Bevrijdend ritje

Op 5 mei was het eindelijk weer eens redelijk weer. Fris windje maar droog en zo nu en dan zon. Een prima gelegenheid om Herman eens te bezoeken. Hij werkt als vrijwilliger bij een vliegshow in Hei en Boeicop , vlakbij Leerdam. Oude dubbeldekkertjes uit de jaren 30. Best leuk om eens van dichtbij te bekijken. Het is nog vroeg, heb de hele dag de tijd en kijk eens naar mijn banden. De Durano's zijn er al lang af. Op 8 bar gaven ze nog iets demping maar waren ze me niet snel genoeg. Op 10 bar zijn ze wat sneller dan de PM's, maar is de demping totaal verdwenen en rijd je in een ouwe rammelkast. De Moirees liggen er weer onder en geven je het gevoel dat de weg een tapijt is. De rolweerstand is vanaf 6 bar laag, maar ze zijn log en zwaar. Ik snuffel in mijn strada en zie de reserve-vouwband liggen. Een Marathon racer 40-406. Soepele wangen, een mooie breedte, geen superdikke antileklaag en nog geen 300 gr. Waarom is dit bandje uit de gratie? Ik besluit het bandje te monteren op 1 wiel. 7 Bar erin en rijden maar. Eerste indruk is positief, maar een oordeel geven over 2 verschillende voorbanden doe ik maar even niet.
Ik laat de onroute fietsplanner een route berekenen naar Hei en boeicop en rij lekker rustig, niet eens boven de 30. Ook wel eens prettig om relaxed te genieten van de omgeving ipv op de snelheid. Het heeft 3 dagen flink geregend en direct zie je dat de natuur tot bloei komt. Paardebloemen, boterbloemen en sappig gras in de bermen. Ik geniet van de Diefdijk die van de Lek naar Leerdam loopt en de routeplanner stuurt me langs smalle fietspaden waar ik nog nooit geweest ben (gelukkig zonder lastige hekjes). Om half 2 vind ik Herman. Met een reflecterend hesje aan leidt hij de vliegshow in goede banen. Er gaat net een oud beestje de lucht in. De propellor moet nog met de hand worden aangedraaid. We kletsen over vliegtuigen en velomobielen. Het is maar koud in het weiland en na een half uurtje kruip ik weer in mijn warme cocon en fiets me weer warm. Thuis besluit ik om 2 extra Marathon racers te bestellen bij Velomobiel.nl. Ik vind het een mooi licht bandje en hij lijkt prima comfort te geven.

Eerste indruk durano

Vandaag kwamen de juiste durano's binnen: 28-406 draad. Altijd leuk om weer eens wat nieuws uit te testen. De durano heeft een race-guard antilekbescherming. Hij is erg makkelijk om te leggen. Een schwalbe binnenband met hollands ventiel lukt niet: 28-406 is een echte racemaat en dus wordt de biba alleen met een frans ventiel geleverd. Opvulstukjes in de ventielgaten dus. Vergeleken met de PM 47 gaat er maar bar weinig lucht in. Met een paar slagen zit je zo op de 8 bar. Ik zet ze op de door Ymte geadviseerde druk: 8,5 bar. Ik popel om te gaan fietsen, maar het giet buiten. Een paar uurtjes wachten dus. Om 4 uur is het droog en kan ik weg. Het sturen gaat nu erg licht en ik heb een hele korte draaicirkel. Best handig met keren en zo. Ik rijd naar mijn favoriete fietspad waar ik meestal makkelijk de 50 haal. Wind in de rug en gas geven....47 haal ik. Valt dus een beetje tegen. Maar het wegdek is nat, misschien is dat de oorzaak. Overigens meet ik nu de snelheid met mijn GPS want de wielomtrek is met de durano veel minder geworden. De teller geeft nu 1 a 2 km te veel aan. Op het grovere asfalt rijdt deze band niet zo lekker als de PM voel ik. Hij is natuurlijk ook wel stukken smaller. Thuis besluit ik om een testje te doen. Ik heb nog een reservewiel over waar een PM 47 op zit. Naast mijn huis is een aardig steile verkeersdrempel. Strada erop en uitrollen maar: 150 meter. Daarna wissel ik 1 durano-wiel voor het reservewiel met de PM en haal 500 gram (gewichtsverschil) uit de strada. Ik rol 3 meter verder. De Pm staat op ruim 6 bar. Ik doe de testen 2 keer en iedere keer rolt de PM een meter of 3 verder. Daarna pomp ik de durano's nog maar eens op naar 10 bar. Dat gaat heel makkelijk en levert volgens Ymte geen gevaar voor de velg. Dit is wel de max. druk voor deze band. De duranowand kan ik met enige moeite nog steeds een beetje indrukken en dat had ik niet verwacht. Weer doe ik de testen en nu kom ik met beide banden even ver. Ik ga morgen maar eens een tocht maken met de durano's op 10 bar. Kijken of er nog enig comfort is. Maar de kans is groot dat er volgende week weer Perfect Moirees om mijn voorwielen zitten.

Durano niet te bestellen

Al ruim 2 wekenlang probeer ik 2 banden bij mijn locale fietsboer te bestellen en wel: 28-406 Durano draad met 2 bijbehorende binnenbanden van schwalbe. Het wil maar niet lukken.. Ik ben een week geleden al naar huis gegaan met 2 banden maar dat bleken 451 banden te zijn (óók 20 inch). Die wilde ik vandaag ruilen voor de 406 variant, maar helaas...nu kreeg ik ineens de vouwvariant. Maar die is 30 euro, veel duurder dus. Ook met de binnenbanden wilde het maar niet lukken. De winkelier begon nu te mopperen: dit schiet ook niet op, dat bestellen van die banden. Hij vergeet echter dat ik ook een klant ben in de herfst als ik fietsspullen koop. En in de winter, én in het voorjaar. En dan is het doodstil in zijn winkel en is hij wél blij met mij. Ik heb werkelijk alles, maar dan ook alles wat ik besteld heb teruggegeven en het volledige bedrag teruggevraagd. Dat kreeg ik ook. Hij was al lang blij dat hij mij nu kwijt was in deze drukke tijd. Maar straks, als het rustig is...is hij mij ook kwijt. Even een mail naar velomobiel.nl: ja wij hebben draad durano voor 18 euro. Dat is al 10 euro goedkoper dan bij Fietswereld Dekker in Geldermalsen!! Ik win dus 20 euro + 1,50 per binnenband is totaal 23 euro. Voor dat bedrag laat ik ze graag opsturen. Over een paar dagen hoop ik ze in huis te hebben en weet ik meer.

Gegroet,

Paul.

bloesemtocht

Zondag 25 april. Verleden week stond de appelbloesem nog niet in bloei, vandaag wel. Nog 2 weken en dan zijn de mooie sneeuwwitte bloemen weer verdwenen. Verleden week werd de Rode Kruis Bloesemwandeltocht georganiseerd en wandelden duizenden mensen langs kale bomen. Vandaag halen we de stadsjongen Beekmans op om hem eens een natuurlesje te leren. Het zou een appelig dagje worden. Om 8 uur is Herman bij mij. Omdat we met Marcel pas om 10 uur afgesproken hebben in Utrecht drinken we eerst maar een bakkie koffie. De eerste is toch vaak het lekkerst. Ik was ook nog niet helemaal zo ver deze keer. Om half 9 vertrokken we naar Culemborg. De pont ligt om 8.45 aan de overkant. We wachten en wachten. Om vijf voor 9 gaat de pontbaas pas aan boord, zijn dienst begint om 9 uur. Mopperdemopper, nou moeten we toch nog opschieten. Het duurt allemaal eeuwen voor ons gevoel en om ong 9.15 schieten we de pont af. Ik weet aan de noordkant van het Amsterdam-Rijnkanaal een mooi strak fietspad naar Utrecht. Mooi glad speedasfalt. Ik duik achter mijn schermpje en geef gas. Mijn gloednieuwe Furious Fred achter staat op 7 bar en loopt superlicht. Ik rijd 47 en wacht op het gele gevaar in mijn spiegeltje. Ik zie Herman wel, maar hij komt niet dichterbij, de afstand wordt eerder groter. Hij heeft zijn kojaks vóór omgewisseld voor PM 47 en voelt dat ze veel zwaarder rijden. Hij twijfelt zelf of het tussen de oren zit. Het zijn niet zijn banden. Om kwart voor tien zijn we in Utrecht en ontmoetten we Marcel. Even kletsen en op naar de koffie. In Nieuwegein is alles nog dicht. Wegrestaurant VanderValk dan maar in Vianen. We zetten de velo's op de parkeerplaats (auto) en drinken koffie en eten appelgebak met uitzicht op onze fietsjes. We gaan Marcel vandaag laten zien waar die appels vandaan komen. In Vianen pikken we het Merwedekanaal op en dit kanaal brengt ons naar de Linge en wel bij Arkel. De Linge kronkelt daar en is overvol met fietsers, motoren, scooters, oldtimers, wandelaars en...3 velomobielen. De grond rondom de Linge is zeer vruchtbaar, heet niet voor niks de Betuwe en al snel zien we de boomgaarden. Foto's van de mooie bloemen. Grappig idee dat dat nou een appel wordt. Bewust laten we de snelheid even voor wat het is en gaan we recreatief toeren. Heerlijk eigenlijk, armen buiten boord, 25 per uur en genieten van de natuur. Bij Beesd begint de befaamde Appeldijk. Oude hoogstambomen langs een smal dijkje. Hier stond het verkeer af en toe vast. Blijven lachen is het beste en rond 1 uur zijn we al in Tricht en is het tijd voor koffie met alweer appelgebak. Ik wissel wat natte T-shirts in voor droge en een uur later nemen we afscheid van Herman. Hij slaat af naar Zaltbommel. Ik laat Marcel oranjestad Buren nog even zien en via Asch gaan we naar Beusichem om daar de pont te nemen. Die pont heb ik nog nooit zo druk gezien. Via het Amsterdam-Rijnkanaal weer terug naar Utrecht. Marcel wist het verder wel te vinden. In Utrecht lieten we 2 niet slechte wielrenners zien hoeveel logischer het is om in een strada/quest te fietsen. Met 120 km in de benen razen we ze met 47 voorbij en houden we die snelheid nog lang vast tot we ze niet meer zien in de spiegels. We nemen afscheid en ik besluit om richting de Dom te rijden. Ik kan dat kanaal echt even niet meer zien. Mijn linker-knie doet trouwens pijn. Ik krijg dit meestal als ik teveel geremd (en opgetrokken) heb. Paar dagen rust en dat is het wel weer weg. 6 uur thuis, 150 km gereden.

De Furious Fred is de 50-559 zonder anti-lek. Nog geen 300 gram, ik heb dus 700 gram winst (verlies is beter) tov de PM 54. Het lekverhaal moet Joe maar oplossen in de binnenband. Morgen krijg ik de Durano's en ga ik die eens testen. 28-406. Snel zullen ze wel zijn en ik ben weer een kilo lichter tov PM47. Maar de grote vraag is: hou ik nog voldoende comfort over . Ik hou u op de hoogte...

Joe's Super Sealant

Gisteren reed ik de laatste 20 kilometer niet zo heel lekker meer. Dat mag natuurlijk, na 120 km gereden te hebben en de wind niet meer mee. Ik had al eens geknepen in mijn voorbanden maar die voelden prima hard aan. Vanochtend maar eens kijken naar de druk in mijn achterband en wat bleek: zeker een bar uit mijn Perfect Moiree 54. Tijd om de achterband (voor het eerst) maar eens los te halen en te checken hoe de binnenband eruit ziet. Wat blijkt: een scherp stuk glas door de buitenband heen heeft een gat geprikt in de binnenband en is weer netjes gevuld met Racing Sealant. Alleen een bar bijpompen zou voldoende zijn, maar toch maar een plakker erop voor de zekerheid. Het blauwe velglint van het 559 wiel ziet er trouwens wel mooi uit. Dekt alles veel beter af dan het rubberen lintje van het voorwiel . Deze heb ik al vervangen maar het lint om het achterwiel laat ik zitten.
Op de foto is goed te zien hoe Joe te werk gaat. Thanks mate !

Ps: Het kleine gaatje in de witte vulling is ontstaan tijdens het schuren (voor een duidelijke foto). Flink op druk en in een emmer water was het gat potdicht.

Met Beekie door het groene hart

Een vrijdag waarop alles kan. Vroeg opstaan, patienten behandelen en om twaalf uur gooi ik wat droge T-shirts in mijn Strada, eet snel een boterham met Pindakaas en klim in mijn fiets: op naar Breukelen ! Dat kan omdat mijn echtgenote het roer overneemt (ook fysiotherapeut sinds een jaar) en 0mdat ik gisteren een grote pan Broccoli-cremesoep gemaakt heb met 2 grote platen Pizza. Eten voor 2 dagen dus, voor 6 man. Nu alleen nog zorgen dat ik om 2 uur in Breukelen sta. Windje tegen dus mijn super-ventilerende kap met schoorsteen op de fiets met het schermpje erop. De wind glijdt over me heen en ik houd makkelijk de 32 op de teller. Om 1 uur rijd ik al langs het Amsterdam-Rijnkanaal richting Nieuwegein. Een vrouw laat haar honden uit. Nou ja, honden: kalveren zijn het. Hoger dan mijn Strada. Ik toeter 2 keer een end vantevoren. De honden lopen los en ik heb geen zin om gas terug te nemen. Eén hond zie ik denken....wat is dat, een prooi?? Het beest loopt midden op het fietspad en zet aan om achter mij aan te sprinten. "Helaas" rijd ik over een voet van het beest. Ik voel een bonk en kijk in mijn spiegel. De hond loopt nog gewoon rond, niks aan de hand. Mevrouw de hondenuitlater: op een fietspad rijden fietsen. Houd uw hond in de gaten svp.

Om kwart voor 2 hoor ik mijn telefoon: Beekie is er al. Tja....dacht ik eindelijk eens iets vroeger te zijn, ben ik weer de laatste. 10 over 2 stond ik bij de afslag naar Kockengen en ontmoette ik Marcel. Een praatje en een broodje en op pad. Het mooiste weer wat je kunt bedenken: fris en veel zon. Nét voorbij Kockengen herkende ik de "Hollandse Kade". Linksaf dus en heerlijk toeren door de weilanden. Het is alweer een tijd geleden dat ik hier voor het laatst gefietst heb, maar dit blijft een mooi stukje Nederland. Kievitten en ooievaars rondom ons. Via Harmelen naar Woerden : de streek die ik op mijn duimpje ken, mijn geboortegrond. Via de Lange Linschoten naar Oudewater en daar bij de Heksenwaag op de brug koffie met appelgebak. Beekie dacht dat we in Venetie waren. Een aardige mevrouw maakte een foto van ons, zie Beekies Blog.

We hadden trouwens bar veel bekijks vandaag. Er werd in en om de velomobielen gescharreld en we moesten veel vragen beantwoorden: Moet je zelf fietsen of zit er een motor in? Hoe hard gaat hij ?(blijft een lastige vraag). Op naar Haastrecht (via kromme dijken, ik snap de naam ineens) en vandaar naar de Vlist. Een pareltje in het groene hart. De weg langs de Vlist naar Schoonhoven. Voor wie hem kent: er is een autokant(westelijk van de Vlist) en een fietsweg (oostelijk). Natuurlijk nemen wij de fietsweg, maar aanwonenden mogen daar wel rijden. Tjonge, wat wonen er daar veel mensen "aan". Twee auto's kunnen elkaar daar niet passeren, een Velomobiel en een auto wel. Op een gegeven moment kwam er een tegenligger (luxe auto), maar deze mijnheer ging maar zeer zuinigjes aan de kant. Ik reed voorop en dacht er wel langs te kunnen, maar eenmaal bij de staart van de auto gekomen belandde ik met mijn rechtervoorwiel in de berm en een paar cm daarnaast lonkte de Vlist al naar me...op de rem dus. Mijn linkerwiel zat vast tegen de auto en daarna hoorde ik een krak achter me. Marcel verwachtte dat ik door kon rijden en botste tegen me op. De mijnheer uit de auto was zeer verontwaardigd: "waarom rijden jullie in die gekke karretjes op dit smalle weggetje ? " vroeg hij ons. Ik werd ook boos en vertelde hem dat dit de wereld op zijn kop was: "deze weg is juist voor fietsen gemaakt mijnheer en wees maar blij dat wij niet met de auto zijn want dan konden we elkaar hier al helemaal niet passeren ", antwoordde ik hem. De auto en mijn fiets hadden echter geen schade, alleen Marcel had een kraakje op de neus. Onder de lamp was de lak versplinterd. Volgens mij wel te repareren door Velomobiel. De body daaronder was verder niet kapot. Gek genoeg niks te zien op mijn staart. Het blijft een gebruiksvoorwerp en het is een kwestie van tijd en dan heb ik ook dat soort deukjes.

In Schoonhoven een lekkere cola in de zon met weer veel belangstellenden. Ik liet een peuter van vier de verschillen zoeken tussen de (rode) Strada en de (rode) Quest. Grappig, hij kon geen verschil in de wielen zien, wel zag hij ander veel kleinere verschillen zoals een stukje klitteband op de neus.

Na de pont over de Lek één rechte weg naar Gorinchem. Koptelefoon op en 47 rijden dus. Windje in de rug. Bij de voet van de brug over de Waal gaven we elkaar een hand. Marcel moest nog een km of 25. Ik ook zoiets. Kwart over 6 thuis, 140 km. Pizza met Boccoli-cremesoep...weer.

Retourtje Dronten

De dag voor Kerst naar Velomobiel.nl, dan ook maar de dag voor Pasen naar Dronten. De voorspelling voor deze zaterdag was weer heel slecht. Het zou volgens buienradar eigenlijk de hele dag regenen, met kans op hagel en af en toe een donderslag. Vrijdagavond laat besloot ik toch maar om mee te gaan met Herman. Het is afzien natuurlijk, maar zo'n dag is te leuk om over te slaan. De krenten in de pap zal ik maar zeggen. Vrijdagavond overigens op bezoek bij vrienden met wie we één passie delen: "wijn". Er gingen 3 flessen door, dus ik was zaterdagochtend om half 6 niet heel makkelijk wakker te krijgen.Nog niet geheel nuchter van start gegaan, maar gelukkig windkracht 5 in de rug en het zou tot 12 uur droog blijven. Rustig de alcohol uit mijn bloed peddelen dus... De heenweg geen druppel water uit de hemel te verwachten...en dat gebeurde ook niet !

Foto: pont Beusichem

Route:

Doorn - Amersfoort - Nijkerk westelijk voorbij, via de Palestinaweg - Brug - Biddinghuizen - Dronten. 96 KM.

Om half 7 vertrokken vanuit Geldermalsen en om iets voor 11 uur kwamen we aan in Dronten. Prima rit, weinig of geen oponthoud. Een lekker bakkie koffie in wegrestaurant Amersfoort was de enige reden voor een wat langere pauze.

Bij velomobiel moesten er veel kleine dingen gebeuren; een oogje aan de staart om mijn dakje aan te bevestigen als ik hem omgedraait over de bult meeneem, opvulblokjes om mijn reservewiel klem te zetten, reserve-buitenband 40-559 marathon racer, biba's. Maar het belangrijkste is dat mijn wielen niet meer naar rechts trekken. Ymte constateerde dat mijn re-voorwiel een paar mm meer naar voren stond tov het linker. Het kopje op de lange stang vóór 3 slagen uitdraaien en de wielen stonden gelijk. Snel een proefritje en gelukkig; ik kan weer met losse handen rijden (niet te lang ;-) ). Om precies 12 uur nog even een foto gemaakt van waarschijnlijk de snelste Quest. We hebben het bieden gevolgd, 6000 euro voor de mooie fiets van Wim Schermer. Herman liet een 57 tands voorblad monteren. Iets waar ik niet aan moet denken, maar hij fietst er lekker mee. Rond 1 uur weer vertrokken. Buienradar had het weer goed voorspeld: het regende flink nu. Tegen de wind in naar Harderwijk. We wilden nu eens via Voorthuizen, Putten, Barneveld naar Amerongen. Iets korter en meer beschutting. Deze route beviel niet erg. Steeds door drukke winkelgebieden, stoppen en optrekken dus. En net zoals een paar jaar geleden weer verschillende wegomleggingen. We kwamen er wel uit, maar het houdt erg op. Vlak voor Barneveld begon het enorm te hagelen. Doorfietsen was geen optie. Ik zette de fiets op de rem, kroop in de cabine en sloot met de deksel het gat volledig af. Het zal wel geen gezicht geweest zijn, maar zo bleef ik nog een beetje droog. Ik wilde deze keer eens zonder dak rijden. Het waren nml allemaal buien. Een dak is goed voor een langere regenperiode. Bij korte buien is het handiger om een pet op te zetten en die vast te zetten met een zweetband. Dat lukte eigenlijk wel aardig, mijn pet waaide niet af terwijl de wind er aardig aan trok. Voorbij Barneveld een lekkere bak soep met een biertje. De zon kwam er daarna door en de wereld zag er ineens heel anders uit. Het laatste stuk raffelde we af in 2 uur. Eindelijk weer eens snelheden achter in de 30 (met tegenwind). De beklimming van de Amerongse Berg was kaassie voor de Strada. Daar voelt hij zich thuis. Geen gekke dingen meer en moe maar voldaan liet ik om kwart over 7 het bad vollopen.