomobiel terwijl ik genoot van mijn broodje kaas. Toen we Nijmegen uitreden stonden er 90 kilometers op de teller en begon mijn linker-knie te zeuren. Alle pezen rondom mijn knie deden zeer. Niks meer gewend dus. We besloten om Appeltern te laten wat het is en de kortste weg naar Wamel te nemen. Daar is een leuk veercafé met lekkere tripels. Na deze therapie voelde ik helemaal niks meer van mijn knie en was ik zo thuis ;-). Herman, bedankt.. het was weer een heerlijke fietsdag.

ps.. de foto's zijn genomen met mijn mobiel, ik was nl mijn Canon vergeten.

Lexan schermpje

2010-06-28T04:22:00.000-07:00

Omdat mijn oude versatile schermpje ondoorzichtig is geworden door de krassen heb ik maar eens werk gemaakt van een nieuwe. Van Wim Schermer heb ik een plaatje Lexan gekocht. Het materiaal is wat dunner en flexibeler dan waar mijn oude scherm van gemaakt is. Wel handig, want het is eenvoudig te knippen. Ik heb het scherm wat hoger en breder gemaakt dan het orginele versatile scherm.

Door wat langere stroken klitteband te gebruiken kan ik de curve van het schermpje aanpassen,

Flauwe hoek:

Steile hoek:

Het klitteband om de voetjes heb ik vastgezet met 2 tiewraps. Warmte zorgt er op den duur voor dat de klittenbandjes los gaan zitten. Kleine rondjes geplakt op de body laten trouwens uiteindelijk ook los. Ik zie weer crystal clear door dit viziertje

Marathon Racer sneller dan Moiree

2010-06-27T06:50:00.000-07:00

Alweer een paar weken geleden heb ik mijn Perfect Moirees vervangen door Marathon Racers vouwbanden. Sindsdien kan ik veel sneller accelereren en houd ik vrijwel moeiteloos snelheden vast boven de 40 per uur. Mijn gevoel zegt dat mijn 40-559 marathon racer minstens dezelfde lage rolweerstand heeft als de Perfect Moiree 54-559. De Moiree weegt echter 900 gram en is daarmee echt een zeer zware jongen. De Racer weegt maar 385 gram. En dat verschil is zeer goed te merken. Met de racer is optrekken en versnellen een koud kunstje.
Zover ik weet is de PM wel getest op 2 bar boven de maximale druk van 4 bar (6 bar dus). De racer is echter nooit op 6 + 2 = 8 bar getest. Wat mij betreft is het dus tijd voor een vergelijking tussen die 2.

Als ik de strada vanuit deze positie uit laat rollen kom ik ongeveer 100 meter ver. Ik gebruik deze zijweg van de Lingedijk voor mijn test. (een echt betuws plaatje trouwens, rechts staan de kersenbomen vol heerlijke rijpe kersen )

Een Moiree op 6 bar krijgen vergt aardig wat pompwerk. Wat een lucht kan daar in zeg ..

Handig als je kinderen hebt: altijd stoepkrijt voorradig om streepjes te zetten:

Het resultaat:

4 maal heb ik de beide banden getest. De 2 strepen aan het eind van het meetlint zijn van de Racer . 60 cm daarvoor eindigde de PM. Ter controle heb ik de moiree nog even op 4 bar gezet. Gelukkig eindigde de strada op de plek waar hij op de foto staat. Een meter minder ver dus.

Het asfalt is trouwens onregelmatig en dit zou in het voordeel moeten zijn van de dikke PM. De PM heeft ook al 4000 km gereden en hierdoor zou hij sneller moeten zijn dan een nieuwe band.
( De racer ligt er om sinds Cycle Vision en is nog vrij nieuw.)

Voor mij voldoende bewijs dat de Marathon Racer op 8 bar (of liever 7,5 voor wat meer comfort) een hele snelle band is. Niet zo spartaans als de Durano en een veel sterker karkas dan de Geax Tattoo of Furious Fred. Hij staat niet bekend als een erg lekvrije band maar dat los ik op met Joe's super sealant. Sinds ik dat spul gebruik heb ik nog wel lekke banden maar worden ze vanzelf gedicht. Een bandenwissel is niet meer nodig geweest.

achterwiel scheef

2010-06-27T06:32:00.001-07:00

Was mijn Strada eindelijk de laatste paar weken lekker stil, krijg ik toch weer een flink gekraak te horen tijdens mijn laatste paar fietstochten. Het vreemde was dat het gekraak erger werd tijdens een bocht naar links en minder als ik rechtsaf ging. Om een lang verhaal kort te maken: het 26 inch achterwiel liep aan in de wielkast. Op de foto is duidelijk te zien dat het wiel aan de pignonzijde veel te dicht langs de wielkast loopt en hem af en toe schampt.

Wat moet je hieraan doen: de achterbrug stellen. Op onderstaande foto zie je de bout die je los moet draaien. Doordat het gat iets ovaal is kun je nu de brug wat verstellen zodanig dat het achterwiel weer voldoende ruimte heeft. Daarna echt goed vastzetten anders trekt hij weer los.

Problem Solved. Ik rijd weer kraakvrij.

cycle vision

2010-06-06T06:52:00.001-07:00

Zaterdag, 5 juni: CycleVision-dag !! De avond ervoor hebben we de strada wonder boven wonder in de chrysler voyager weten te proppen. Ik heb gekozen voor 3 maal Marathon Racer-vouw. Alle drie 40 mm breed en op 8 bar (2 bar boven het max van 6 ) Vrijdag heb ik deze combi getest en ik reed moeiteloos naar de eerder behaalde maximum snelheid van 54 per uur. Mijn oude achterband, Furious Fred, vertoont veel scheurtjes in de wang en die band is zo dun dat ik het niet vertrouw; het zal je maar gebeuren dat je de band scheurt na een half uur racen. Mijn starttijd was 10.13 uur. De sfeer was weer gemoedelijk, Kees van Hattem hielp me met het bevestigen van de transponder, kennis gemaakt met Juffrouw Katje (waarom heet zij in hemelsnaam zo?) de Quest van Xander Niezing net weten te behoeden voor een botsing met een auto (Quest ging er op de parkeerplaats alleen van door ) en me daarna klaar gemaakt voor de race. Ik heb gekozen voor mijn ventilatie-deksel met scherm . Veel ventilatie dus want het was al warm en het scherm staat op ca 20 cm. Normaal valt mijn hoofd daarachter weg, maar mijn veel te hoge Aldi race helm gooit roet in het eten. Die steekt als een vlag boven de bult uit..jammer. Volgende keer moet ik zo'n minimalistisch super ventilerende helm hebben. Echt precies om 10.13 werd er afgeteld en kon ik starten. Eerst de brug opklimmen en dan de afdaling en een eerste blik op de kilometerteller: 49. Wouw...als ik dat eens vast kon houden. Maar de weg wordt weer vlak natuurlijk ,de eerste paar ronden kon ik in de buurt blijven van de 47. Lang niet gek, maar mijn ademhaling was te snel. Dit houd ik nooit een uur vol. Rond de 45 ging het beter...maar wat zie ik in mijn achteruitkijkspiegel: een gele quest met een witte racekap. Dat moet Wim Schermer zijn. Ik wist dat ik nog een kwartier met hem rondjes zou rijden.. dus het gas er maar weer op. Maar Wim rijdt me net effies te hard. Hij haalt me in en ik probeer hem te volgen. Weer 49 per uur. Onhoudbaar voor mij. Perfect materiaal natuurlijk ;-) . Ik laat hem gaan en ga terug naar de 45 per uur. Zou mooi zijn als ik hier mee kon finishen. Een blik op de tijd...wat!!...pas een kwartier aan het fietsen. Wat kan een uur dan lang duren. Zo nu en dan haal ik een quest in..altijd leuk natuurlijk. Maar ik word ook ingehaald door low racers met staart en af en toe glijdt er een carbon vinnetje langs me heen. Wat gaat die man hard! Na 3 kwartier zie ik soms 42 op de teller: dat laat ik me niet gebeuren: duwen en trekken met die trappers: het moet 45 worden. Na een uur mag ik eindelijk stoppen.. die rothelm mag af, de deksel er af en nog één rondje uitrijden met de wind in mijn gezicht. Wat een heerlijke race was dit. Mooi parcours, leuke lengte en elke 3 minuten zie je het publiek weer bij de finish..perfect!! Alles was beter dan verleden jaar in Tilburg. Organisatie en publiek: bedankt. Dit was een heerlijke dag.

Na de race gezellig gepraat. Herman kwam uit zaltbommel en had 125 km gefietst. Lexan bij Wim opgehaald. En de uitslag bekeken: 44,4 km per uur. Hoe verzin je het. Maar ik ben erg blij met deze tijd. Mijn strada is prima blijkt hier uit. Wil je sneller dan moeten die wielkasten dicht, de staart langer en scherper en moet je een racekap gebruiken. Maar ik trek makkelijker en lichter op, kan alle bochten maken en last but not least: hij past gewoon in de auto.

Sloten...tot volgend jaar !

Nog even een link naar een foto gemaakt door Eddo Kloosterman, waarvoor bedankt trouwens. Op de foto is goed te zien hoe ik achter mijn scherm zit. Wat mij betreft een ideale combi van ventilatie en aerodynamica. Alleen jammer van die helm :(

http://www.flickr.com/photos/eddokloosterman/4675682276/in/set-72157624092104309/

Zaltbommel en CV voorbereidingen

2010-05-29T07:29:00.000-07:00

Vandaag maar eens op de koffie bij Herman en Astrid. Ze zijn 2 weken op vakantie geweest en zodoende is er van een gezamenlijke rit niks gekomen. Ook vandaag zou dat niet lukken; er wordt een dakkapel op hun huis gezet en ze kunnen helaas niet weg. De koffie smaakte lekker en ik heb mijn durano's ( waarschijnlijk italiaans voor tuinslang of zo) kado gedaan aan Herman. Het werd uiteindelijk een bandenwissel want Herman had nog een ongebruikte Marathon Racer vouw liggen. En die wil ik erg graag, topbandje! Na een beetje kletsen over GPS , banden en vakantie weer alleen op weg richting de Waal. Om nog wat dieper in mijn strada te zitten heb ik de stoel nog 2 stapjes laten zakken. Gevolg is dat ik nu wat meer lig; de zithoek is kleiner geworden maar dit ben ik wel gewend. Ik voel nu helemaal geen wind meer als ik achter mijn schermje zit : gevolg is dat ik nu veel makkelijker 40 + snelheden vasthoud. En dat is nodig voor volgende week: Cycle Vision Amsterdam. Ik doe mee aan de 1-uurs-race. Meer lukt dat weekend niet, ik vier mijn verjaardag en we gaan naar de dutch Kate Bush. Leuk maar wel een vol programma dus. De fiets nog een beetje fine-tunen en hopen op droog fris weer zaterdag.

De pont kwam nooit

2010-05-12T12:34:00.000-07:00

Vandaag moest ik een pakketje in Barendrecht ophalen. Of eigenlijk....ik wilde dat. Er is natuurlijk altijd nog een pakketdienst. Maar ik wilde een bepaald type lijm weer hebben en wilde dit met eigen ogen zien en dat lukt niet met internet. Dus vanmorgen vroeg op naar Barendrecht. Het was koud weer, graadje of 11 schat ik. Perfect velomobielweer eigenlijk . Achter het schermpje trap ik alleen in een T-shirt en heb ik het niet te koud of te heet. De route loopt eerst naar Leerdam. Het fietspad was nog flink nat van de ochtendregen en halverwege hoorde ik een luid gesis achter me: lekke Furious Fred. Het gesis werd daarna ritmisch en stopte : Fred geplakt door Joe. Niet stoppen, maar doorblijven rijden is nu het beste. De centrifugaalkrachten doen hun werk wel. In Leerdam even een korte stop. Er druppelde wat witte vloeistof uit de wielkast achter, het wiel was verder nog hard genoeg. Toch maar een paar slagen lucht erbij en rijden maar weer. Langs de Alblas via Molenaarsgraaf naar Oud Alblas. Een leuk dijkje met veel mooie molens en een veerpont die midden op het water bleef drijven. Restje van koniginnedag denk ik. Boven op de brug over de Noord móet ik altijd even stoppen om te genieten van het uitzicht en de frisse wind. Binnenvaartschepen varen onder mij door. Er valt nog genoeg te genieten in Nederland, als je het weet te vinden tenminste. Daarna Ridderkerk door en na 65 km was ik in Barendrecht. In de winkel was ik gelukkig heel snel klaar en om 2 uur fietste ik al weer. Toch mooi 7 euro 50 uitgespaard ;-). Na 100 km was de fut er totaal uit. Vroeger ging ik dan in mijn banden knijpen of twijfelen aan de sporing. Van Beekie heb ik geleerd dat je gewoon op zoek moet naar een Mac Donalds. Gelukkig zag ik er spoedig eentje en een kop koffie met een donut deed wonderen: ik kon weer in de 30 per uur fietsen daarna. Zonder gekke dingen om half 5 thuis. Thuis kwam mijn vouw een beetje mopperend naar me toe. Er is een pakket gekomen, met een ....fietspomp er in. En die hadden we nog niet ;-) . Ik liet haar de Halfords pomp zien. De meter geeft veel te weinig aan en hij pompt de laatste tijd echt slecht. Mijn SKS vloerpomp is eigenlijk alleen geschikt voor franse ventielen. Vandaar een topeak Joe Blow Max met een goede Dunlop nippel voor hollandse ventielen. Even testen op een band met frans ventiel: De drukmeter van de Topeak geeft dezelfde waarde aan als de SKS. Dik in orde dus. De halfords-pomp is gratis af te halen. Wel eerst even de kliko in duiken.

Giro d'italia etappe 2

2010-05-09T03:41:00.000-07:00

Vandaag vertrekt de giro vanuit Amsterdam en finisht in Utrecht. Rond 15.15 zal het peloton langs Wijk bij Duurstede rijden. Via de lekdijk zullen ze dan naar Schalkwijk rijden. Dit is de noordlekdijk. Ik ga ze proberen bij te houden aan de zuidkant. En nu maar hopen dat de TV~helicopter me in de gaten krijgt ;-)

Geen geweldig spektakel is het geworden. De lekdijk-zuid is gewoon te ver weg van zijn noordelijke broertje. In de verte zag ik om half4 de helikopter aan komen en zag ik de kopgroep over de dijk gaan. Met een gangetje van 43 kon ik ze simpel bijhouden. Vlak voor Culemborg ben ik gestopt want daar zouden ze afslaan naar Schalkwijk. Daar nog wat plaatjes geschoten van het peloton wat met 5 min achterstand voorbij kwam. Op het snelle fietspad van Culemborg naar Tricht nog maar eens kijken of de Marathon racer/Furious Fred-combi echt snel is. Zonder wind mee (maar in de zij) reed ik nu 57 maximaal. Maar liefst 5 km/uur sneller dan mijn oude record. Niet gek voor een strada !

Marathon Racers

2010-05-06T14:05:00.001-07:00

Vandaag kreeg ik de Marathon Racers 40-406 binnen. Ik wist niet dat er ook draadbanden van dit type bestonden, maar deze kreeg ik dus geleverd van Velomobiel.nl. Eén voorwiel heeft de vouwband al, de ander krijgt een draadband . Kan ik meteen eens kijken of er na een paar duizend kilometer verschil in slijtage te zien is. Ik zet de banden op iets meer dan 7 bar. Ik voorzie geen velgproblemen bij deze druk, de breedte valt me erg mee. Eigenlijk is dit de mooiste maat voor deze velgen vind ik. Het uitpuilende karakter van de PM's staat niet echt mooi en dat heeft de racer niet, terwijl hij wel lekker veel volume heeft. Na een paar 100 meter wist ik het eigenlijk al: ik kan weer snel optreden, veel demping, lekker sturen en hij rolt op 7,5 bar heel licht. Boven de 30 gaat hij een beetje zingen maar ik geloof niet dat het me stoort. Eenmaal op de gewenste snelheid houd ik die snelheid ook heel makkelijk vast en als ik stop met trappen loopt de snelheid maar heel langzaam terug: rolweerstand oké dus. Met antilekvloeistof in de binnenband ben ik ook niet bang voor een lekke band ( de band staat nl bekend als behoorlijk lekgevoelig). Ik geloof dat ik verkocht ben.

Bevrijdend ritje

2010-05-06T13:23:00.000-07:00

Op 5 mei was het eindelijk weer eens redelijk weer. Fris windje maar droog en zo nu en dan zon. Een prima gelegenheid om Herman eens te bezoeken. Hij werkt als vrijwilliger bij een vliegshow in Hei en Boeicop , vlakbij Leerdam. Oude dubbeldekkertjes uit de jaren 30. Best leuk om eens van dichtbij te bekijken. Het is nog vroeg, heb de hele dag de tijd en kijk eens naar mijn banden. De Durano's zijn er al lang af. Op 8 bar gaven ze nog iets demping maar waren ze me niet snel genoeg. Op 10 bar zijn ze wat sneller dan de PM's, maar is de demping totaal verdwenen en rijd je in een ouwe rammelkast. De Moirees liggen er weer onder en geven je het gevoel dat de weg een tapijt is. De rolweerstand is vanaf 6 bar laag, maar ze zijn log en zwaar. Ik snuffel in mijn strada en zie de reserve-vouwband liggen. Een Marathon racer 40-406. Soepele wangen, een mooie breedte, geen superdikke antileklaag en nog geen 300 gr. Waarom is dit bandje uit de gratie? Ik besluit het bandje te monteren op 1 wiel. 7 Bar erin en rijden maar. Eerste indruk is positief, maar een oordeel geven over 2 verschillende voorbanden doe ik maar even niet.
Ik laat de onroute fietsplanner een route berekenen naar Hei en boeicop en rij lekker rustig, niet eens boven de 30. Ook wel eens prettig om relaxed te genieten van de omgeving ipv op de snelheid. Het heeft 3 dagen flink geregend en direct zie je dat de natuur tot bloei komt. Paardebloemen, boterbloemen en sappig gras in de bermen. Ik geniet van de Diefdijk die van de Lek naar Leerdam loopt en de routeplanner stuurt me langs smalle fietspaden waar ik nog nooit geweest ben (gelukkig zonder lastige hekjes). Om half 2 vind ik Herman. Met een reflecterend hesje aan leidt hij de vliegshow in goede banen. Er gaat net een oud beestje de lucht in. De propellor moet nog met de hand worden aangedraaid. We kletsen over vliegtuigen en velomobielen. Het is maar koud in het weiland en na een half uurtje kruip ik weer in mijn warme cocon en fiets me weer warm. Thuis besluit ik om 2 extra Marathon racers te bestellen bij Velomobiel.nl. Ik vind het een mooi licht bandje en hij lijkt prima comfort te geven.

Eerste indruk durano

2010-05-01T12:49:00.001-07:00

Vandaag kwamen de juiste durano's binnen: 28-406 draad. Altijd leuk om weer eens wat nieuws uit te testen. De durano heeft een race-guard antilekbescherming. Hij is erg makkelijk om te leggen. Een schwalbe binnenband met hollands ventiel lukt niet: 28-406 is een echte racemaat en dus wordt de biba alleen met een frans ventiel geleverd. Opvulstukjes in de ventielgaten dus. Vergeleken met de PM 47 gaat er maar bar weinig lucht in. Met een paar slagen zit je zo op de 8 bar. Ik zet ze op de door Ymte geadviseerde druk: 8,5 bar. Ik popel om te gaan fietsen, maar het giet buiten. Een paar uurtjes wachten dus. Om 4 uur is het droog en kan ik weg. Het sturen gaat nu erg licht en ik heb een hele korte draaicirkel. Best handig met keren en zo. Ik rijd naar mijn favoriete fietspad waar ik meestal makkelijk de 50 haal. Wind in de rug en gas geven....47 haal ik. Valt dus een beetje tegen. Maar het wegdek is nat, misschien is dat de oorzaak. Overigens meet ik nu de snelheid met mijn GPS want de wielomtrek is met de durano veel minder geworden. De teller geeft nu 1 a 2 km te veel aan. Op het grovere asfalt rijdt deze band niet zo lekker als de PM voel ik. Hij is natuurlijk ook wel stukken smaller. Thuis besluit ik om een testje te doen. Ik heb nog een reservewiel over waar een PM 47 op zit. Naast mijn huis is een aardig steile verkeersdrempel. Strada erop en uitrollen maar: 150 meter. Daarna wissel ik 1 durano-wiel voor het reservewiel met de PM en haal 500 gram (gewichtsverschil) uit de strada. Ik rol 3 meter verder. De Pm staat op ruim 6 bar. Ik doe de testen 2 keer en iedere keer rolt de PM een meter of 3 verder. Daarna pomp ik de durano's nog maar eens op naar 10 bar. Dat gaat heel makkelijk en levert volgens Ymte geen gevaar voor de velg. Dit is wel de max. druk voor deze band. De duranowand kan ik met enige moeite nog steeds een beetje indrukken en dat had ik niet verwacht. Weer doe ik de testen en nu kom ik met beide banden even ver. Ik ga morgen maar eens een tocht maken met de durano's op 10 bar. Kijken of er nog enig comfort is. Maar de kans is groot dat er volgende week weer Perfect Moirees om mijn voorwielen zitten.

Durano niet te bestellen

2010-04-29T13:33:00.001-07:00

Al ruim 2 wekenlang probeer ik 2 banden bij mijn locale fietsboer te bestellen en wel: 28-406 Durano draad met 2 bijbehorende binnenbanden van schwalbe. Het wil maar niet lukken.. Ik ben een week geleden al naar huis gegaan met 2 banden maar dat bleken 451 banden te zijn (óók 20 inch). Die wilde ik vandaag ruilen voor de 406 variant, maar helaas...nu kreeg ik ineens de vouwvariant. Maar die is 30 euro, veel duurder dus. Ook met de binnenbanden wilde het maar niet lukken. De winkelier begon nu te mopperen: dit schiet ook niet op, dat bestellen van die banden. Hij vergeet echter dat ik ook een klant ben in de herfst als ik fietsspullen koop. En in de winter, én in het voorjaar. En dan is het doodstil in zijn winkel en is hij wél blij met mij. Ik heb werkelijk alles, maar dan ook alles wat ik besteld heb teruggegeven en het volledige bedrag teruggevraagd. Dat kreeg ik ook. Hij was al lang blij dat hij mij nu kwijt was in deze drukke tijd. Maar straks, als het rustig is...is hij mij ook kwijt. Even een mail naar velomobiel.nl: ja wij hebben draad durano voor 18 euro. Dat is al 10 euro goedkoper dan bij Fietswereld Dekker in Geldermalsen!! Ik win dus 20 euro + 1,50 per binnenband is totaal 23 euro. Voor dat bedrag laat ik ze graag opsturen. Over een paar dagen hoop ik ze in huis te hebben en weet ik meer.

Gegroet,

Paul.

bloesemtocht

2010-04-28T12:08:00.001-07:00

Zondag 25 april. Verleden week stond de appelbloesem nog niet in bloei, vandaag wel. Nog 2 weken en dan zijn de mooie sneeuwwitte bloemen weer verdwenen. Verleden week werd de Rode Kruis Bloesemwandeltocht georganiseerd en wandelden duizenden mensen langs kale bomen. Vandaag halen we de stadsjongen Beekmans op om hem eens een natuurlesje te leren. Het zou een appelig dagje worden. Om 8 uur is Herman bij mij. Omdat we met Marcel pas om 10 uur afgesproken hebben in Utrecht drinken we eerst maar een bakkie koffie. De eerste is toch vaak het lekkerst. Ik was ook nog niet helemaal zo ver deze keer. Om half 9 vertrokken we naar Culemborg. De pont ligt om 8.45 aan de overkant. We wachten en wachten. Om vijf voor 9 gaat de pontbaas pas aan boord, zijn dienst begint om 9 uur. Mopperdemopper, nou moeten we toch nog opschieten. Het duurt allemaal eeuwen voor ons gevoel en om ong 9.15 schieten we de pont af. Ik weet aan de noordkant van het Amsterdam-Rijnkanaal een mooi strak fietspad naar Utrecht. Mooi glad speedasfalt. Ik duik achter mijn schermpje en geef gas. Mijn gloednieuwe Furious Fred achter staat op 7 bar en loopt superlicht. Ik rijd 47 en wacht op het gele gevaar in mijn spiegeltje. Ik zie Herman wel, maar hij komt niet dichterbij, de afstand wordt eerder groter. Hij heeft zijn kojaks vóór omgewisseld voor PM 47 en voelt dat ze veel zwaarder rijden. Hij twijfelt zelf of het tussen de oren zit. Het zijn niet zijn banden. Om kwart voor tien zijn we in Utrecht en ontmoetten we Marcel. Even kletsen en op naar de koffie. In Nieuwegein is alles nog dicht. Wegrestaurant VanderValk dan maar in Vianen. We zetten de velo's op de parkeerplaats (auto) en drinken koffie en eten appelgebak met uitzicht op onze fietsjes. We gaan Marcel vandaag laten zien waar die appels vandaan komen. In Vianen pikken we het Merwedekanaal op en dit kanaal brengt ons naar de Linge en wel bij Arkel. De Linge kronkelt daar en is overvol met fietsers, motoren, scooters, oldtimers, wandelaars en...3 velomobielen. De grond rondom de Linge is zeer vruchtbaar, heet niet voor niks de Betuwe en al snel zien we de boomgaarden. Foto's van de mooie bloemen. Grappig idee dat dat nou een appel wordt. Bewust laten we de snelheid even voor wat het is en gaan we recreatief toeren. Heerlijk eigenlijk, armen buiten boord, 25 per uur en genieten van de natuur. Bij Beesd begint de befaamde Appeldijk. Oude hoogstambomen langs een smal dijkje. Hier stond het verkeer af en toe vast. Blijven lachen is het beste en rond 1 uur zijn we al in Tricht en is het tijd voor koffie met alweer appelgebak. Ik wissel wat natte T-shirts in voor droge en een uur later nemen we afscheid van Herman. Hij slaat af naar Zaltbommel. Ik laat Marcel oranjestad Buren nog even zien en via Asch gaan we naar Beusichem om daar de pont te nemen. Die pont heb ik nog nooit zo druk gezien. Via het Amsterdam-Rijnkanaal weer terug naar Utrecht. Marcel wist het verder wel te vinden. In Utrecht lieten we 2 niet slechte wielrenners zien hoeveel logischer het is om in een strada/quest te fietsen. Met 120 km in de benen razen we ze met 47 voorbij en houden we die snelheid nog lang vast tot we ze niet meer zien in de spiegels. We nemen afscheid en ik besluit om richting de Dom te rijden. Ik kan dat kanaal echt even niet meer zien. Mijn linker-knie doet trouwens pijn. Ik krijg dit meestal als ik teveel geremd (en opgetrokken) heb. Paar dagen rust en dat is het wel weer weg. 6 uur thuis, 150 km gereden.

De Furious Fred is de 50-559 zonder anti-lek. Nog geen 300 gram, ik heb dus 700 gram winst (verlies is beter) tov de PM 54. Het lekverhaal moet Joe maar oplossen in de binnenband. Morgen krijg ik de Durano's en ga ik die eens testen. 28-406. Snel zullen ze wel zijn en ik ben weer een kilo lichter tov PM47. Maar de grote vraag is: hou ik nog voldoende comfort over . Ik hou u op de hoogte...

Joe's Super Sealant

2010-04-10T06:15:00.000-07:00

Gisteren reed ik de laatste 20 kilometer niet zo heel lekker meer. Dat mag natuurlijk, na 120 km gereden te hebben en de wind niet meer mee. Ik had al eens geknepen in mijn voorbanden maar die voelden prima hard aan. Vanochtend maar eens kijken naar de druk in mijn achterband en wat bleek: zeker een bar uit mijn Perfect Moiree 54. Tijd om de achterband (voor het eerst) maar eens los te halen en te checken hoe de binnenband eruit ziet. Wat blijkt: een scherp stuk glas door de buitenband heen heeft een gat geprikt in de binnenband en is weer netjes gevuld met Racing Sealant. Alleen een bar bijpompen zou voldoende zijn, maar toch maar een plakker erop voor de zekerheid. Het blauwe velglint van het 559 wiel ziet er trouwens wel mooi uit. Dekt alles veel beter af dan het rubberen lintje van het voorwiel . Deze heb ik al vervangen maar het lint om het achterwiel laat ik zitten.
Op de foto is goed te zien hoe Joe te werk gaat. Thanks mate !

Ps: Het kleine gaatje in de witte vulling is ontstaan tijdens het schuren (voor een duidelijke foto). Flink op druk en in een emmer water was het gat potdicht.

Met Beekie door het groene hart

2010-04-09T13:41:00.000-07:00

Een vrijdag waarop alles kan. Vroeg opstaan, patienten behandelen en om twaalf uur gooi ik wat droge T-shirts in mijn Strada, eet snel een boterham met Pindakaas en klim in mijn fiets: op naar Breukelen ! Dat kan omdat mijn echtgenote het roer overneemt (ook fysiotherapeut sinds een jaar) en 0mdat ik gisteren een grote pan Broccoli-cremesoep gemaakt heb met 2 grote platen Pizza. Eten voor 2 dagen dus, voor 6 man. Nu alleen nog zorgen dat ik om 2 uur in Breukelen sta. Windje tegen dus mijn super-ventilerende kap met schoorsteen op de fiets met het schermpje erop. De wind glijdt over me heen en ik houd makkelijk de 32 op de teller. Om 1 uur rijd ik al langs het Amsterdam-Rijnkanaal richting Nieuwegein. Een vrouw laat haar honden uit. Nou ja, honden: kalveren zijn het. Hoger dan mijn Strada. Ik toeter 2 keer een end vantevoren. De honden lopen los en ik heb geen zin om gas terug te nemen. Eén hond zie ik denken....wat is dat, een prooi?? Het beest loopt midden op het fietspad en zet aan om achter mij aan te sprinten. "Helaas" rijd ik over een voet van het beest. Ik voel een bonk en kijk in mijn spiegel. De hond loopt nog gewoon rond, niks aan de hand. Mevrouw de hondenuitlater: op een fietspad rijden fietsen. Houd uw hond in de gaten svp.

Om kwart voor 2 hoor ik mijn telefoon: Beekie is er al. Tja....dacht ik eindelijk eens iets vroeger te zijn, ben ik weer de laatste. 10 over 2 stond ik bij de afslag naar Kockengen en ontmoette ik Marcel. Een praatje en een broodje en op pad. Het mooiste weer wat je kunt bedenken: fris en veel zon. Nét voorbij Kockengen herkende ik de "Hollandse Kade". Linksaf dus en heerlijk toeren door de weilanden. Het is alweer een tijd geleden dat ik hier voor het laatst gefietst heb, maar dit blijft een mooi stukje Nederland. Kievitten en ooievaars rondom ons. Via Harmelen naar Woerden : de streek die ik op mijn duimpje ken, mijn geboortegrond. Via de Lange Linschoten naar Oudewater en daar bij de Heksenwaag op de brug koffie met appelgebak. Beekie dacht dat we in Venetie waren. Een aardige mevrouw maakte een foto van ons, zie Beekies Blog.

We hadden trouwens bar veel bekijks vandaag. Er werd in en om de velomobielen gescharreld en we moesten veel vragen beantwoorden: Moet je zelf fietsen of zit er een motor in? Hoe hard gaat hij ?(blijft een lastige vraag). Op naar Haastrecht (via kromme dijken, ik snap de naam ineens) en vandaar naar de Vlist. Een pareltje in het groene hart. De weg langs de Vlist naar Schoonhoven. Voor wie hem kent: er is een autokant(westelijk van de Vlist) en een fietsweg (oostelijk). Natuurlijk nemen wij de fietsweg, maar aanwonenden mogen daar wel rijden. Tjonge, wat wonen er daar veel mensen "aan". Twee auto's kunnen elkaar daar niet passeren, een Velomobiel en een auto wel. Op een gegeven moment kwam er een tegenligger (luxe auto), maar deze mijnheer ging maar zeer zuinigjes aan de kant. Ik reed voorop en dacht er wel langs te kunnen, maar eenmaal bij de staart van de auto gekomen belandde ik met mijn rechtervoorwiel in de berm en een paar cm daarnaast lonkte de Vlist al naar me...op de rem dus. Mijn linkerwiel zat vast tegen de auto en daarna hoorde ik een krak achter me. Marcel verwachtte dat ik door kon rijden en botste tegen me op. De mijnheer uit de auto was zeer verontwaardigd: "waarom rijden jullie in die gekke karretjes op dit smalle weggetje ? " vroeg hij ons. Ik werd ook boos en vertelde hem dat dit de wereld op zijn kop was: "deze weg is juist voor fietsen gemaakt mijnheer en wees maar blij dat wij niet met de auto zijn want dan konden we elkaar hier al helemaal niet passeren ", antwoordde ik hem. De auto en mijn fiets hadden echter geen schade, alleen Marcel had een kraakje op de neus. Onder de lamp was de lak versplinterd. Volgens mij wel te repareren door Velomobiel. De body daaronder was verder niet kapot. Gek genoeg niks te zien op mijn staart. Het blijft een gebruiksvoorwerp en het is een kwestie van tijd en dan heb ik ook dat soort deukjes.

In Schoonhoven een lekkere cola in de zon met weer veel belangstellenden. Ik liet een peuter van vier de verschillen zoeken tussen de (rode) Strada en de (rode) Quest. Grappig, hij kon geen verschil in de wielen zien, wel zag hij ander veel kleinere verschillen zoals een stukje klitteband op de neus.

Na de pont over de Lek één rechte weg naar Gorinchem. Koptelefoon op en 47 rijden dus. Windje in de rug. Bij de voet van de brug over de Waal gaven we elkaar een hand. Marcel moest nog een km of 25. Ik ook zoiets. Kwart over 6 thuis, 140 km. Pizza met Boccoli-cremesoep...weer.

Retourtje Dronten

2010-04-05T07:55:00.000-07:00

De dag voor Kerst naar Velomobiel.nl, dan ook maar de dag voor Pasen naar Dronten. De voorspelling voor deze zaterdag was weer heel slecht. Het zou volgens buienradar eigenlijk de hele dag regenen, met kans op hagel en af en toe een donderslag. Vrijdagavond laat besloot ik toch maar om mee te gaan met Herman. Het is afzien natuurlijk, maar zo'n dag is te leuk om over te slaan. De krenten in de pap zal ik maar zeggen. Vrijdagavond overigens op bezoek bij vrienden met wie we één passie delen: "wijn". Er gingen 3 flessen door, dus ik was zaterdagochtend om half 6 niet heel makkelijk wakker te krijgen.Nog niet geheel nuchter van start gegaan, maar gelukkig windkracht 5 in de rug en het zou tot 12 uur droog blijven. Rustig de alcohol uit mijn bloed peddelen dus... De heenweg geen druppel water uit de hemel te verwachten...en dat gebeurde ook niet !

Foto: pont Beusichem

Route:

Doorn - Amersfoort - Nijkerk westelijk voorbij, via de Palestinaweg - Brug - Biddinghuizen - Dronten. 96 KM.

Om half 7 vertrokken vanuit Geldermalsen en om iets voor 11 uur kwamen we aan in Dronten. Prima rit, weinig of geen oponthoud. Een lekker bakkie koffie in wegrestaurant Amersfoort was de enige reden voor een wat langere pauze.

Bij velomobiel moesten er veel kleine dingen gebeuren; een oogje aan de staart om mijn dakje aan te bevestigen als ik hem omgedraait over de bult meeneem, opvulblokjes om mijn reservewiel klem te zetten, reserve-buitenband 40-559 marathon racer, biba's. Maar het belangrijkste is dat mijn wielen niet meer naar rechts trekken. Ymte constateerde dat mijn re-voorwiel een paar mm meer naar voren stond tov het linker. Het kopje op de lange stang vóór 3 slagen uitdraaien en de wielen stonden gelijk. Snel een proefritje en gelukkig; ik kan weer met losse handen rijden (niet te lang ;-) ). Om precies 12 uur nog even een foto gemaakt van waarschijnlijk de snelste Quest. We hebben het bieden gevolgd, 6000 euro voor de mooie fiets van Wim Schermer. Herman liet een 57 tands voorblad monteren. Iets waar ik niet aan moet denken, maar hij fietst er lekker mee. Rond 1 uur weer vertrokken. Buienradar had het weer goed voorspeld: het regende flink nu. Tegen de wind in naar Harderwijk. We wilden nu eens via Voorthuizen, Putten, Barneveld naar Amerongen. Iets korter en meer beschutting. Deze route beviel niet erg. Steeds door drukke winkelgebieden, stoppen en optrekken dus. En net zoals een paar jaar geleden weer verschillende wegomleggingen. We kwamen er wel uit, maar het houdt erg op. Vlak voor Barneveld begon het enorm te hagelen. Doorfietsen was geen optie. Ik zette de fiets op de rem, kroop in de cabine en sloot met de deksel het gat volledig af. Het zal wel geen gezicht geweest zijn, maar zo bleef ik nog een beetje droog. Ik wilde deze keer eens zonder dak rijden. Het waren nml allemaal buien. Een dak is goed voor een langere regenperiode. Bij korte buien is het handiger om een pet op te zetten en die vast te zetten met een zweetband. Dat lukte eigenlijk wel aardig, mijn pet waaide niet af terwijl de wind er aardig aan trok. Voorbij Barneveld een lekkere bak soep met een biertje. De zon kwam er daarna door en de wereld zag er ineens heel anders uit. Het laatste stuk raffelde we af in 2 uur. Eindelijk weer eens snelheden achter in de 30 (met tegenwind). De beklimming van de Amerongse Berg was kaassie voor de Strada. Daar voelt hij zich thuis. Geen gekke dingen meer en moe maar voldaan liet ik om kwart over 7 het bad vollopen.

Terug naar Tricht

2010-03-24T12:20:00.000-07:00

Na een erg gezellige familiedag (zaterdag) in ons vakantiehuis in Schoorl sliep ik nog één nachtje on my own (wat een stilte als je een gezin met 4 kids gewend bent ! ) en stond ik om 9 uur op. Inpakken, beetje schoonmaken en om half 11 reed ik alweer. Deze keer eens geluk: de wind was gedraaid en waaide uit noordelijke richting: precies goed ! Het was zondagmorgen en de wielrenners waren weer ontwaakt. Via Bergen naar Bakkum en Castricum. Mooie rechte wegen en in Noord Holland scheen wel de zon!! Ik volgde de route van de fietsersbond op mijn GPS. Rond spaarnwoude wist de routeplanner een mooi pad door het bos. Leuk om eens een andere route te rijden. Pontje over het Noordzee-kanaal en op naar Bovenkerk. De planner wist een vervelende route langs de Poel. Eigenlijk wel mooi maar er werd veel gewerkt aan die weg. Dus veel extra zoekwerk. De snelheid ging er ook aardig uit. De strada kreeg ik niet meer boven de

30 . In Bovenkerk bij een tankstation 2 goeie bakken koffie genomen en even in de rechter voorband geknepen. Halfvol ! Dat betekent dat Joe's antilekvloeistof zijn werk goed gedaan heeft. Bijpompen naar 6 bar en het lek is weer gerepareerd. Toch wel makkelijk spul.

Na Bovenkerk ging ik vroeger altijd via Uithoorn en Mijdrecht naar Wilnis. Vandaag koos ik voor de fietsersbondplanner en reed ik naar Nes aan de Amstel. Kronkel de kronkel langs de Amstel en bij Nes aan de Amstel een kabelpontje. Een stel vrouwelijke wandelaars keken naar mijn fiets en moesten ineens ontzettend lachen. "Jullie lachen me toch niet uit hé " vroeg ik ook lachend. "Nee, hoor.. de fiets is heel mooi maar die voetjes die eronder uit komen; dat ziet er zo grappig uit". Nog even de Flinstones erbij gehaald natuurlijk. Om 2 uur reed ik de pont af en maakte ik een beetje haast: ik wilde om 3 uur thee drinken bij mijn Moeder in Linschoten en rond half 6 thuis zijn want we hadden nog een eet-afspraak bij vrienden in Tricht. Voorbij Wilnis stond er ineens bij iedere rotonde politie en was de autoweg afgezet. Ik begreep van een toeschouwer dat de wielerronde van het groene hart elk moment voorbij zou komen. Even stoppen en een plaatje gemaakt:

Naar kamerik kon ik nog dik in de 40 blijven rijden en konden wielrenners mijn wiel niet houden, wat ze ook probeerden. Ongelooflijk eigenlijk; fiets van 35 kilo vol met kleding, slaapzak, eten, reservewiel, dakje ,al ruim 100 km in de benen en die racefietsers moeten het laten afweten.

Om 3 uur een bakkie thee bij mijn moeder, kletspraatje over het weer en meer van dat soort dingen, en om 4 uur weer gestart voor de laatste 40 km . Het ging erg lekker. Op het fietspad van Culemborg naar Tricht nog even alles uit de kast en kon ik nog een 52 op de fietscomputer toveren. Om kwart over 5 was ik thuis en smaakte het koude pilsje hemels.

145 km

Naar Schoorl

2010-03-24T11:03:00.000-07:00

Vrijdag vertrok ik om 11 uur uit Tricht. Het zou een bijzonder leuke tocht worden. Eindbestemming: Schoorl. Na een paar schitterende dagen was het vandaag helaas miezerig en koud. Er was regen voorspeld en ik had al flink wat bagage bij me ivm 2 overnachtingen dus ik heb mijn dakje maar achterstevoren op de bult bevestigd. Dat bleef prima zitten, ondanks pittige windvlagen. Vanaf Schalkwijk heb ik het Amsterdam-Rijnkanaal gevolgd richting Driemond. In Kanaleneiland (Utrecht) herkende ik de weg nog van de oliebollentocht. Vrij snel was ik Utrecht weer uit en rond kwart voor één riep ik Marcel op, die paraat stond in Driemond om mij tegemoet te rijden. De wind was behoorlijk, maar gelukkig zuidwest dus ik kon aardig tempo maken. Was het nou suggestie of zorgt het dakje voor een betere aerodynamica ? Ik kon in ieder geval makkelijk de 40 houden en dat is toch echt wel eens anders. Iets onder Amsterdam kwam ik Beekie tegen. Lekker dat ik even niet meer op de route hoefde te letten. Beekie loodste mij feilloos door Amsterdam. Dat gaat dus echt op zijn Beekies: midden op de trambaan. Luid toeterend. Opzij opzij opzij.... Nooit onder de 20. Of soms toch wel ;-) . Langs het Leidseplein naar het station en vandaar richting de pont over het IJ naar Zaanstad.

Na wat gekronkel ivm wegomleggingen rond Zaanstad konden we weer snelheid maken richting de Woude

Met wind in de rug bleven we goed in de 40 rijden en volgens mij was het iets voor half 4 toen we de Woude bereikten. Onderweg was ik koffieloos gebleven (gek, bijna geen tankstation tegengekomen) dus de koffie bij Wim Schermer (wie kent hem niet) smaakte verrukkelijk. Wim woont echt magnifiek. Omgeven door water in een schitterende woning. En natuurlijk ging het over banden, GPS, rammels, lagers en kettinggeleiding. Om iets na vieren moest ik echt weer weg want ik wilde rond half 6 in ons vakantiehuisje zitten. Dus afscheid genomen van Marcel en Wim en een mooi fietspad gepakt naar Alkmaar. Ik ken die weg nog uit mijn bukperiode. Ik haatte die lange weg met maar één bocht. Nu raffel ik die weg in no time af en voor ik het weet sta ik midden in Alkmaar. Daar giet het trouwens . Gelukkig heb ik mijn dakje niet voor niks meegenomen. Omdraaien dat dak en ik reed kurkdroog naar Schoorl. Altijd leuk om de file-rijdende auto's met een gangetje van 40 in te halen. Om half 6 is mijn doel bereikt: Schoorl !

En weer plat

2010-03-18T12:48:00.000-07:00

Heb ik geluk of heb ik pech, ik weet het niet. Voor de tweede maal klapt mijn band terwijl de strada gewoon thuis stil staat. En voor de tweede maal zit er een gat net naast mijn ventiel. Geen gedoe onderweg is mijn geluk, de pech is dat ik dit probleem snel moet oplossen.

Naast het ventiel zie ik twee bobbels zitten in de binnenband. Slappe plekken in de binnenband veroorzaakt door een waardeloos velglint. Ik ben nooit gecharmeerd geweest van rubberen elastische velglinten. Iedere racefietser weet dat een katoenen velox '"Jante" velglint beter is. Deze kan hogere drukken verdragen. Die rubberen gevallen kunnen in de kliko. Goed voor een stadfiets maar niet voor een Strada of Quest. Omdat mijn binnenband vol zit met Joe's super Smurrie wil ik hem proberen te redden en plak een plakker over een groot deel rondom het ventiel. En ik rijd snel naar de plaatselijke fietsenboer die gelukkig nog wat mooi Velox velglint heeft. Helaas is het wat aan de brede kant maar volgens mij maakt dit niet veel uit. Het lint zit vooral rondom het ventielgat veel mooier en heeft daar geen scherpe randen. De oude binnenband blijkt echter niet meer te redden: de witte vloeistof zorgt er denk ik voor dat de solutie niet meer optimaal werkt en de plakker blijft niet meer zitten. Een nieuwe binnenband dus, 6 bar erin .. en verder inpakken voor de tocht van morgen. Om 10 uur vertrek ik naar de provincie met de meeste velomobielen en velomobielrijders: Noord-Holland en wel Schoorl. Rond 1 uur vangt Superbeekie mij ergens op in de buurt van Abcoude en "loost" mij door of langs Amsterdam. Zal mij benieuwen of ik een beetje in de buurt van hem kan blijven. Zaterdag knappen we met de familie in Schoorl een vakantiehuisje op en zondag weer terug.

Strada zomerklaar

2010-03-10T13:16:00.001-08:00

Weer volledig zomerklaar gemaakt: Wielkasten schoon. Remhevels in het vet. Bouten etc een beschermend laagje vet en de carrosserie in de was. Al het winterzout is er weer af. Zo moet het maar weer weer een jaartje kunnen zonder pekel op straat !

Definitief geen Quest

2010-03-09T04:36:00.000-08:00

Sinds oktober 2008 stond ik op de wachtlijst voor een Quest, en gisteren op nummer 51. Ik wilde even afwachten of de strada goed bevalt voordat ik die wachtlijst wilde verlaten. Gisteren toch maar een mailtje naar Ymte en nu schuift iedereen onder mij een plekkie op.. Geen Quest voor mij meer. Ruim een jaar heb ik met een quest gereden dus ik kan de twee fietsen aardig met elkaar vergelijken. De voordelen van de Strada tov de Quest:

* Kleinere draaicirkel
* Stabieler doordat de wielen schuin staan/ breder spoor
* Mogelijkheid voor brede voorbanden waardoor meer comfort en minder rolweerstand
* Makkelijker onderhoud veerpoten/remmen/wielen voor
* Makkelijker te stallen / korter
* Sneller........ tot 35 per uur ** en berg-op.
* Snelle bandenwissel met resevewiel mogelijk
* Persoonlijk: ik vind de Strada mooier

Nadelen Strada tov Quest:

* Lagere topsnelheid (vanaf 35 per uur wint de Quest het)
* Iets minder bagageruimte

** Het item snelheid is een gevoelig punt voor velomobielers. Meestal wordt er gezegd dat de Quest sneller is. Het is maar hoe je het bekijkt; Omdat de Strada lichter is en de rolweerstand minder is én omdat je met volle snelheid door scherpe bochten kunt (denk aan cyclevisionparcours 1-uurstijdrit 2009) durf ik te zeggen dat de strada de snellere fiets is tot 35 per uur. Over het getal 35 kun je twisten, maar velomobiel gebruikt zelf bij de omschrijving van de strada dit omslagpunt. De Quest is een racemonster vanaf die snelheid. Vind ik dat erg ? Nee, ik heb zondag jl tegen een felle oostenwind makkelijk de 30 vastgehouden en spartelende wielrenners ingehaald. Wind mee reed ik tegen de 50 en kon er ook niemand in mijn wiel blijven.

In 2011 dus weer een Strada voor mij ;-)

Rammelprobleem opgelost

2010-03-05T01:19:00.000-08:00

Vanaf de eerste meter die ik gefietst heb met de strada hoorde ik een rammelend getinkel achter in de strada. Eindelijk ben ik er gisteren achtergekomen wat het is. De derailleurkabel (en niét de remkabel ;-) ) loopt langs de schokbreker achter en als hij slap staat rammelt hij tegen die buis wat een rinkelend geluid geeft. Vastgezet met een tiewrap en de strada is nu echt stil.

Verder weinig gefietst deze week omdat we een weekje met de kids naar de moezel zijn geweest. Heerlijke vakantie, daarom maar eens 2 foto's zonder fiets erop ;-)

Bandenwissel binnen 10 sec.

2010-02-18T04:06:00.000-08:00

Dit moet elke velomobilist als muziek in de oren klinken. Zo'n snelle bandenwissel lukt mij nu zonder de strada op de kant te hoeven leggen. Hoe...? Met een reservewiel.
Toen mijn band gisteren voor de 3e keer plat stond (en weer een voorwiel) wilde ik eens kijken hoe ik mijn wiel loshaal. Dat stelt bij de Strada dus helemaal niks voor: beschermkapje eraf wippen, wielbout losdraaien en je trekt het wiel er simpel uit. Dat wiel weegt eigenlijk helemaal niet zo veel en als je toch al een reserve buitenband en biband bij je hebt: waarom dan geen reservewiel? Even mailen met Ymte: een wiel kost 60 euro. Ik ben gewend aan prijzen van rond de 300 euro, maar dat is voor een racefiets. Bestellen dus, incl magneetje, reserve wielbout, beschermkapje en wieldoekklemmetjes.
De volgende dag kreeg ik het wiel al in huis. Alles in een warme huiskamer gemonteerd (soort IKEA-gevoel) en het wiel ligt nu al in de Strada. Het oude wiel trouwens, want het nieuwe wiel heb ik direct gemonteerd. Er zijn wat voordelen en wat nadelen:

Voordelen:

1. Duidelijk: supersnelle bandenwissel. Reservewiel leg je klaar-bout losdraaien-heel even strada stukje optillen en wiel eruit trekken-nieuwe wiel plaatsen en strada weer neerzetten-bout vast. Andere wiel neem je lek mee en repareer je thuis of (binnen) tijdens een pauze.
2. Ook bij andere voorwielproblemen heb je een nieuw wiel . Ik denk aan een gebroken spaak, vastgelopen lager.
3. De gewisselde band is in orde. Hij stond nl al opgepompt in je velomobiel. Tijdens een ouderwetse bandenwissel kan er in alle haast nog wel eens wat mis gaan (vuil in band/hoogteslag etc)
4. Wiel wisselen kan nu onder vrijwel alle omstandigheden: drukke weg, geen berm, regen, sneeuw, kou.
5. Zelfs al krijg je een tweede lekke band dan laat je de Strada staan en verwissel je de band van het reservewiel. Dit kan evt. weer op een droge beschutte plek.
6. Een lichtlopende band met weinig rolweerstand is nu weer mijn eerste keus.

Nadelen:

1 Extra gewicht in de strada
2. Dit kost bagageruimte, alhoewel me het erg meevalt. Ik moet nog iets verzinnen om het wiel vast te zetten in de punt van de bagageruimte. Nu staat hij klem onder het metalen frame (horizontale buis)
3. Het voordeel geldt natuurlijk alleen voor de voorwielen. Achter zal het nog op de ouderwetse manier moeten, alhoewel ik daar vrijwel nooit lek rijd.

Laatste sneeuwrit ?

2010-02-18T03:04:00.000-08:00

Zondagochtend stond ik op met het voornemen om naar mijn moeder in Linschoten te fietsen. Echter...weer van die grote witte vlokken dwarrelend uit een grijze hemel. Al een paar dagen heb ik veel te weinig beweging gehad en voel ik me stuffed . Het zal wel de sportverslaving zijn, leven is bewegen. Dus ik besloot gewoon het dakje te monteren en te gaan. Mocht de weg te slecht worden dan keer ik gewoon om en maak er een kort rondje van.

Het zou juist een hele mooie tocht worden. Op de weg lag sneeuw, maar het was nog vers dus niet glad. Geen vastgevroren glibberige koeken. Na 2 uurtjes kwam ik al in Linschoten aan. Geen benzine gebruikt en gratis fitness. Ik ga nog aan die fiets verdienen...

Bakkie koffie, gevulde koek, kletsen, film laten zien van haar laatste achterkleinkind en om 3 uur weer in de fiets. In Montfoort heb ik nog meegedaan aan de carnavalsoptocht (ik paste er prima tussen met mijn strada) en in Vianen the long way home (supertramp) genomen via de Lekdijk naar Culemborg. Slingerend maar minder saai door de schitterende omgeving. Toch nog een lekker toggie.

Thuis gekomen gebeurde er nog iets raars. Mijn strada stond binnen stil en plotseling een luid gesis en gespetter: mijn rechtervoorband sprong spontaan lek en alle Joe's Super Smurrie spoot er uit (en dichtte niks ). Het gaatje ontstond een cm naast het ventielgat. Misschien is het velglint de oorzaak, geen idee.

85 km.

Heuveltraining op de grebbeberg

2010-02-11T05:37:00.000-08:00

Zondag was de sneeuw voor de verandering aardig verdwenen en heb ik een bosrit voorgesteld aan Herman. Helaas...hij had andere verplichtingen. Dan maar in mijn eentje een tocht door het wielrenmekka van de Utrechtseheuvelrug. Je kunt er vergif op innemen dat de wielrenners die je hier vandaag al ziet later in het seizoen Tilff-Bastogne-Tilff rijden en andere heuvelklassiekers rijden. De Koerheuvel, Grebbeberg, Defensieweg en Amerongseberg zijn echte kuitenbijters en als je ze echt hard oprijdt heb je 's avonds verzuurde benen. De wegen lopen dwars door de bossen en hier en daar lag nog een plukje sneeuw. Het werd een mooie rustige rit. Op de kilometerteller heb ik niet vaak gekeken. Bewust, want ik weet dat ik amper boven de 30 kom. Dat zijn geen snelheden om trots op te zijn, maar laten we de schuld maar geven aan de dikkere lucht door de kou. Het was min 1 overdag, en hier en daar reed inderdaad een verdwaalde wielrenner. Het klimmen viel mij helemaal niet tegen met de strada. Veel vlotter dan ik verwacht had reed ik de bergjes op. Wie weet nog eens een rit in de Ardennen, wie zal het zeggen ? Op de defensieweg gaat mijn hartslag automatisch omhoog. Hier was het vroeger in mijn wielrentijd strijd! Wie mocht zich kronen tot bergkoning van de dag ? Je kon vroeg demareren en proberen op het vals plat weg te blijven of in iemands wiel blijven en vlak voor de top wegspurten. En als je dacht dat je het hoogste punt bereikt had had je het mis want na een korte afdaling kwam de echte top. Maar nu was het doodstil in het bos. Nog een maand en alle wielrenners komen uit hun winterslaap (of de sportschool) en dan nog maar eens kijken.

Geen lekke band deze keer. Ik heb Joe's super sealant in alle 3 mijn binnenbanden gespoten. 60 ml per band, race-versie. Misschien heeft het geholpen, je kunt het natuurlijk nooit zeggen na 1 dag. Ik moest hiervoor wel mijn beide binnenbanden met frans ventiel verwisselen voor Hollandse binnenbanden. Snijdt wel een flink stuk van de tuit af want anders komt er niks uit het flesje. In no time zit dat spul er verder in.
Na 80 kilometer weer thuis.

Fort Vuren en weer lek

2010-02-07T08:02:00.000-08:00

Op zaterdag, 23 januari, hebben Astrid, Herman en ik weer eens ouderwets afgesproken bij het mooie gemeentehuis van Neerijnen . Een bonte stoet is dat altijd want we presteren het altijd om in 3 verschillende velomobielen te rijden. Had ik de vorige keer nog een Quest, nu rijdt Herman in een Quest (was toen een limit) en nu rijd ik in een Strada. Astrid wist een mooie route langs de waal naar fort Vuren. De waal richting Tiel ken ik goed, deze kant is mij nog redelijk onbekend. Het is een mooi en rustig gebied over redelijk nieuwe (en hopelijk sterke) dijken. De weg slingert enorm maar de vergezichten maken alles goed. Vlak voor onze koffiepauze in Fort Vuren had ik moeite om de 25 per uur vast te houden. Aangekomen bij het kleine, gezellige restaurantje voelde ik aan mijn band en ja hoor: zacht en dus weer lek. Daar gaat mijn grenzeloos vertrouwen in de Perfect Moiree: Al twee keer lek binnen 1000 km. Daar moet ik toch wat op verzinnen. Binnen in het restaurant van fort Vuren brandde de houtkachel gezellig en waren we de enige gasten. Een praatgrage waard heette ons welkom en vond onze fietsen zeer bijzonder. Als het weer beter zou zijn wilde hij ons wel op de foto zetten. Vooral de blauwe versatile trok zijn aandacht (terecht trouwens). Terwijl Astrid en Herman erwtesoep aten verwisselde ik in de kou mijn band (verschil moet er zijn ;-) ) . Daarna overgevaren met Pontje Brakel en terug via een voor mij volkomen onbekende weg naar Zaltbommel. We reden door een mooi natuurgebied met veel watervogels.

In de periode hierna viel er maar weinig te fietsen. Veel sneeuw en ijzel maakte het vrijwel onmogelijk om lekker te fietsen. Wachten op beter weer dus !

oliebollentocht 2009

2009-12-28T12:48:00.000-08:00

Dit jaar was de oliebollentocht op 28 dec, een maandag. Om 6 uur ging de wekker, vroeg op, want we moesten de groep Belgen loodsen naar de start in Utrecht. Het weer was mooi droog. Vanaf kwart voor 7 zat ik warm ingepakt op een stoel naast de strada met een telefoon in de hand. Herman en Jan hadden de Belgen opgevangen in een tankstation in Zaltbommel en ik wachtte op het telefoontje van Herman ten teken dat ik kon gaan rijden. Om 7 uur toch Herman maar even gebeld en sms gestuurd. Geen antwoord. Kwart over 7 bellen: niks. Uiteindelijk belde Herman mijn huistelefoon. Hij had al wat smsjes naar mij gestuurd maar bij mij was niks aangekomen. Ze stonden al in Meteren.... Dus ik als een gek in de fiets en we ontmoettten elkaar in Geldermalsen. Vandaar snel naar Culemborg gereden en bij de veerpont kennis gemaakt. Jonathan, Jan, Tihamer, Teun en Rudi. Leuk koppeltje zo met veel verschillende velomobielen en al (!) twee strada's (en later zou er nog een oranje strada aansluiten). In een mooi gelijkmatig tempo reden we probleemloos naar de start in Utrecht overvecht waar om iets over half tien aankwamen. Een uurtje om bij te komen, op te warmen en koffie te drinken. Een gezellige drukte in de kantine en dé gelegenheid om eens kennis te maken met mensen die ik alleen van het internet ken. Leuk om het gezicht er eens bij te zien en een echte stem te horen. Hier en daar een hand gedrukt en het maar over één onderwerp gehad: velomobielen. Om half elf moest onze groep starten. Nog best link om door zo'n drukke stad te rijden en bij veel kruispunten door rood te rijden. Met dank aan de helden die dwars op de weg parkeerden om de automobilisten te laten stoppen. Een nadeel van het rijden op een doordeweeksedag trouwens; er was deze dag best veel verkeer op de weg. Mensen die werken en ergens op tijd willen en moeten zijn. Geef mij maar een rustige zondag zoals vorig jaar. Na een pauze bij de Dom waar mijn vrouw en kinderen ons begroetten en veel foto's gemaakt werden richting Rivierenwijk. Hier heb ik als fysiotherapeut 10 jaar gewerkt en ken ik de omgeving goed. Leuk om daar weer eens doorheen te rijden. Langs het Amsterdam Rijnkanaal richting de Meern en via kruip door/sluip door weggetjes naar Haarzuilens. Wij zaten waarschijnlijk in de warme chocolademelkhoek, de koffiekan bleef halverwege ergens steken denk ik ;-) maar alles smaakte prima. Alle lekkebandenrijders daarna voorbijgevlogen en voordat ik het wist was de tocht al ten einde. Mooie tocht, mooi weer, gezellig, lekkere oliebollen, gewoon volgend jaar weer !

Barre wintertocht christmas eve 2009

2009-12-25T03:06:00.000-08:00

Vandaag ruilt Herman zijn witte Quest in voor een nieuwe gele en zal daarmee de allernieuwste Quest berijden tijdens de oliebollentocht. Ik heb besloten mee te gaan als de omstandigheden voor fietsers op de weg tenmiste redelijk zijn. Om half 7 vertekken we vanuit Tricht. Het is flink koud...een paar graden onder 0. Mijn ruitje slaat direct aan en bevriest. Gelukkig kan ik er makkelijk overheen kijken. De eerste 30 km zie ik als test. Geen glijpartijen, dan ga ik door. Alles valt gelukkig mee, alleen bij Doorn moeten we van het fietspad af en rijden we door richting Maarn over de autoweg. Ik heb een route gedownload van de fietsersbond, modus makkelijk doorrijden. Toch slaat de route vlak voor amersfoort af en gaat het bos in. Helaas blijkt later, want de weg is slecht. Ik kan niet lekker in een spoor blijven want mijn wielen staan toch wat breder dan bij de Quest. Met 1 wiel steeds in een vastgevroren sneeuwrand rijdt niet echt lekker. Net voorbij Amersfoort nemen we koffie en appelgebak met slagroom in een truckerscafé. De jas van Herman blijkt een beetje een discutabel kleurtje te hebben gekregen. Als we kijken in zijn Quest blijkt zijn favoriete energiedrank op de bodem van de Quest te liggen: chocolademelk ! Helaas werkt zijn Quest niet als tampon (bijnaam van zijn fiets) en is Herman een kwartier aan het deppen met tissues. Ik wacht ongeduldig in mijn strada en kijk op mijn horloge: 9 uur. Afgesproken tijd van 11 uur gaan we nooit halen zo. Overmacht natuurlijk want zijn quest moet schoon verkocht worden. Vanaf nu zal het echt een puinhoop worden. We proberen een oude route op te pikken door Holkerveen heen, maar deze is dichtgesneeuwd. Stilstaan-vragen-rondjes rijden-Garmin instellen. Batterijen in Garmin (nieuw vanmorgen geplaatst) zijn leeg. Reserve....vergeten. We nemen een route door Nijkerk heen en zien uiteindelijk de brug opdoemen gelukkig. We hopen dat de fietspaden in de polder goed zijn. Op de brug komen we een Quest tegen. Toeter- en lichtjesgroet...geen idee wie dat was. Het fietspad langs het Nuldernauw wat de fietserbond adviseert is onbegaanbaar. We zien normale bewegwijzeringsborden naar Dronten en beluiten die te volgen..nog 32 km. Langs Zeewolde. Het tempo zit er weer aardig in. Herman kan makkelijk 30 + halen maar ik kan niet harder dan 29 helaas. Wil je vanaf hier naar Dronten dan moet je een brug over de Hoge Vaart richting Biddinghuizen hebben. De N302 is autoweg dus we moeten nu over het fietspad en.. niet geveegd, niet gestrooid. We duwen de velomobielen de brug op. Proberen door de sneeuw te rijden maar het is echt onmogelijk. We moeten de fietsen door de sneeuw duwen, 1,5 km lang. Mijn vrouw belt met Ymte en zegt dat we nog wel een uurtje bezig zijn. De Duitser die de fiets van Herman koopt is al lang aanwezig en zal helaas nog even moeten wachten. Voor mijn gevoel zijn we uren aan het ploegen door de sneeuw. Het zal in totaal een half ur geweest zijn denk ik, maar het kostte ontzettend veel kracht. Eenmaal weer op de weg nemen we een wijs besluit zal later blijken: we komen op de vogelweg: een gewone voorrangsweg waarop je evt met de velomobiel mag rijden. Het fietspad ernaast is ook schoon. Mijn inwendige accu is leeg..ik haal nog net de 27 per uur maar harder gaat niet. Herman rijdt voor en de afstand tussen ons wordt langzaam groter. Ik bel hem op en raad hem aan vol gas te geven zodat zijn koper niet nog langer hoedft te wachten. Ik rijd met 22 per uur achter hem aan en peins over de terugweg. Ik moet er niet aan denken om terug te rijden. Hotel - trein ?? Om 12.45 kom ik bij Velomobiel.nl aan. De Duitse koper is al druk met zijn nieuwe Quest en is zeer tevreden...terecht want de witte tampon is nog geen jaar oud, ziet er als nieuw uit en rijdt uitstekend. Allert zet mijn fiets op de lift en gaat kijken waarom mijn wielen zo graag naar rechts willen. En waar zit de rammel. Alles wordt nagekeken maar er is niet veel te vinden. Het linkerwiel wordt anders ingesteld en de fiets wordt weer goedgekeurd. Ymte vraagt aan ons of we misschien tot voorbij Utrecht met hem mee willen rijden. Hij moet naar Schoonhoven en wil best 2 velomobielen op het dak meenemen. Ontzettend aardig en we stemmen meteen in. Rond 4 uur worden de velomobielen opgeladen en rijden met zijn gezin richting Utrecht: de service van Velomobiel.nl is ongekend ;-)

Om 6 uur rijden we door Hagestein. Bekend terrein voor mij. Om 7 uur thuis en 130 km op de teller. Maar wel 130 hele zware. Thuis geniet ik van de warmte, gezelligheid en donkere abdij-biertjes. Wat een dag...!!!

Beurt en een nieuwe Quest

2009-12-23T05:39:00.001-08:00

Mijn Strada staat warm te worden in de berging naast mijn praktijk. Herman krijgt een nieuwe Quest en na enige aarzeling heb ik besloten om morgen met hem mee te rijden naar Dronten. Dat wordt dan een rit van totaal 200 km. Soort elfstedentocht dus. Morgen om 6 uur weg. Het zal me benieuwen hoe de wegen zijn. Er ligt nog veel sneeuw op de weg, alhoewel het vandaag flink dooit. Vannacht wordt er echter weer matige vorst voorspeld...wordt het een glijpartij? Afwachten maar, we hopen rond half elf in Dronten aan te komen. Mijn fiets krijgt een 1000-km beurtje. Beetje nakijken alles. Versnellingen lopen niet zo lekker als in het begin, er zit een rammel achterin alhoewel die wel weer eens verdwenen zou kunnen zijn want ik viste net een moer uit de kettinggoot. Maar waar komt die moer vandaan...? Grootste euvel is dat mijn Strada vanaf de eerste kilometer erg graag naar rechts wil. Laat ik het stuur even rustig op mijn buik liggen, zit ik meteen in de rechter-berm. Onrustig dus. En volgens mij kost het tegensturen weer wat energie en snelheid. Zometeen route importeren in de Garmin. Brillen, wanten, dassen bij elkaar zoeken en wat voedsel inslaan. We hopen op een mooie rit !

sneller met een schermpje ?

2009-12-09T12:33:00.000-08:00

Klopt het dat je met een scherm aerodynamischer bent en dus bij 25+ snelheden harder gaat? Vandaag een poging om dat te testen. Bij Wadenoyen ligt een brug over de A15 waar ik tijdens wat bandentesten een jaar geleden steeds rond de 30 reed tijdens een (passieve) afdaling. Vandaag weinig of geen wind dus ik waag een poging. Ik wil de strada testen zonder schuimkap, met schuimkap, met schuimkap en scherm en tenslotte met ventilatiekap en scherm.

De brug:

Test 1: Zonder kap. Eigenlijk een nul meting.

Ik haal een snelheid van 31,5 km/uur maximaal en kom tot 670 meter

Test 2: met schuimkap:

Ik haal een snelheid van 32 km/uur en kom tot 680 meter

Test 3: schuimkap met verstile schermpje:

snelheid 32,5 km/uur en 688 meter ver

Laatste test: ventilatiekap met scherm

snelheid 32,5 per uur en afstand ook 688 meter .

Tijdens alle testen heb ik op dezelfde manier in de fiets gezeten: achterover, relaxed, hoofd tegen schuimkussen op de bult. Hierbij zit ik redelijk achter het ruitje en kan ik er niet overheen kijken.

Hier staat de strada bij het verste punt: 688 meter. Stokje staat in de berm geprikt:

Tijdens test 1 (zonder kap) voelde ik de wind behoorlijk in mijn gezicht waaien vanaf 25 km/uur. Bewijs geleverd? Ik denk het wel. Voor de zekerheid reed ik nog één keer zonder kap naar beneden en tot mijn tevredenheid kwam ik weer bij stokje 1 uit: 670 meter. De omstandigheden zijn niet veranderd. Tijdens mijn vorige test met de quest (http://paulusquest.blogspot.com/2009/02/bandentest.html ) merkte ik ook al een verschil van 15 meter tussen rechtop zitten in de fiets of ontspannen liggen achter een schermpje (scherm stond toen vóór het instapgat).

Conclusie: bij snelheden rond de 30 per uur ga je ongeveer 1 km per uur sneller met versatile scherm tov geen kap. (en je rolt 18 meter verder ). Dat verschil zal steeds groter worden naarmate je harder gaat. Een blijvertje voor mij...dat scherm!

naar de start van de oliebollentocht

2009-12-01T12:42:00.000-08:00

28 december 2009 is het weer zo ver: oliebollentocht! En dit keer in de stad die ik goed ken: Utrecht. Beetje thuiswedstrijd dus. We zouden er op goed geluk op 28 december naar toe kunnen fietsen ware het niet dat we een groepje zuiderburen de weg willen wijzen naar de start. De route moet dus liefst kort en snel zijn en gaat van Zaltbommel naar de Floridadreef in Utrecht overvecht. Precies om 10 uur bellen Herman en Astrid bij mijn huis aan en kunnen we vertrekken. Na een paar kilometer komen we er achter dat we de Nederlandse vlag vertegenwoordigen. Rode strada -witte Quest - Blauwe Versatile. We kunnen zo aan het defile langs het paleis meedoen op 30 april . . . We volgen een snel fietspad langs het spoor naar Utrecht en komen al snel bij de pont in Culemborg aan. Na een praatje met de voorzitter van de oldtimer autoclub (leuke fietsen maar jullie moeten er een vlag opzetten) varen we over. Via Schalkwijk komen we aan in Houten zuid. Meestal volg ik hier het fietspad ten westen van het spoor tot het rond. Maar er is zoveel verbouwd dat we al snel tot de conclusie komen dat dit niet de juiste route is. Zig-zag rijden we door Houten, dit kost veel te veel tijd. Brug over de A 27 bij Utrecht Lunetten:

Vlak na het nemen van deze foto vraag ik aan Herman of hij even naar mijn linker voorwiel kan kijken; ik rijd erg zwaar. Je buitenband ligt er af, is zijn antwoord. Fietsen is leuk maar niks is erger dan in de regen een band verwisselen.

Gelukkig helpt Astrid met het maken van foto's ;-) en Herman met het pompen van mijn band. Dat kan hij erg goed. Zelfs zo goed dat de binnenband het niet meer aankan en met een harde knal ontploft. Talkpoeder stuift om Herman heen en de band ziet er nu zo uit:

Vast ergens een knik of zo. Maar ik ben Astrid en Herman zeer dankbaar want ze hadden nog een smalle binnenband en buitenband voor mij. Dit avontuurtje kostte toch weer een minuut of 20. Dus snel weer warm rijden in die heerlijke fietsen. Bij de pelikaanstraat kwamen we Utrecht binnen en ik dacht via de Maliesingel, langs het spoorwegmuseum naar de Berenkuil te rijden. Maar ook langs deze route werd te veel gewerkt en was het wegdek bar slecht. Dat moet terug anders. Via de FC Donderstraat naar de Kardinaal de Jongweg en zo kwamen we bij Tuincentrum Overvecht. Vanaf dit punt loopt er een snel fietspad naar de Floridadreef; de start:

Het was inmiddels kwart over 12. H en A hadden al drie uur gereden. We besloten terug de route te volgens van de Fietsersbond welke ik opgeslagen had in de GPS. Vanaf de berenkuil volgden we nu een weg langs het Wilhelminapark, langs het Galgenwaard stadion , Boerderij Merenveld en we gingen nu oostelijk om Houten heen via een gloednieuw fietspad door de polder. Deze route is veel sneller, weinig stoplichten en minder gekronkel. Om half 4 nam ik afscheid van Herman en Astrid. Over 2 weken nog maar eens kijken of het nog sneller kan..

Gebruikerservaring Strada

2009-11-26T07:50:00.001-08:00

Op www.ligfiets.net is een rubriek waarin gebruikers van hun fiets een recentie kunnen schrijven. De strada werd nog niet beschreven dus hier mijn verslagje:

Sinds 5 weken ben ik in het bezit van Strada 5. Voor mij is het de perfecte velomobiel. Hij is relatief licht in gewicht en daardoor trekt hij zeer rap op. Ik heb een jaar met een Quest gereden dus ik kan de 2 fietsen met elkaar vergelijken. De open wielkasten geven de gelegenheid om dikke 47 mm perfect moirees te monteren. Daarvoor krijg je veel comfort, weinig rolweerstand (zie metingen Wim Schermer) en een korte draaicirkel. De body is tegenwoordig gemaakt van een mengsel van polyester en carbon waardoor je niet meer zo angstig hoeft te zijn voor barsten en deuken als je op het materiaal drukt. Dan de snelheid.. Zoals al gezegd; deze fiets trekt snel op en tot de 30 per uur merk ik geen verschil met de Quest. Sterker nog, ik heb soms het gevoel bijna weerstandsloos te trappen, zo makkelijk gaat het. Daarna merk je dat de echte topsnelheden van de Quest minder makkelijk (of niet) te bereiken zijn. Langdurig 45 rijden is er niet bij. Overigens heb ik de 50 al eens aangetikt (geen wind, vlakke weg) Wil je dat wel: kies dan een Quest. Dan moet je wel langdurig meer dan 200 watt kunnen trappen( en dat is dus niet mijn ding). Ik heb gekozen voor een Velomobiel-dakje (aanrader), claxon, knipperlichten, twee buitenspiegels en keramische lagers. Ik ben zeer gelukkig met deze fiets en mijn volgende zal dan ook weer een strada worden.

dakje stormvast

2009-11-26T07:17:00.000-08:00

Tijdens mijn laatste paar ritten waaide en regende het flink. Net als bij mijn vorige velomobiel (giraffe-Quest) is de standaard klittenband bevestiging van het versatile-dakje onvoldoende om een flinke windvlaag te weerstaan. De fabrikant van die dakjes zou toch eens moeten luisteren naar alle velomobilisten die hun dakje met extra klittenband/drukknopen/lussen etc aan het verstevigen zijn. Standaard af-fabriek zit er aan weerskanten een smal lusje klittenband. Volstrekt onvoldoende. Een leuk klusje voor een regenachtige woensdagochtend dus. Gelukkig is het heel simpel om zonder extra klittenband toch een stormvaste verbinding te maken.

De lussen moeten op 2 plekken doorgeknipt worden zodat je één lange strook krijgt:

Vervolgens heb ik 1 deel vastgenaaid aan het dakje richting het midden. Het buitenste flapje moet een flapje blijven. Het klittenband op de bult moet natuurlijk vervangen worden door een veel langer stuk. Het dakje zit nu zó vast dat ik de Strada via het dakje omver kan trekken.

Het zit ook zo vast dat ik zittend in de strada het dakje niet meer los kan duwen zoals vroeger. Die zij-flappen moeten eerst los. Daarom heb ik een klein stukje klittenband aan het uiteinde van de flap vastgenaaid zodat ik het flapje als een lus weer kan terugvouwen. Bij weinig wind geeft dit meer dan voldoende "kleefkracht" :

Woensdagmiddag en vandaag heb ik het dakje uitgeprobeerd. Vooral vandaag was er veel wind en (gelukkig) ook veel regen. Het dakje geeft in de stormstand geen krimp meer. Zit muurvast. Een prettig idee. Als fysiotherapeut in de eerste lijn moet ik veel bij mensen aan huis werken en rijd ik van huis naar huis. Prettig dus om iedere keer droog in en uit te stappen. Verder vind ik ook dat ik een voorbeeldfunctie heb: er moet meer bewogen worden. Dat hoeft helemaal niet met dure fitness-apparaten maar kan ook prima (of zelfs beter nog) met een fiets. En met mijn velomobiel dus ook nog droog ;-)

Land van Maas en Waal

2009-11-16T04:15:00.000-08:00

Vandaag stond er een rit met Herman de Ridder op het programma. Wij zouden aan de voor mij nog redelijk onbekende zuidkant van de Waal een ritje maken. Herman wist wel een mooi rondje. Nou heb ik vrijwel altijd wel zin in zo'n rit maar toen ik vanochtend opstond wilde ik eigenlijk meteen weer naar bed. De avond ervoor had ik met Tessa, mijn vrouw, gegeten in Restaurant "de Vuursche" op de Lage Vuursche. Het restaurant wordt beheerd door een vriend van ons en hij zou ons eens lekker verrassen. Dat hebben we geweten: ganzenlever, bloedworst, gamba's, hazenrug en nog veel meer exclusieve lekkernijen en alles ging vergezeld met grote glazen wijn. En dat terwijl wij normaal minimaal vlees eten. Ik zal het verder kort houden: het was heerlijk maar we zaten propvol en hadden ietsjes teveel wijn op. Aanrader trouwens, geweldig goed restaurant met koninklijke uitstraling terwijl Jan en alleman welkom is. Om half 9 zat ik dus op de fiets en ik merkte dat nog niet alle alcohol uit mijn lijf was en boven de 30 kwamen alle wildsmaken weer omhoog. Om 9 uur ontmoette ik Herman op de Zaltbommelse brug met z'n Quest. We reden door de smalle straatjes van Zaltbommel naar de Dijk en gingen daarna richting Brakel en slot Loevestein. Na 2 km zag Herman op buienradar (wat een luxe!) dat er een flinke bui aankwam. Dakje erop en verder. Maar het ging voor geen meter. Als ik boven de 30 kwam kwamen er golven van misselijkheid omhoog. Na 20 kilometr heb ik maar opgebiecht wat er gebeurd was en dat het vandaag echt niks zou worden. Het weer werd er ook niet beter op en we besloten er maar een kort rondje van 40 km van te maken en bij Herman op te drogen en lekker koffie te drinken. Paar foto's:

De schuur van Herman met 3 verschillende velomobielen. Leuk voor het ligfietskwartet ;-)

Stom trouwens..ik zie nu dat ik mijn wieldoekje links vergeten ben te monteren. Ik leg hem altijd aan dat wiel op slot. Ik denk dat nij een velomobiel met open wielkast nog best wat snelheid scheelt. Wie weet had ik Herman dan best bij kunnen houden (niet dus).

Linschoten

2009-11-10T07:29:00.000-08:00

Zondag maar eens op de koffie bij mijn moeder in Linschoten. Zij is 88 jaar en woont nog zelfstandig. Ze wilde graag een nieuwe portable Radio/CD-speler. Ik heb deze zaterdag gekocht en de doos met inhoud past gelukkig prima in de strada. Om half 12 vertrokken. Het weer was schitterend (in Noord-Holland de hele dag mist begreep ik), vrijwel windstil en een felle zon. Beetje winters karakter want het beetje wind wat er was kwam uit het oosten. Leuke schaduwfoto:

Om half één kwam ik aan. 40 km in anderhalf uur is voor mij prima. De rit ging heerlijk ontspannen met een snelheid net in de 30 per uur. In Vianen is een stuk klinkerweg waar ik met de Quest altijd een verselijk kabaal maakte en stuiterend over de weg ging. Met de Strada hoor ik hier bijna niks meer van, een verademing dus. Die dikke banden doen hun werk goed. De radio werd goedgekeurd, 2 bakken koffie werden genuttigd en de gevulde koek moet weer voldoende energie geven voor de terugreis. Om 3 uur terug en weer over de Viaanse brug over de lek:

Zon in de rug bij Hagestein:

Dankzij de inspanning van de locale fietsersbond is er tegenwoordig een schitterend snel fietspad evenwijdig aan de spoorlijn Culemborg-Geldermalsen gekomen. Er was alleen wat zijwind, ik voelde me nog goed dus ik wilde de strada nog eens testen op zijn topsnelheid. Verscholen achter mijn windschermpje haalde ik nu een snelheid van 50 per uur. Bij 8 graden geen slecht resultaat.
Totaal heb ik nu 362 km gereden en ik begin goed te wennen aan deze fiets.

ruit en dak

2009-11-06T04:31:00.000-08:00

Gisteren maar eens werk gemaakt van mijn windschermpje. Bij de Giraffe-Quest had ik het ruitje net voor het instapgat gemonteerd (op de carrosserie dus). Om over het ruitje te kunnen kijken (wat moet want het ruitje kan ondoorzichtig worden bij regen/damp) moet je dan erg veel materiaal wegknippen. Het ruitje wordt erg laag wat te weinig aerodynamisch voordeel geeft. Eén schuimkap (ik heb er 2 gekocht) heb ik weer ingeknipt voor meer ventilatie. Voor het verlengde ventilatiegat heb ik het schermpje met korte schroeven vastgezet:

Met dakje:

Vooraanzicht: voldoende zicht tussen de ruitjes:

Zo stap je makkelijk in en klap je het deksel en dakje naar beneden:

Opbergen van het deksel en dakje (in blauw foudraal), stoel kan nu probleemloos naar beneden:

Voordelen van dit systeem:

* je fietst met voldoende ventilatie. Zweet kan goed verdampen en verdwijnt veel makkelijker uit de cabine. Frisser gevoel en geen beslagen bril als je stilstaat voor een stoplicht na inspanning.

* Je kunt over het ruitje heen kijken, net zoals bij de normale schuimkap.

* Bril blijft nagenoeg spettervrij, zelfs bij flinke regen. Af en toe glipt er een druppel door..

* Schuimkap met windscherm kan ook bij warm weer gebruikt worden, dit in tegenstelling tot de normale kap, die al gauw veel te warm is.

* Alles is makkelijk op te bergen in de fiets.

* Geen gaten in de body

Nadelen:

* Je kunt de fiets nu niet goed afsluiten, daarvoor heb je de normale kap met deksel nodig. Met dakje blijft de cabine wel droog als je fiets even moet parkeren.

* Een groter scherm dichterbij waar je doorheen moet kijken geeft een betere aerodynamica.

tochtje waal

2009-11-05T08:03:00.000-08:00

Zondag maar eens een tochtje over de waaldijk. Perfecte weg voor een velomobiel. Altijd wind, weinig of geen zijwegen, mooie vergezichten en weinig verkeer. Mijn strada rijdt echt heerlijk! Wat een comfort geven die dikke banden. En de stoel zit comfortabel. Ik heb de stoel een cm omhoog gezet en maximaal naar achteren. Ik kan nu het schuim op de bult gebruiken als hoofdsteun. Verder moet ik altijd lachen om die claxon... bekenden en onbekenden die mij groeten groet ik altijd terug met een korte druk op de claxon. Wat ik wel merk is dat mijn hoge topsnelheid van de Quest verdwenen is. Tot 35 per uur merk ik geen verschil. Als ik dan echt kracht ga zetten en hogere vermogens ga trappen ben ik gewend om 47 af te lezen op mijn teller. 40 staat er dan. Ook prima hoor.. ik wist het toen ik deze fiets bestelde. Ymte vertelde me dat de strada ongeveer 8 % minder snel gaat. Lag mijn top op 52 bij de Quest, dan ga ik met de strada 46. Ben benieuwd ! Verder mis ik mijn ruitje, ofwel windscherm. Leuk testje om het effect te zien is om je hand zoals op de foto op de rand van het gat te leggen:

Wat ik direct merk is minder herrie rond mijn hoofd en ik vermoed een betere aerodynamica. Minder wind in je gezicht is prettig dus ik ga weer aan de gang met een ruitje! Nog wat plaatjes:

Navigatie, telefoon en I-pod gewoon weer met klittenband. Wat zou je tobben ??

Mooie lucht en fiets:

STRADA

2009-10-24T09:32:00.000-07:00

Vandaag de grote dag waar ik al lang naar uitgekeken heb: het ophalen van mijn nieuwe velomobiel. Op de valreep niet gekozen voor een Quest maar geswitched naar een nieuwe velomobiel: de strada. Vrijwel identiek aan de Quest, alleen wat korter. Een stompere staart dus. En open wielkasten waar lekkere dikke banden onder kunnen.
Om 8 uur vanochtend vertokken met Astrid en Herman, mijn velomobiel-vrienden. Herman moest zijn gerepareerde Quest ophalen, Astrid was zo aardig om ons met de auto te brengen en zo konden Herman en ik samen naar de Betuwe terugfietsen.

Rond 9.15 kwamen we aan bij Velomobiel.nl. Het was er rustig (gelukkig). Mijn strada stond direct goed afgesteld wat betreft afstand trap-as. Geen gekke dingen tijdens de proefrit, dus na het monteren van het Versatile-dakje konden we direct weg. Ik ben natuurlijk een Quest gewend, maar de Strada voelde direct vertrouwd. Alleen was het even zoeken naar alle knopjes. Vooral het knipperlicht...dat zat toch altijd bij mijn linkerduim ? Nee dus, middelvingerwerk deze keer, ook voor de claxon. Na 15 km begon ik te beseffen dat ik echt een heerlijke fiets heb gekocht: hij trekt lekker licht op, korte draaicirkel dus ik kan ineens alle bochten in één keer nemen en comfortabele dikke perfect moirees. We hadden onderweg 2 buien die ongeveer allebei 90 minuten duurde. Mooi excuus om direct het dakje te gebruiken:

Er is een discussie gaande op de ligfietsdiscussielijst over dakjes of paraplu's. Ik ben nu weer overtuigd: het dakje werkt geweldig goed. Zelfs zonder schuimkap krijg ik vrijwel geen regen op mijn bril. Voor mij is dit dakje echt een must.
Na een mooie tocht en 101 km op de teller nam ik in Buurmalsen afscheid van Herman. Er zullen vast nog flink wat tochten samen volgen. Thuis in Tricht smaakte de Grimbergen dubbel prima. Proost, op de Strada!

Nieuwe Strada

2009-10-12T07:59:00.000-07:00

Vanaf 24 oktober ben ik in het bezit van een mooie rode Strada. Mijn belevenissen met deze fiets zijn vanaf dan te volgen op deze site. Welkom!