Bandenwissel binnen 10 sec.

Dit moet elke velomobilist als muziek in de oren klinken. Zo'n snelle bandenwissel lukt mij nu zonder de strada op de kant te hoeven leggen. Hoe...? Met een reservewiel.
Toen mijn band gisteren voor de 3e keer plat stond (en weer een voorwiel) wilde ik eens kijken hoe ik mijn wiel loshaal. Dat stelt bij de Strada dus helemaal niks voor: beschermkapje eraf wippen, wielbout losdraaien en je trekt het wiel er simpel uit. Dat wiel weegt eigenlijk helemaal niet zo veel en als je toch al een reserve buitenband en biband bij je hebt: waarom dan geen reservewiel? Even mailen met Ymte: een wiel kost 60 euro. Ik ben gewend aan prijzen van rond de 300 euro, maar dat is voor een racefiets. Bestellen dus, incl magneetje, reserve wielbout, beschermkapje en wieldoekklemmetjes.
De volgende dag kreeg ik het wiel al in huis. Alles in een warme huiskamer gemonteerd (soort IKEA-gevoel) en het wiel ligt nu al in de Strada. Het oude wiel trouwens, want het nieuwe wiel heb ik direct gemonteerd. Er zijn wat voordelen en wat nadelen:

Voordelen:

1. Duidelijk: supersnelle bandenwissel. Reservewiel leg je klaar-bout losdraaien-heel even strada stukje optillen en wiel eruit trekken-nieuwe wiel plaatsen en strada weer neerzetten-bout vast. Andere wiel neem je lek mee en repareer je thuis of (binnen) tijdens een pauze.
2. Ook bij andere voorwielproblemen heb je een nieuw wiel . Ik denk aan een gebroken spaak, vastgelopen lager.
3. De gewisselde band is in orde. Hij stond nl al opgepompt in je velomobiel. Tijdens een ouderwetse bandenwissel kan er in alle haast nog wel eens wat mis gaan (vuil in band/hoogteslag etc)
4. Wiel wisselen kan nu onder vrijwel alle omstandigheden: drukke weg, geen berm, regen, sneeuw, kou.
5. Zelfs al krijg je een tweede lekke band dan laat je de Strada staan en verwissel je de band van het reservewiel. Dit kan evt. weer op een droge beschutte plek.
6. Een lichtlopende band met weinig rolweerstand is nu weer mijn eerste keus.

Nadelen:

1 Extra gewicht in de strada
2. Dit kost bagageruimte, alhoewel me het erg meevalt. Ik moet nog iets verzinnen om het wiel vast te zetten in de punt van de bagageruimte. Nu staat hij klem onder het metalen frame (horizontale buis)
3. Het voordeel geldt natuurlijk alleen voor de voorwielen. Achter zal het nog op de ouderwetse manier moeten, alhoewel ik daar vrijwel nooit lek rijd.

Laatste sneeuwrit ?

Zondagochtend stond ik op met het voornemen om naar mijn moeder in Linschoten te fietsen. Echter...weer van die grote witte vlokken dwarrelend uit een grijze hemel. Al een paar dagen heb ik veel te weinig beweging gehad en voel ik me stuffed . Het zal wel de sportverslaving zijn, leven is bewegen. Dus ik besloot gewoon het dakje te monteren en te gaan. Mocht de weg te slecht worden dan keer ik gewoon om en maak er een kort rondje van.

Het zou juist een hele mooie tocht worden. Op de weg lag sneeuw, maar het was nog vers dus niet glad. Geen vastgevroren glibberige koeken. Na 2 uurtjes kwam ik al in Linschoten aan. Geen benzine gebruikt en gratis fitness. Ik ga nog aan die fiets verdienen...

Bakkie koffie, gevulde koek, kletsen, film laten zien van haar laatste achterkleinkind en om 3 uur weer in de fiets. In Montfoort heb ik nog meegedaan aan de carnavalsoptocht (ik paste er prima tussen met mijn strada) en in Vianen the long way home (supertramp) genomen via de Lekdijk naar Culemborg. Slingerend maar minder saai door de schitterende omgeving. Toch nog een lekker toggie.

Thuis gekomen gebeurde er nog iets raars. Mijn strada stond binnen stil en plotseling een luid gesis en gespetter: mijn rechtervoorband sprong spontaan lek en alle Joe's Super Smurrie spoot er uit (en dichtte niks ). Het gaatje ontstond een cm naast het ventielgat. Misschien is het velglint de oorzaak, geen idee.

85 km.

Heuveltraining op de grebbeberg

Zondag was de sneeuw voor de verandering aardig verdwenen en heb ik een bosrit voorgesteld aan Herman. Helaas...hij had andere verplichtingen. Dan maar in mijn eentje een tocht door het wielrenmekka van de Utrechtseheuvelrug. Je kunt er vergif op innemen dat de wielrenners die je hier vandaag al ziet later in het seizoen Tilff-Bastogne-Tilff rijden en andere heuvelklassiekers rijden. De Koerheuvel, Grebbeberg, Defensieweg en Amerongseberg zijn echte kuitenbijters en als je ze echt hard oprijdt heb je 's avonds verzuurde benen. De wegen lopen dwars door de bossen en hier en daar lag nog een plukje sneeuw. Het werd een mooie rustige rit. Op de kilometerteller heb ik niet vaak gekeken. Bewust, want ik weet dat ik amper boven de 30 kom. Dat zijn geen snelheden om trots op te zijn, maar laten we de schuld maar geven aan de dikkere lucht door de kou. Het was min 1 overdag, en hier en daar reed inderdaad een verdwaalde wielrenner. Het klimmen viel mij helemaal niet tegen met de strada. Veel vlotter dan ik verwacht had reed ik de bergjes op. Wie weet nog eens een rit in de Ardennen, wie zal het zeggen ? Op de defensieweg gaat mijn hartslag automatisch omhoog. Hier was het vroeger in mijn wielrentijd strijd! Wie mocht zich kronen tot bergkoning van de dag ? Je kon vroeg demareren en proberen op het vals plat weg te blijven of in iemands wiel blijven en vlak voor de top wegspurten. En als je dacht dat je het hoogste punt bereikt had had je het mis want na een korte afdaling kwam de echte top. Maar nu was het doodstil in het bos. Nog een maand en alle wielrenners komen uit hun winterslaap (of de sportschool) en dan nog maar eens kijken.

Geen lekke band deze keer. Ik heb Joe's super sealant in alle 3 mijn binnenbanden gespoten. 60 ml per band, race-versie. Misschien heeft het geholpen, je kunt het natuurlijk nooit zeggen na 1 dag. Ik moest hiervoor wel mijn beide binnenbanden met frans ventiel verwisselen voor Hollandse binnenbanden. Snijdt wel een flink stuk van de tuit af want anders komt er niks uit het flesje. In no time zit dat spul er verder in.
Na 80 kilometer weer thuis.

Fort Vuren en weer lek

Op zaterdag, 23 januari, hebben Astrid, Herman en ik weer eens ouderwets afgesproken bij het mooie gemeentehuis van Neerijnen . Een bonte stoet is dat altijd want we presteren het altijd om in 3 verschillende velomobielen te rijden. Had ik de vorige keer nog een Quest, nu rijdt Herman in een Quest (was toen een limit) en nu rijd ik in een Strada. Astrid wist een mooie route langs de waal naar fort Vuren. De waal richting Tiel ken ik goed, deze kant is mij nog redelijk onbekend. Het is een mooi en rustig gebied over redelijk nieuwe (en hopelijk sterke) dijken. De weg slingert enorm maar de vergezichten maken alles goed. Vlak voor onze koffiepauze in Fort Vuren had ik moeite om de 25 per uur vast te houden. Aangekomen bij het kleine, gezellige restaurantje voelde ik aan mijn band en ja hoor: zacht en dus weer lek. Daar gaat mijn grenzeloos vertrouwen in de Perfect Moiree: Al twee keer lek binnen 1000 km. Daar moet ik toch wat op verzinnen. Binnen in het restaurant van fort Vuren brandde de houtkachel gezellig en waren we de enige gasten. Een praatgrage waard heette ons welkom en vond onze fietsen zeer bijzonder. Als het weer beter zou zijn wilde hij ons wel op de foto zetten. Vooral de blauwe versatile trok zijn aandacht (terecht trouwens). Terwijl Astrid en Herman erwtesoep aten verwisselde ik in de kou mijn band (verschil moet er zijn ;-) ) . Daarna overgevaren met Pontje Brakel en terug via een voor mij volkomen onbekende weg naar Zaltbommel. We reden door een mooi natuurgebied met veel watervogels.

In de periode hierna viel er maar weinig te fietsen. Veel sneeuw en ijzel maakte het vrijwel onmogelijk om lekker te fietsen. Wachten op beter weer dus !

oliebollentocht 2009

Dit jaar was de oliebollentocht op 28 dec, een maandag. Om 6 uur ging de wekker, vroeg op, want we moesten de groep Belgen loodsen naar de start in Utrecht. Het weer was mooi droog. Vanaf kwart voor 7 zat ik warm ingepakt op een stoel naast de strada met een telefoon in de hand. Herman en Jan hadden de Belgen opgevangen in een tankstation in Zaltbommel en ik wachtte op het telefoontje van Herman ten teken dat ik kon gaan rijden. Om 7 uur toch Herman maar even gebeld en sms gestuurd. Geen antwoord. Kwart over 7 bellen: niks. Uiteindelijk belde Herman mijn huistelefoon. Hij had al wat smsjes naar mij gestuurd maar bij mij was niks aangekomen. Ze stonden al in Meteren.... Dus ik als een gek in de fiets en we ontmoettten elkaar in Geldermalsen. Vandaar snel naar Culemborg gereden en bij de veerpont kennis gemaakt. Jonathan, Jan, Tihamer, Teun en Rudi. Leuk koppeltje zo met veel verschillende velomobielen en al (!) twee strada's (en later zou er nog een oranje strada aansluiten). In een mooi gelijkmatig tempo reden we probleemloos naar de start in Utrecht overvecht waar om iets over half tien aankwamen. Een uurtje om bij te komen, op te warmen en koffie te drinken. Een gezellige drukte in de kantine en dé gelegenheid om eens kennis te maken met mensen die ik alleen van het internet ken. Leuk om het gezicht er eens bij te zien en een echte stem te horen. Hier en daar een hand gedrukt en het maar over één onderwerp gehad: velomobielen. Om half elf moest onze groep starten. Nog best link om door zo'n drukke stad te rijden en bij veel kruispunten door rood te rijden. Met dank aan de helden die dwars op de weg parkeerden om de automobilisten te laten stoppen. Een nadeel van het rijden op een doordeweeksedag trouwens; er was deze dag best veel verkeer op de weg. Mensen die werken en ergens op tijd willen en moeten zijn. Geef mij maar een rustige zondag zoals vorig jaar. Na een pauze bij de Dom waar mijn vrouw en kinderen ons begroetten en veel foto's gemaakt werden richting Rivierenwijk. Hier heb ik als fysiotherapeut 10 jaar gewerkt en ken ik de omgeving goed. Leuk om daar weer eens doorheen te rijden. Langs het Amsterdam Rijnkanaal richting de Meern en via kruip door/sluip door weggetjes naar Haarzuilens. Wij zaten waarschijnlijk in de warme chocolademelkhoek, de koffiekan bleef halverwege ergens steken denk ik ;-) maar alles smaakte prima. Alle lekkebandenrijders daarna voorbijgevlogen en voordat ik het wist was de tocht al ten einde. Mooie tocht, mooi weer, gezellig, lekkere oliebollen, gewoon volgend jaar weer !

Barre wintertocht christmas eve 2009

Vandaag ruilt Herman zijn witte Quest in voor een nieuwe gele en zal daarmee de allernieuwste Quest berijden tijdens de oliebollentocht. Ik heb besloten mee te gaan als de omstandigheden voor fietsers op de weg tenmiste redelijk zijn. Om half 7 vertekken we vanuit Tricht. Het is flink koud...een paar graden onder 0. Mijn ruitje slaat direct aan en bevriest. Gelukkig kan ik er makkelijk overheen kijken. De eerste 30 km zie ik als test. Geen glijpartijen, dan ga ik door. Alles valt gelukkig mee, alleen bij Doorn moeten we van het fietspad af en rijden we door richting Maarn over de autoweg. Ik heb een route gedownload van de fietsersbond, modus makkelijk doorrijden. Toch slaat de route vlak voor amersfoort af en gaat het bos in. Helaas blijkt later, want de weg is slecht. Ik kan niet lekker in een spoor blijven want mijn wielen staan toch wat breder dan bij de Quest. Met 1 wiel steeds in een vastgevroren sneeuwrand rijdt niet echt lekker. Net voorbij Amersfoort nemen we koffie en appelgebak met slagroom in een truckerscafé. De jas van Herman blijkt een beetje een discutabel kleurtje te hebben gekregen. Als we kijken in zijn Quest blijkt zijn favoriete energiedrank op de bodem van de Quest te liggen: chocolademelk ! Helaas werkt zijn Quest niet als tampon (bijnaam van zijn fiets) en is Herman een kwartier aan het deppen met tissues. Ik wacht ongeduldig in mijn strada en kijk op mijn horloge: 9 uur. Afgesproken tijd van 11 uur gaan we nooit halen zo. Overmacht natuurlijk want zijn quest moet schoon verkocht worden. Vanaf nu zal het echt een puinhoop worden. We proberen een oude route op te pikken door Holkerveen heen, maar deze is dichtgesneeuwd. Stilstaan-vragen-rondjes rijden-Garmin instellen. Batterijen in Garmin (nieuw vanmorgen geplaatst) zijn leeg. Reserve....vergeten. We nemen een route door Nijkerk heen en zien uiteindelijk de brug opdoemen gelukkig. We hopen dat de fietspaden in de polder goed zijn. Op de brug komen we een Quest tegen. Toeter- en lichtjesgroet...geen idee wie dat was. Het fietspad langs het Nuldernauw wat de fietserbond adviseert is onbegaanbaar. We zien normale bewegwijzeringsborden naar Dronten en beluiten die te volgen..nog 32 km. Langs Zeewolde. Het tempo zit er weer aardig in. Herman kan makkelijk 30 + halen maar ik kan niet harder dan 29 helaas. Wil je vanaf hier naar Dronten dan moet je een brug over de Hoge Vaart richting Biddinghuizen hebben. De N302 is autoweg dus we moeten nu over het fietspad en.. niet geveegd, niet gestrooid. We duwen de velomobielen de brug op. Proberen door de sneeuw te rijden maar het is echt onmogelijk. We moeten de fietsen door de sneeuw duwen, 1,5 km lang. Mijn vrouw belt met Ymte en zegt dat we nog wel een uurtje bezig zijn. De Duitser die de fiets van Herman koopt is al lang aanwezig en zal helaas nog even moeten wachten. Voor mijn gevoel zijn we uren aan het ploegen door de sneeuw. Het zal in totaal een half ur geweest zijn denk ik, maar het kostte ontzettend veel kracht. Eenmaal weer op de weg nemen we een wijs besluit zal later blijken: we komen op de vogelweg: een gewone voorrangsweg waarop je evt met de velomobiel mag rijden. Het fietspad ernaast is ook schoon. Mijn inwendige accu is leeg..ik haal nog net de 27 per uur maar harder gaat niet. Herman rijdt voor en de afstand tussen ons wordt langzaam groter. Ik bel hem op en raad hem aan vol gas te geven zodat zijn koper niet nog langer hoedft te wachten. Ik rijd met 22 per uur achter hem aan en peins over de terugweg. Ik moet er niet aan denken om terug te rijden. Hotel - trein ?? Om 12.45 kom ik bij Velomobiel.nl aan. De Duitse koper is al druk met zijn nieuwe Quest en is zeer tevreden...terecht want de witte tampon is nog geen jaar oud, ziet er als nieuw uit en rijdt uitstekend. Allert zet mijn fiets op de lift en gaat kijken waarom mijn wielen zo graag naar rechts willen. En waar zit de rammel. Alles wordt nagekeken maar er is niet veel te vinden. Het linkerwiel wordt anders ingesteld en de fiets wordt weer goedgekeurd. Ymte vraagt aan ons of we misschien tot voorbij Utrecht met hem mee willen rijden. Hij moet naar Schoonhoven en wil best 2 velomobielen op het dak meenemen. Ontzettend aardig en we stemmen meteen in. Rond 4 uur worden de velomobielen opgeladen en rijden met zijn gezin richting Utrecht: de service van Velomobiel.nl is ongekend ;-)

Om 6 uur rijden we door Hagestein. Bekend terrein voor mij. Om 7 uur thuis en 130 km op de teller. Maar wel 130 hele zware. Thuis geniet ik van de warmte, gezelligheid en donkere abdij-biertjes. Wat een dag...!!!

Beurt en een nieuwe Quest

Mijn Strada staat warm te worden in de berging naast mijn praktijk. Herman krijgt een nieuwe Quest en na enige aarzeling heb ik besloten om morgen met hem mee te rijden naar Dronten. Dat wordt dan een rit van totaal 200 km. Soort elfstedentocht dus. Morgen om 6 uur weg. Het zal me benieuwen hoe de wegen zijn. Er ligt nog veel sneeuw op de weg, alhoewel het vandaag flink dooit. Vannacht wordt er echter weer matige vorst voorspeld...wordt het een glijpartij? Afwachten maar, we hopen rond half elf in Dronten aan te komen. Mijn fiets krijgt een 1000-km beurtje. Beetje nakijken alles. Versnellingen lopen niet zo lekker als in het begin, er zit een rammel achterin alhoewel die wel weer eens verdwenen zou kunnen zijn want ik viste net een moer uit de kettinggoot. Maar waar komt die moer vandaan...? Grootste euvel is dat mijn Strada vanaf de eerste kilometer erg graag naar rechts wil. Laat ik het stuur even rustig op mijn buik liggen, zit ik meteen in de rechter-berm. Onrustig dus. En volgens mij kost het tegensturen weer wat energie en snelheid. Zometeen route importeren in de Garmin. Brillen, wanten, dassen bij elkaar zoeken en wat voedsel inslaan. We hopen op een mooie rit !